Welkom bij JW Broadcasting van juni 2024.
Op 9 maart 2024 vond de graduatie plaats...
van de 155ste klas van Gilead.
De studenten kwamen uit vijf continenten.
Ze kwamen uit meer dan 20 landen en spraken samen meer dan 35 talen.
Welke aanmoedigingen kregen de studenten mee...
van leden van het Besturende Lichaam, Gileadleraren en anderen?
Welke interessante thema’s werden er besproken?
Welke landen kwamen aan bod in de nieuwste aflevering van The Inside Story?
Laten we kijken. Geniet van Deel 1.
Volgens mij hebben jullie er zin in en terecht.
We zijn blij voor jullie.
Dit graduatieprogramma zal interessant zijn voor iedereen die het volgt.
Maar weet dat het speciaal is voorbereid met jullie als klas in gedachten.
Aan het einde van de dag kun je terugkijken op een programma dat Jehovah heeft geëerd.
Je zult echt voelen dat hij van je houdt en dat wij van je houden.
De afgelopen vijf maanden heb je belangrijke Bijbelse principes...
uit veel verschillende verslagen moeten halen, toch?
En veel van die verslagen gaan over aanbidders van Jehovah...
die met zijn kracht zijn wil konden doen.
En ongetwijfeld ben je het meer dan ooit eens...
met wat Paulus schreef in Filippenzen 4:13:
Voor alles ben ik sterk genoeg dankzij hem die mij kracht geeft.
En je weet wie die ‘hem’ is: Jehovah.
Jehovah geeft ons die kracht via zijn Zoon.
En Hij heeft jou de kracht gegeven om deze opleiding te kunnen doen.
En het is je gelukt.
En dat moet je nooit vergeten. Hij heeft je geholpen.
En dat zal hij altijd blijven doen.
En als je in de toekomst voor een lastige taak of voor een grote uitdaging komt te staan...
denk dan terug aan hoe hij je nu heeft geholpen.
Denk aan Bijbelse voorbeelden zoals David.
Al van jongs af aan besefte David dat hij Jehovah’s hulp nodig had.
In Psalm 71:5,17 zegt hij:
Want u ben mijn hoop, Soevereine Heer Jehovah...
van jongs af aan vertrouw ik op u.
U hebt mij van jongs af aan onderwezen, o God...
en nog steeds maak ik uw wonderen bekend.
Is dat ook jouw gevoel?
Heeft Jehovah ook jou geholpen door de jaren heen?
Heeft hij je tijdens deze opleiding geholpen?
En nu ben je bijna afgestudeerd.
Wat een geweldig dag, eentje die je nooit zult vergeten.
David was heel dankbaar voor de hulp die Jehovah hem gaf.
En dat zijn wij ook.
David vertrouwde op Jehovah’s hulp en wij ook.
Die eigenschappen zien we ook bij jullie en daarom houden we van jullie.
Die eigenschappen geven je het vertrouwen...
dat je alles wat op je pad komt aankunt.
Dus gebruik je Gileadopleiding in het bijkantoor waar je gaat dienen.
Dat maakt je geliefd bij Jehovah...
en het maakt je zeker geliefd bij je broeders en zusters.
Nu gaan we naar een aantal aanmoedigende lezingen luisteren...
waar we allemaal wat aan zullen hebben.
Het zal ons geloof versterken...
het gaat ons vertrouwen in Jehovah versterken...
en het gaat ons helpen om Jehovah’s prachtige voornemen te ondersteunen.
Dus nu gaan we naar de eerste lezing.
We gaan luisteren naar broeder Jonathan Smith.
Hij dient als helper bij het Dienstcomité...
en zijn lezing heeft als titel: Wat moet ik doen?
Vraag jij je dat wel eens af?
Als je een beetje op mij lijkt, stel je jezelf die vraag elke dag.
Soms misschien wel meerdere keren per dag. Oké, wat moet ik nu doen?
Maar er is iets wat ook goed is om je af te vragen.
En misschien is het lang geleden dat je je dat hebt afgevraagd.
Wat moet ik doen om eeuwig leven te krijgen?
Misschien is dat een vraag die je stelde toen je net met Bijbelstudie begon.
En dat is logisch.
En misschien heb je je dat ook wel een paar keer afgevraagd...
gedurende je opleiding hier op Gilead.
In de Bijbel lees je over twee mannen die Jezus precies die vraag stelden.
En beide mannen stelden Jezus die vraag in de laatste zes maanden...
van Jezus’ aardse bediening.
Maar hoewel de vraag hetzelfde was, waren de antwoorden verschillend.
Laten we eens kijken naar het eerste geval.
Lukas 10:25:
Er kwam een wetgeleerde die hem op de proef wilde stellen en zei:
Meester, wat moet ik doen om eeuwig leven te krijgen?
Jezus had direct al door dat deze man goed onderlegd was in de wet.
De man wist waarschijnlijk het antwoord wel.
Maar wat was waarschijnlijk z’n motief?
Hij wilde Jezus testen in plaats van een antwoord krijgen.
Dus wat doet Jezus?
Jezus laat hem antwoord geven op zijn eigen vraag, in vers 26:
Wat staat er in de wet? Hoe lees jij dat?
In vers 27 geeft de man een indrukwekkend antwoord.
In slechts één zin vat de wetgeleerde de volledige wet van Mozes samen.
En dat doet hij op precies dezelfde manier...
als Jezus had gedaan, bij twee verschillende gelegenheden.
Jezus is vast onder de indruk. Hij zegt in vers 28:
Je hebt goed geantwoord. Blijf dat doen en je zult leven krijgen.
Als we tijdens de velddienst met mensen over de Bijbel praten...
merken we soms dat ze best wel wat van de Bijbel weten.
Stel dan wedervragen: Wat denk jij? Of beter nog: Hoe lees jij dat?
Wat we ook kunnen doen, staat in vers 28.
Geef een compliment als iemand het goede antwoord geeft.
Laat ze weten dat je denkt dat eeuwig leven binnen hun bereik ligt.
Maar deze man heeft nog een ander motief.
Eerst wilde hij Jezus testen, maar nu wil hij bewijzen dat hij rechtvaardig is.
In vers 29 zegt hij: Wie is dan mijn naaste?
Hij was een Jood en een wetgeleerde...
dus hij dacht vast dat hij het antwoord al wist, toch?
Hij dacht waarschijnlijk: Jezus gaat me vast vertellen wat ik wil horen.
Dat m’n naasten m’n Joodse vrienden zijn...
misschien degenen in m’n eigen dorp en vooral degenen die de wet gehoorzamen.
Als hij dat dacht, dan zou die vraag een beetje kortzichtig zijn, of niet?
‘Wie is dan mijn naaste?’ is gewoon niet de beste vraag.
Dus hoe corrigeert Jezus het idee van de man over wie zijn naaste is?
Wat Jezus in ieder geval niet doet, is ingaan op z’n verkeerde motief.
Maar wat doet hij dan wel?
Hij vertelt de illustratie over de barmhartige Samaritaan.
Hij beschrijft de situatie in vers 30, 31 en 32.
Een man daalt af van Jeruzalem naar Jericho...
valt in handen van rovers die hem uitkleden, mishandelen...
en hem halfdood achterlaten.
Maar toevallig komt er een priester langs die weg...
maar hij gaat aan de overkant van de weg voorbij.
Hetzelfde gebeurt met een Leviet. Hij gaat ook aan de overkant voorbij.
Deze mannen hebben verantwoordelijkheden in Gods organisatie.
Wat hard, wat ongevoelig!
Goede les voor ons.
Misschien heb jij verantwoordelijkheden in Jehovah’s organisatie.
Zorg ervoor dat je nooit ongevoelig wordt als het gaat om de behoeften van anderen.
Zorg dat je nooit met tegenzin je vrije tijd opoffert om een ander te helpen.
Je ziet dat de Samaritaan heel anders was.
Vers 33 en 34: Hij komt ook langs deze weg, maar hij heeft medelijden met deze man.
Hij gaat naar hem toe, giet olie en wijn op z’n wonden en verbindt ze.
Daarna tilt hij hem op z’n eigen rijdier, brengt hem naar een herberg en zorgt voor hem.
Kennelijk die hele dag.
Vers 35:
De volgende dag haalt hij twee denarii tevoorschijn, oftewel twee daglonen...
geeft die aan de herbergier en zegt: Zorg voor hem...
en als u nog meer kosten maakt, zal ik die vergoeden wanneer ik terugkom.
Twee daglonen: kennelijk geeft hij alles uit wat hij had.
Want om de extra kosten te kunnen betalen, moest hij terugkomen.
En dat alles voor een man die een Jood was...
die hem onder normale omstandigheden waarschijnlijk niet eens zou groeten.
Nu stelt Jezus een andere vraag.
Maar dit keer verandert Jezus de vraag van de man.
Van ‘wie is dan mijn naaste?’ naar:
Wie van deze drie is volgens jou een naaste geweest...
voor de man die in handen van rovers viel?
Is dat geen betere vraag?
Niet: Wie is mijn naaste?
Hoe maak ik mezelf tot een naaste?
De man begrijpt het punt en hij geeft opnieuw het goede antwoord.
Hij zegt niet Samaritaan. Misschien gaat dat hem net te ver.
Hij zegt: Degene die barmhartig voor hem is geweest.
Dan zegt Jezus: Ga en doe hetzelfde.
En daar eindigt het verslag, met een positieve toon.
Hier zitten veel lessen in...
voor hoe we tijdens de velddienst met mensen praten...
en zelfs voor hoe we op het werk met anderen praten...
of met onze broeders en zusters.
Als iemand een vraag heeft, doe dan niet denigrerend...
maar help ze gewoon om tot de juiste conclusie te komen.
Heb geen kritiek als iemand misschien niet de beste motieven heeft.
Reageer gewoon vriendelijk.
Misschien zal een gelijkenis of een illustratie ze helpen het punt te begrijpen.
Zoals gezegd was dit niet de enige keer dat Jezus die vraag kreeg.
Laten we naar een ander moment gaan en dit keer gaan we naar Lukas 18:18.
Dit keer is het geen wetgeleerde maar een bestuurder.
En in de Bijbel staat dat hij heel rijk is.
In een ander evangelie staat ook dat hij jong is.
Dus rijk, jong en een bestuurder.
Dat is niet altijd de beste combi.
Maar de man komt naar Jezus toerennen...
valt voor hem op zijn knieën en vraagt zoals staat in vers 18:
Goede Meester, wat moet ik doen om eeuwig leven te krijgen?
Hier moest Jezus wel wat van zeggen.
Hij wilde niet Goede Meester genoemd worden...
en zo de eer krijgen die alleen zijn Vader toekomt.
Dus Jezus corrigeert hem vriendelijk in vers 19.
En dan in vers 20 haalt Jezus enkele van de tien geboden aan.
Maar de man zegt in vers 21:
Van jongs af aan heb ik me aan al die dingen gehouden.
Oftewel, waarin schiet ik nog tekort?
Als reactie daarop geeft Jezus aan...
dat er inderdaad iets is waarin de man tekortschiet.
Vers 22: Eén ding: verkoop alles wat je hebt...
en verdeel de opbrengst onder de armen.
Dan zul je een schat in de hemel hebben.
Kom, wees mijn volgeling.
Maar dat was iets te veel gevraagd.
In het verslag van Markus staat dat Jezus op dit moment liefde voor de man voelde...
omdat hij duidelijk zag dat de man oprecht was.
Maar ook al was het een oprechte vraag, de man kon het gewoon niet.
Toen hij dat hoorde, werd hij diepbedroefd, want hij was heel rijk.
In Markus staat dat hij veel bezittingen had.
Hier kunnen we ook weer veel van leren.
We leren dat mensen die goede motieven hebben...
niet altijd goede eigenschappen hebben.
In dit geval was de man gewoon te gehecht aan z’n spullen...
en dat weerhield hem ervan om het mooiste voorrecht dat hij ooit kon krijgen te aanvaarden...
namelijk een volgeling van Jezus worden.
Deze twee verslagen zijn heel leerzaam.
Ten eerste hebben we gezien dat we kunnen leren van een Samaritaan.
Heb jij weleens iets van een Samaritaan geleerd?
Ik wel. Jaren geleden zat ik in een auto en kreeg ik een lekke band.
Ik had wel een reserveband, maar niet het gereedschap.
Dit was nog vóór de tijd van de mobiele telefoons.
Dus ik liep naar het dichtstbijzijnde huis en zei:
Mag ik alstublieft uw telefoon gebruiken om een sleepwagen te bellen?
En de man zei: Waarom? - Ik moet m’n band verwisselen.
Hij zei: Ik help je wel.
Hij komt z’n huis uit, pakt z’n gereedschap...
en binnen de kortste keren is mijn band verwisseld.
En terwijl hij bezig was, dacht ik bij mezelf:
Hij heeft een ander geloof, hij komt uit een andere cultuur, hij is van een ander ras.
Hij verwisselt mijn band.
Terwijl ik wegreed, dacht ik bij mezelf:
Jehovah heeft me vandaag iets geleerd via een Samaritaan.
Wat is de les?
Het is helemaal geen slecht idee om jezelf af en toe die vraag te stellen, toch?
Twee mannen waren zo verstandig om dat te doen.
Helaas deed in ieder geval één van hen er niks mee.
Maar als jij en ik Jehovah af en toe vragen:
Jehovah, wat moet ik doen om eeuwig leven te krijgen?
kun je er zeker van zijn dat Jehovah dat gebed beantwoordt.
Misschien door je persoonlijke studie of Bijbellezen...
of misschien zelfs via een Samaritaan.
Heel erg bedankt, broeder Smith, voor die warme en praktische lezing.
We gaan nu luisteren naar broeder Paul Gillies...
die als helper dient bij het Coördinatorscomité.
Hij zal het thema bespreken: Een geschenk van God.
Jehovah is de meest vrijgevige persoon in het universum.
Hij is de Gever van elke goede gave en elk volmaakt geschenk.
En ongetwijfeld hebben jullie, Gileadstudenten...
Jehovah vaak bedankt voor de vele geestelijke geschenken...
die jullie de afgelopen vijf maanden hebben gekregen.
Ik weet nog wat een van jullie zei tijdens de introductie:
Gilead is een onverdiend geschenk.
Maar mag ik jullie iets vragen?
Hebben jullie de afgelopen vijf maanden genoten van het geschenk van God...
dat wordt genoemd in Prediker 3:12,13?
Laten we samen naar die verzen kijken.
Dus we gaan naar Prediker 3:12,13.
Ik ben tot de conclusie gekomen dat er voor hen niets beters is...
dan vrolijk te zijn en goed te doen tijdens hun leven...
en ook dat iedereen eet en drinkt en geniet van al zijn harde werk.
Het is een geschenk van God.
In deze verzen staat een simpele formule die je helpt om van het leven te genieten.
Er is niets beters dan te eten en te drinken en te genieten van hard werk.
Waarom?
Omdat het een geschenk is van God.
In vers 12 wordt uitgelegd welk werk ons gelukkig maakt en voldoening geeft...
namelijk goeddoen.
Oftewel, goede daden voor anderen doen.
Het is zoals Jezus zei: Geven maakt gelukkiger dan ontvangen.
En in Spreuken 8:30 staat dat Jezus als meesterwerker vrolijk was.
Of zoals het Hebreeuwse woord voor vrolijk zijn impliceert:
hij vermaakte zich.
Jezus vermaakte zich toen hij miljarden jaren lang...
met zijn Vader samenwerkte bij de schepping van het universum.
Voordat wij eenmaal meesterwerkers kunnen worden genoemd...
moet er nog heel wat gebeuren.
Maar we kunnen wel allemaal de voldoening ervaren...
die je krijgt als je hard voor Jehovah hebt gewerkt.
En vind je ook niet dat dat gevoel echt een geschenk van God is?
Ga nu eens naar Prediker 5:18,19.
Daar staat nog wat meer over die gedachte.
Prediker 5:18,19:
Ik heb gezien dat dit goed en passend is:
eten, drinken en genieten van al je harde werk en gezwoeg onder de zon...
tijdens de weinige levensdagen die de ware God je heeft gegeven...
want dat is je beloning.
En als de ware God een mens rijkdom en bezittingen geeft...
en hem in staat stelt ervan te genieten...
dan moet hij zijn beloning nemen en blij zijn met zijn harde werk.
Dat is een geschenk van God.
Eigenlijk geeft de Bijbelschrijver hier twee goede adviezen.
Ten eerste: werk elke dag hard.
En ten tweede: geniet van wat je op dit moment hebt.
Als je dus erkent dat al het goeds dat je hebt een geschenk van God is...
dan kun je echt genieten van wat je bezit.
En zie je dat het geschenk van God in deze teksten...
twee keer beschreven wordt als een beloning die Jehovah ons geeft?
Dat is toch een mooie gedachte?
Dat Jehovah ervoor kiest om ons te belonen voor ons harde werk?
En ik weet zeker dat je door Gilead heel wat geestelijke schatten...
aan je bezittingen hebt toegevoegd.
In de komende jaren zullen die schatten je steeds weer opnieuw blij maken.
Bijvoorbeeld als je terugdenkt aan een uitleg van een tekst...
die je tijdens je persoonlijke studie hebt ontdekt...
of die je hebt gehoord van een van je leraren tijdens de les.
Net zoals iemand die naar het buitenland is geweest...
heb je kostbare souvenirs verzameld.
Als je Prediker 5 nog open hebt, ga dan eens naar vers 20.
Dit vers legt uit hoe het geschenk van God onze kijk op het leven kan beïnvloeden.
Er staat: Hij zal nauwelijks merken dat de dagen van zijn leven voorbijgaan.
Of zoals de voetnoot zegt: Hij zal nauwelijks denken aan zijn levensdagen...
omdat de ware God hem bezighoudt met wat zijn hart blij maakt.
De tijd vliegt, die uitspraak hoor je vaak hier op Bethel.
En dat is toch ook zo?
Als je echt geniet van je werk, merk je nauwelijks dat de dagen, weken, jaren...
en zelfs het leven voorbijvliegen.
Daarom is het advies: Geniet van het moment.
In het Engels hebben ze de spreuk:
Het heeft voordelen als je het druk hebt.
Het geschenk van God kan je helpen je mentale gezondheid te beschermen.
Als je beziggehouden wordt met interessant werk...
ben je bijvoorbeeld niet bezig met hoe kort het leven is...
en met problemen en onzekerheden in het leven.
Maar als je goede dingen doet, zul je je enorm vermaken.
Net zoals Jezus zich vermaakte.
Op die manier zullen negatieve gedachten waarschijnlijk niet de overhand krijgen.
Ja, je wordt er echt blij van.
Dus geniet van dat gevoel, het is een geschenk van God.
De afgelopen 20 weken hier op Gilead was hard werken, toch?
Je brein is behoorlijk uitgedaagd.
Maar is sinds jullie introductie, op 6 november vorig jaar...
de tijd niet voorbijgevlogen?
Maar nu is het de tijd om te ontspannen...
om te eten en te drinken, met mate uiteraard...
samen met familie en vrienden, terwijl jullie bijkletsen over jullie Gilead-ervaringen.
Dus nu is het de tijd om te genieten van de beloning van Jehovah.
Dezelfde wijze schrijver had het ook over een goede balans tussen werk en rust.
Hij schreef in Prediker 4:6.
Beter is een hand vol rust dan twee handen vol hard werk.
Denk daar eens over na.
Een workaholic heeft geen tijd en energie meer over voor ontspannen activiteiten...
die bedoeld zijn om bij te komen en nieuwe energie op te doen.
Dus wees bescheiden als het om werk gaat, vooral als je echt van je toewijzing houdt.
De Bijbel moedigt aan tot een evenwichtig leven.
Werk hard en geniet van de beloning.
Je kunt heel erg van je werk genieten...
maar houd in gedachte dat je zelfs nog meer van je werk geniet...
als je ook de tijd neemt om te ontspannen en met plezier terugkijkt op je werk.
Aangezien velen van jullie waarschijnlijk nieuwe en mooie voorrechten zullen krijgen...
waardoor je het eigenlijk alleen maar drukker zult krijgen...
is dit goed advies op het juiste moment, vinden jullie niet?
Sla nu alsjeblieft eens 2 Timotheüs 1 op en dan lezen we vers 6.
Want in dit vers vind je nog een aspect van de uitdrukking ‘geschenk van God’...
als het gaat om toekomstige toewijzingen.
Er staat: Om die reden herinner ik je eraan het vuur aan te wakkeren...
van de gave van God die je kreeg toen ik je de handen oplegde.
In de Engelse aantekening staat bij dit vers:
De gave waar Paulus het hier over heeft lijkt een gave van de heilige geest te omvatten.
Door die gave kreeg Timotheüs het vermogen om zijn toewijzing uit te voeren.
Natuurlijk krijgen Gileadstudenten niet ineens de gave van God...
om heel goed te kunnen leren, of wel soms?
Een van jullie zei zelfs bij de introductie:
We zijn maar gewone Bethellieten maar met een ongewoon leven.
En hoewel dat misschien zo is, is het wel zo dat Gilead je misschien heeft geholpen...
om verborgen talenten te ontdekken en te ontwikkelen...
waarvan je niet wist dat je ze had, toch?
En als jij ze niet hebt ontdekt, dan misschien je leraren wel.
Iedereen die mooie dienstvoorrechten heeft, net zoals Timotheüs...
moet zijn geschenk van God koesteren.
Dienstvoorrechten zijn uitingen van Jehovah’s onverdiende goedheid...
niet een beloning voor maandenlang studeren.
Eigenlijk moeten we onze energie, onze vaardigheden, onze talenten...
ook bezien als geschenken van Jehovah.
Het is de bedoeling dat je die dingen gebruikt...
om goed te doen voor anderen.
En als je het zo beziet en als dat je motief is....
zul je echt van je toewijzing genieten.
Heb je ook gezien dat Paulus Timotheüs er in dit vers aan herinnerde...
om het vuur van de gave van God aan te wakkeren?
Jouw vuur is natuurlijk ook aangewakkerd...
en je bent er klaar voor om hard te werken in je toewijzing.
Maar zoals in de aantekening van de Engelse Studiebijbel staat...
duidt de uitdrukking ‘het vuur aanwakkeren’ op een voortdurende handeling.
Of zoals een geleerde het zegt: Het vuur hoog blijven opstoken.
Dus we zijn aangemoedigd om onze toewijzing met hart en ziel uit te voeren.
Houd het vuur brandend maar voorkom een burn-out.
Het vuur in je zal fel blijven branden...
als je een goede balans weet te houden tussen werk en rust.
Dus het leven gaat snel voorbij.
Dat is op dit moment nou eenmaal zo.
Maar dat zal niet altijd zo zijn.
In de nieuwe wereld zullen we echt van werk kunnen genieten.
We zullen elke dag meer en meer van het leven kunnen genieten...
vooral als we volmaakt gezond zijn.
We zullen kunnen genieten van onbespoten voedsel...
van heerlijk eten en drinken.
Dus geniet van het leven.
Geniet van het leven met je familie en vrienden.
Geniet van alles wat je op dit moment hebt.
Geniet van je toewijzing, doe die met hart en ziel.
Maar wees evenwichtig.
De simpele formule uit het boek Prediker...
zal nog miljarden en miljarden jaren gelden, zelfs voor eeuwig.
Eet en drink en geniet van al je harde werk...
want het is een geschenk van God.
Heel erg bedankt, broeder Gillies.
Jouw lezing was echt een geschenk.
We hebben ervan genoten.
Nu zal broeder Edward Aljian, die op de Schrijversafdeling werkt...
de lezing houden met de titel: Een probleem en een oplossing.
Jullie, broeders en zusters, van de 155e klas van Gilead...
staan niet alleen op het punt om af te studeren, maar ook om naar jullie toewijzing te gaan.
Waarvan jullie zeker gaan genieten. Maar je weet hoe het leven gaat.
Vroeg of laat ga je ergens tegenaan lopen.
En een probleem waar je misschien vroeg of laat mee te maken zult krijgen...
is dat er een theocratische regeling wordt aangepast...
en je het moeilijk vindt om die aanpassing te begrijpen.
Misschien een aanpassing in onze predikingsmethode.
Of hoe dingen in de gemeente geregeld zijn. Of bijkantoorregelingen. Of iets in die geest.
En normaal zien we het nut in van zulke organisatorische verbeteringen.
In lijn met Jesaja 60:17.
Maar uit onze publicaties en uit de Bijbel zelf blijkt...
dat elk van ons vroeg of laat moeite kan hebben met de overgang van...
hoe we iets altijd gedaan hebben naar hoe we het vanaf dat moment moeten gaan doen.
Waarom kan dat soms moeilijk zijn? Raakt het je misschien persoonlijk?
Heeft de aanpassing invloed op je toewijzing? Misschien wel, maar misschien ook niet.
Misschien vinden we het gewoon moeilijk om de reden...
het waarom, achter de verandering te begrijpen.
We zijn loyaal. We gaan heus wel meewerken.
Maar in ons hoofd zeggen we steeds: Waarom slaan we deze weg in?
Ik denk dat we beter die weg kunnen inslaan.
Nou, als we nieuwe richtlijnen hebben gekregen...
maar we staan er eigenlijk echt niet achter, dan hebben we een probleem.
Maar we hebben ook een oplossing en die staat in Filippenzen 3.
Zullen we het eens opzoeken?
Paulus bespreekt hier een probleem dat in sommige gemeentes speelde.
Maar was het ook een groot probleem in Filippi? Nou blijkbaar niet.
Maar Paulus hield er rekening mee dat het voor sommigen...
misschien wel een probleem kon vormen.
En daarom zegt hij in Filippenzen 3:15,16 het volgende:
Laat dus iedereen van ons die geestelijk volwassen is, die instelling hebben.
En als je in een bepaald opzicht anders geneigd bent...
zal God je die instelling duidelijk maken.
Laten we in ieder geval, welke vorderingen we ook hebben gemaakt, op deze weg verdergaan.
Waar heeft Paulus het over?
Een enorme organisatorische verandering:
De verschuiving van de wet van Mozes naar het christendom.
En Paulus begreep het.
Hij had er echt geen moeite mee. Hij liet het gewoon achter zich.
Z’n liefde voor de wet, persoonlijke voordelen die het hem bracht...
misschien als het ging om prominentie of om eer van de joden.
Hij liet het allemaal achter. Dat was Paulus.
Maar het kostte sommige Joodse christenen jaren om naar het punt te groeien...
waarop ze de wet achter zich konden laten...
en alle aspecten van het christendom volledig konden accepteren.
Waarom deden ze daar zo lang over? Het ligt voor de hand om te zeggen:
Ze waren gewoon koppig. Ze hadden een slechte instelling.
En sommige hadden dat ook. Er waren bijvoorbeeld sommige...
die wilde vasthouden aan enkele aspecten van de wet...
alleen maar om vervolging te voorkomen. Dus ja, dat soort dingen speelden er.
Maar denk ook hier eens aan:
Voor het christendom was de wet van Mozes Jehovah’s regeling voor aanbidding.
Dus er moeten sommige Joodse aanbidders zijn geweest die...
voordat ze christen werden, heel trouw waren aan de wet van Mozes.
En dat soort trouwe mensen, wat deden die?
Gewoon de wet gehoorzaam? Nee, bij hun ging het veel verder.
Zij wilden echt waardering voor de wet ontwikkelen.
En daar hadden ze veel moeite voor gedaan.
Ze hadden diepe liefde ontwikkeld voor de manier waarop verschillende aspecten...
van de wet, Jehovah’s persoonlijkheid weerspiegelden.
Misschien heeft het sommige jaren gekost om hun waardering op zo’n niveau te krijgen.
En nu hadden ze het voor mekaar en nu was de wet ineens niet meer van kracht?
Nou, je snapt wel waarom het voor sommige trouwe personen moeilijk moet zijn geweest...
om deze verandering te verwerken.
Kan zoiets ook nu gebeuren? Jazeker.
Misschien heb je jaren geleden geleerd: Dit is hoe we prediken en dit is waarom. Toch?
Of dit is hoe de gemeente met bepaalde situaties omgaat en dit is waarom.
Of dit is hoe we bijkantoorregelingen bezien en dit is waarom dat echt het allerbeste is.
Je bent altijd loyaal, dus wat heb je gedaan?
Je hebt het je eigen gemaakt.
Niet alleen de regeling zelf, maar ook de redenatie achter de regeling.
En als er iemand kwam die er kritiek op had, kwam jij er trouw voor op.
En misschien heeft het je jaren gekost om je waardering op dat niveau te krijgen.
Maar trouw als je bent, deed je dat.
Dus je hebt het gedaan en dan verandert de regeling.
En misschien zelfs de redenatie achter de regeling.
Nou, net zoals sommige eerste-eeuwse Joodse christenen...
kan jouw trouw aan een vroegere theocratische regeling...
het moeilijk voor je maken om meteen de wijsheid achter de verandering te zien.
Zoals we hebben gezegd, is dat het probleem. Wat is de oplossing?
Wat kunnen we daaraan doen?
Drie dingen. En alle drie staan ze in de teksten die we net gelezen hebben.
Ten eerste: Wees geduldig. Wat zei Paulus in vers 15?
Laat iedereen die geestelijk volwassen is, die instelling hebben.
En als je in een bepaald opzicht anders geneigd bent...
zal God jullie je die instelling duidelijk maken.
Dus als je echt geprobeerd hebt, zelfs onder gebed...
om de redenatie achter de verandering te begrijpen...
maar het lukt je gewoon niet, parkeer het dan even.
Wees geduldig, want de dag zal komen, misschien al snel...
misschien wat later, dat alles op z’n plek valt...
en dat je de wijsheid achter de verandering zult begrijpen.
Ten tweede: Ga verder op deze weg. Wat betekent dat?
In de voetnoot wordt uitgelegd dat ‘op deze weg verdergaan’...
te maken heeft met ordelijk wandelen als christenen.
Dus in de context van deze bespreking betekent ‘op deze weg verdergaan’...
de nieuwe regeling ondersteunen zonder tegen te stribbelen, zonder te klagen.
Want wat als je dat wel doet? Dan ga je wanordelijk wandelen.
Het zorgt voor verdeeldheid.
Dus nee, we wandelen ordelijk. We ondersteunen de regeling.
Ten derde: Hou vast aan je theocratische routine.
In vers 16 moedigt Paulus alle Filippenzen ertoe aan om vorderingen te blijven maken.
Hetzelfde geldt toch voor ons?
Er zijn natuurlijk veel aspecten van de waarheid die we wel waarderen, die we wel begrijpen.
En we maken vorderingen. Dat is mooi. Focus gewoon daarop. Oké.
Blijf niet constant obsessief bezig met dingen die je op dit moment nog niet begrijpt.
Blijf gewoon druk bezig in je toewijzing.
En ga helemaal op in je wekelijkse geestelijke routine.
Dat helpt onmiddellijk om je tevreden te voelen.
Samenvattend:
Als je ooit het probleem krijgt om een theocratische aanpassing te begrijpen...
heb je ook de oplossing: Filippenzen 3:15,16.
Wees geduldig, wandel ordelijk en hou vast aan je theocratische routine.
Goed. Tot slot zou ik het laatste punt willen illustreren.
De waarde van vasthouden aan onze theocratische routine.
Want dat is de oplossing. Niet alleen voor wat we nu aan het bespreken zijn...
maar het is de oplossing voor verschillende dingen in het leven.
De illustratie heb ik een aantal jaren geleden gehoord...
op een Gileadgraduatie. Wat vind je daarvan?
Een van jullie leraren vertelde ons over oude stoomboten...
die steenkool als brandstof gebruikte. Dus boven had je de kapitein en de bemanning...
en beneden had je mannen die druk bezig waren om kolen op het vuur te scheppen.
Nou, stel dat een van die mannen z’n schep neerlegt en tegen een collega zegt:
Hè, merk ik nou dat de boot een bocht naar links maakt?
Volgens mij klopt dat niet.
Ik denk dat we gewoon rechtdoor zouden moeten gaan.
Niet van richting veranderen.
Ik vraag me af of de kapitein wel weet waar die mee bezig is.
Ik ga naar boven om even met de kapitein te praten.
Op dat moment stopte de spreker met het beschrijven van de scène.
Hij leunde voorover naar de microfoon toe en zei: Blijf gewoon doorscheppen.
Dat gaat over jou en mij, toch? Jij en ik scheppen de kolen.
We zijn druk bezig met het werk dat Jehovah ons gegeven heeft.
Daar moeten we in opgaan. Jesaja 60:17 laten we aan Jehovah over.
Het koper, het goud, het zilver. Wij zorgen voor de kolen.
Blijf dus druk bezig en hou vast aan je theocratische routine.
En dan, terwijl Jehovah zijn organisatie in de juiste richting loodst...
loodst hij ons naar een juiste instelling.
Hij loodst ons naar tevredenheid en naar de mooiste verandering ooit:
Van dit leven hier naar leven in de nieuwe wereld.
We willen je heel erg bedanken, broeder Aljian...
voor de oplossing voor een heel herkenbaar probleem.
Nu zal een van jullie leraren, broeder Richard Chilton...
een lezing houden met de titel: Ben jij ooit misleid?
De dag is eindelijk aangebroken.
Jullie hebben het gered.
Sommige van jullie gaan weer terug naar huis.
Anderen gaan naar een nieuw thuis.
Maar waar je ook naartoe gaat, een ding is zeker:
Jullie allemaal, ja jullie allemaal...
gaan aan een nieuw hoofdstuk van jullie leven beginnen.
Als je daar over nadenkt, krijg je er misschien heel veel zin in.
Maar misschien word je er ook wel een beetje zenuwachtig van.
Allerlei vragen die misschien door je hoofd spoken, zoals:
Wie ben ik nou eigenlijk?
Kan ik wel voldoen aan alles wat ze van me verwachten?
Kan ik dit wel echt?
Als je merkt dat deze gevoelens bij je komen opborrelen, denk dan hieraan:
Je bent niet de enige.
Door de geschiedenis heen hebben trouwe aanbidders van God...
dezelfde gevoelens gehad.
Laten we eens inzoomen op een van hen.
Het Bijbelboek dat hij heeft geschreven, draagt zijn naam: Jeremia.
We gaan naar Jeremia hoofdstuk 1.
En kijk eens wat hij in vers 4 zegt.
Het woord van Jehovah kwam tot mij:
Voordat ik je in de buik vormde, kende ik je...
en voordat je werd geboren, heiligde ik je.
Een profeet voor de volken heb ik van je gemaakt.
Voelde Jeremia zich gevleid dat Jehovah zijn potentieel zag?
Nou, niet echt. Kijk eens hoe hij reageert in vers 6.
Maar ik zei: O nee, Soevereine Heer Jehovah!
Ik kan niet spreken, ik ben nog maar een jongen.
Met andere woorden...
Ik denk niet dat ik de kwaliteiten heb om te doen wat u van me vraagt.
Maar kijk eens wat Jehovah dan doet in vers 9.
Daarna stak Jehovah zijn hand uit en raakte mijn mond aan.
En Jehovah zei tegen me: Ik leg mijn woorden in je mond.
Jehovah stelde Jeremia gerust: Maak je geen zorgen.
Ik heb de situatie onder controle en ik ga jou helpen.
De nerveuze profeet aanvaardt z’n toewijzing.
Toegegeven, het zou niet altijd makkelijk worden.
Hij zou te maken krijgen met hevige tegenstand, aanvallen, gevangenzetting.
En hij zou voor dood worden achtergelaten in de modder op de bodem van een put.
Hij zou het niet makkelijk krijgen.
En op een gegeven moment zou hij er zelfs aan denken om het op te geven.
Kijk wat hij zegt in hoofdstuk 20.
Hoofdstuk 20, halverwege vers 8.
Daar lezen we:
De hele dag is het woord van Jehovah een oorzaak van beledigingen en spot voor mij.
Daarom zei ik: Ik zal niet meer over hem praten
en ik zal niet meer in zijn naam spreken.
Net als Jeremia hebben ook wij misschien momenten...
dat we het gewoon willen opgeven.
Laten we verder lezen, halverwege vers 9:
Maar in mijn hart werd het [dat wil zeggen: de boodschap die hij bekendmaakte]...
werd het als een brandend vuur, het zat opgesloten in mijn botten.
Ik werd moe van het inhouden, ik kon het niet meer verdragen.
Wat is hier gebeurd?
Ondanks de moeilijkheden was ‘de jongen’...
duidelijk de moedige profeet van Jehovah geworden.
Maar mijn vraag aan jullie is: Hoe is dat gebeurd?
Jeremia vertelt het ons zelf in vers 11.
Hij zegt: Jehovah was met me als een ontzagwekkende strijder.
En met die ontzagwekkende strijder aan z’n kant...
ging Jeremia van niet kunnen spreken naar het niet meer kunnen inhouden.
Hij had een draai gemaakt van 180 graden.
En hij wist precies wie daar verantwoordelijk voor was.
Hij vertelt het ons in de thematekst van deze lezing, in hetzelfde hoofdstuk.
Hoofdstuk 20:7.
Hij zegt: U hebt me misleid, o Jehovah...
en ik heb me laten misleiden.
U hebt uw kracht tegen me gebruikt en u hebt gewonnen.
Jehovah had Jeremia misleid. Op een positieve manier.
Toen Jeremia dacht dat hij z’n grens had bereikt...
bewees Jehovah dat hij sterker was dan Jeremia’s zwakheden...
en gaf hij hem de kracht om door te gaan.
Jeremia kon de draai van 180 graden maken omdat hij allereerst z’n toewijzing aanvaardde...
ten tweede vertrouwde hij op Jehovah...
en ten derde gaf hij zichzelf de tijd om Jehovah’s geest op hem te laten inwerken.
En als je denkt dat Jeremia een op zichzelf staand geval was...
denk dan nog eens na.
Mozes draaide 180 graden.
Hij ging van iemand die moeilijk uit z’n woorden kon komen...
naar een machtige leider van een heel volk.
Jona draaide 180 graden.
Hij ging van iemand die in de tegenovergestelde richting wegrende van z’n toewijzing...
naar iemand die moedig tot de Ninevieten predikte.
Petrus draaide 180 graden.
Hij ging van drie keer Jezus verloochenen...
naar de rots die Jezus al die tijd al in hem had gezien.
En hoe zit het met jou?
Heb jij het wel eens meegemaakt dat je werd misleid door Jehovah?
Ik zou graag iets willen voorlezen dat ik recent heb gekregen van een afgestudeerde van Gilead.
Ze zegt het volgende:
Toen we het nieuws hoorden dat we werden toegewezen aan een land...
met heel veel armoede, instabiliteit en ziekte, wilde ik tegen Jehovah zeggen:
Weet u het wel zeker? Wilt u mij daarheen sturen?
Ik hou niet van insecten.
En ik ben bang om ziek te worden.
Ik weet nog goed dat toen de dag van ons vertrek aanbrak...
en we afscheid moesten nemen van ons huis en onze vrienden, ik heel hard moest huilen.
Maar onze zuster aanvaarde de toewijzing.
Er ging wat tijd voorbij.
Enkele jaren later kregen zij en haar man een nieuwe toewijzing...
om in een ander land te dienen.
Let op wat ze daarover zegt:
Als ik dacht dat weggaan uit de VS het moeilijkste was...
dat ik ooit zou moeten doen, was ik totaal misleid.
Want het verdriet dat ik voelde toen ik die nieuwe vrienden achter moest laten...
was onbeschrijfelijk.
Ik heb nog nooit zoveel gehuild in m’n leven.
Ze vat haar ervaring als volgt samen:
Er was geen lievere manier waarop Jehovah me dit kon leren.
Vóór Gilead had ik mezelf in een hokje geplaatst: het Wat kan ik?-hokje.
Maar ik dacht toen niet aan de persoon die het beste wist wat ik wel of niet kon:
Jehovah.
Het was alsof hij zei:
Je gaat je niet alleen aan je nieuwe toewijzing aanpassen...
je gaat er zoveel van houden dat je er nooit meer weg wil gaan.
En dat was precies wat er gebeurde.
Ik ging echt van de mensen in onze toewijzing houden.
Ik kan echt zeggen dat de afgelopen periode een van de mooiste uit m’n leven is geweest.
Nu ben ik niet meer zo bang voor verandering zoals ik dat vroeger was.
Ik vertrouw gewoon op Jehovah en op zijn aanpak.
Geweldig toch? Ook zij draaide 180 graden.
Ze werd door Jehovah misleid. Net als Jeremia.
En ze kwam er sterker en gelukkiger uit.
Hoe kwam dat?
Als je door Jehovah wordt misleid, gebeuren er drie belangrijke dingen.
Ten eerste: Je band met hem wordt hechter.
Ten tweede: Je ervaart zegeningen die je misschien nooit had zien aankomen.
En ten derde zet je de deur open...
naar nog meer opleiding die je van Jehovah kunt krijgen.
Samenvattend: Houd gewoon van de mensen.
Dan zullen zij van jou houden.
En dan zul jij van je toewijzing houden.
Wees bereid altijd Jehovah’s leiding te volgen...
waar hij je ook naartoe leidt.
Met de ontzagwekkende strijder aan je zij zul je niet falen.
Als Jehovah je misleidt, grijp dat dan met beide handen aan.
Want dat betekent dat je op het punt staat...
om een zegen te krijgen die best wel fantastisch is.
En weet je, die zegen is op maat gemaakt, speciaal voor jou.
Ook jij heel erg bedankt, broeder Chilton.
We hebben genoten.
Je hebt interessante aspecten over Jeremia belicht.
Hij is echt een heel mooi voorbeeld voor ons.
We gaan nu luisteren naar een andere leraar van jullie...
broeder Trent Lippold...
die de lezing gaat houden met het interessante thema:
Olie voor de machine.
Hij schreef ongeveer een kwart van de christelijke Griekse geschriften.
Dat is bijna net zoveel als Paulus.
Zijn naam wordt maar drie keer genoemd.
En er zijn nog geen vier woorden die worden gebruikt om hem te beschrijven.
Er zijn maar weinig bekende personen in de Bijbel...
van wie we zo weinig weten als de arts Lukas.
In een wereld waarin mensen proberen belangrijk over te komen...
laat Lukas zien wat belangrijk is.
Laten we eens kijken wat we kunnen leren van de arts Lukas.
De eerste beschrijving van Lukas...
kunnen we vinden in het boek Kolossenzen 4:14.
De apostel Paulus beschrijft hem daar als de geliefde arts.
Arts: daar hebben we ons op gefocust toen we zijn evangelie bespraken.
Lukas gebruikt medische termen in zijn evangelie.
Maar voor Lukas was arts zijn niet alleen zijn beroep...
hij deed zijn werk met hart en ziel.
Hij hield ervan om mensen te helpen en te genezen.
We gaan naar een voorbeeld kijken.
We gaan naar Lukas 4:38,39.
Lukas 4:38,39.
Nadat hij de synagoge had verlaten, ging hij [Jezus] het huis van Simon binnen.
Simons schoonmoeder had hoge koorts
en ze vroegen Jezus of hij haar wilde helpen.
Hij boog zich over haar heen en sprak de koorts bestraffend toe...
waarop de koorts verdween.
Ze stond meteen op en ging hen bedienen.
Hier leren we iets over Lukas.
Hij had opgemerkt dat ze koorts had.
Maar kijk nog eens goed.
Wat had Lukas opgemerkt?
Had ze gewoon koorts?
Er staat dat de schoonmoeder van Simon hoge koorts had.
In Mattheüs staat dat niet, in Markus staat dat niet.
Lukas had dat opgemerkt.
Nog een voorbeeld: Lukas 22:44.
Lukas 22:44.
Het speelt zich af in de hof van Gethsemané en Jezus was aan het bidden.
Maar kijk eens wat Lukas schreef, wat viel hem op?
Vers 44:
Maar zijn leed was zo groot dat hij nog intenser ging bidden.
Zijn zweet werd als druppels bloed, die op de grond vielen.
De arts Lukas zag de symptomen:
dat Jezus zweet als druppels bloed werd.
Maar kijk nog eens, er staat:
Maar zijn leed was zo groot...
dat zijn zweet als druppels bloed werd.
Dat Jezus’ leed zo groot was, dat was Lukas opgevallen...
niet alleen de fysieke symptomen, Jezus’ medische toestand.
Lukas beschrijft Jezus als iemand die mensen zag zoals ze waren.
Jezus maakte geen onderscheid in mensen. Hij hield van ze allemaal.
Lukas beschrijft Jezus als iemand...
die oog had voor iedereen die het moeilijk had in het leven.
Dat maakte indruk op Lukas.
Denk aan zijn evangelie, denk aan alles wat alleen in Lukas staat.
Alleen Lukas vertelt over de bejaarde Elizabeth en Zacharias.
Lukas vertelt over Anna en Simeon.
Lukas vertelt over de weduwe van Naïn, de vrouw die al 18 jaar krom liep...
de vrouw die de voeten van Jezus met haar tranen waste...
de Samaritaanse melaatse, de rijke belastinginner Zacheüs...
de veroordeelde dief die naast Jezus hing.
Lukas bewonderde de manier waarop Jezus deze mensen behandelde.
En Lukas deelde Jezus’ kijk op die mensen.
Ook Lukas vond dat alle soorten mensen...
in aanmerking konden komen voor Gods barmhartigheid.
En die instelling, die houding, maakte Lukas geliefd.
De geliefde arts.
En je kunt je voorstellen dat Lukas met zo’n houding spanningen kon wegnemen...
bijvoorbeeld onder Paulus’ reisgenoten en anderen die in de eerste eeuw predikten.
De tweede beschrijving van Lukas vinden we in Filemon 24.
Daar wordt Lukas beschreven als een medewerker.
Ga eens naar Handelingen 16 vanaf vers 8.
Handelingen 16:8.
Er staat: Daarom gingen ze [dus Paulus, Timotheüs, Silas en z’n reisgenoten]...
Mysië voorbij en reisden ze verder naar Troas.
Daar kreeg Paulus een visioen en hoorde hij:
Kom over naar Macedonië.
En kijk eens naar vers 10.
Nadat hij [Paulus] het visioen had gezien, wilden we meteen naar Macedonië vertrekken.
Vers 11: We voeren dus van Troas weg.
Hier komen we Lukas weer tegen.
Lukas schrijft nooit over zichzelf, hij schept nooit op over zichzelf.
Het enige waardoor we weten dat Lukas met Paulus meereisde...
is doordat hij nu ‘we’ zegt en niet ‘ze’.
Dus Lukas voegt zich bij Paulus in Troas op de tweede zendingsreis.
En Lukas reist met Paulus mee naar Filippi.
En kijk eens waarom Lukas een medewerker wordt genoemd.
Wat kunnen we van hem leren?
Kijk eens naar vers 13, waar ze aankomen in Filippi.
Er staat: Op de sabbat gingen we de poort uit naar een plek langs een rivier...
waarvan we vermoedden dat het een gebedsplaats was.
We gingen daar zitten en spraken de vrouwen aan die bij elkaar waren gekomen.
En dan volgt het verslag over Lydia...
waar Lydia de waarheid aanvaardt, de Koninkrijksboodschap.
Maar zie je dat er staat: We gingen de poort uit?
Lukas ging met ze mee.
Er staat: We vermoedden dat het een gebedsplaats was.
Lukas was betrokken bij het overleg...
bij het maken van een plan over waar ze heen zouden gaan.
Hij deed mee met het gesprek met de vrouwen.
Lukas was actief betrokken, hij was niet gewoon mee voor de lol.
Hij was niet alleen een medereiziger die vastlegde wat hij zag.
Lukas was een medewerker.
En hier zit een belangrijke les voor ons in.
Doe actief mee. Wees een voorbeeld.
Wees betrokken in de toewijzingen die je hebt gekregen.
Het kan zijn dat Lukas in Filippi bleef van 50 tot 56 n.Chr.
We weten het niet zeker, maar misschien wel...
want in 56 ging hij weer met Paulus mee op z’n derde zendingsreis vanuit Filippi.
Wat deed Lukas daar? Dat weten we niet.
Zoals gewoonlijk horen we niet veel over hem.
Maar we kunnen ervan uitgaan...
dat hij als medewerker druk bezig was in Filippi.
Niks spectaculairs, gewoon een hardwerkende medewerker.
Dus in 56 ging hij opnieuw met Paulus mee...
en vanuit Filippi ging hij met hem mee naar Jeruzalem.
Hij was erbij toen Paulus de tempel werd uit gesleurd.
Hij ging met hem mee naar Cesarea, waar Paulus een gevangene was.
En hij bleef bij Paulus toen die naar Rome ging, waar hij ook een gevangene was.
Maar Lukas was geen gevangene.
Toch bleef hij bij Paulus.
Wat moet het fijn voor Paulus geweest zijn dat z’n medewerker bij hem was.
Als je aan Paulus denkt...
aan al die afranselingen, de zweepslagen de steniging, de schipbreuken:
het moet fysiek z’n tol hebben geëist.
En dan hebben we het nog niet eens over z’n doorn in het vlees.
Een van Paulus’ reisgenoten was Timotheüs, die vaak ziek was.
Wat moeten ze dankbaar zijn geweest dat Lukas, de arts, bij hen was.
Lukas is een voorbeeld voor ons.
Hij was echt toegewijd en trouw aan het Koninkrijk.
Hij was voor Paulus en z’n reisgenoten iemand op wie ze altijd konden rekenen.
En dat warme gevoel dat je bij Lukas als medewerker krijgt...
wordt misschien wel het best onder woorden gebracht...
bij de laatste keer dat Lukas wordt genoemd.
En dat is in 2 Timotheüs 4:11.
In z’n laatste woorden zegt Paulus onder andere:
Alleen Lukas is bij me.
Onder al z’n medewerkers was er misschien niemand of maar weinigen...
die hem zo dierbaar waren als Lukas.
Lukas schreef zo min mogelijk over zichzelf.
Maar het is wel duidelijk...
dat hij van onschatbare waarde was voor Paulus en voor anderen.
Hij stelde Paulus in ieder geval in staat...
om veel meer te doen dan hij zonder hem had gekund.
Hij hield zichzelf op de achtergrond.
In zijn evangelie krijgt Jezus alle aandacht.
In het boek Handelingen krijgt de prediking van het goede nieuws alle aandacht.
Ik vraag me af of het bewust is...
dat er in de Bijbel zo weinig over Lukas wordt vermeld.
Misschien is het om ons iets te leren.
Er zijn in de Bijbel maar weinigen die zo prominent zijn...
en zo weinig genoemd worden.
En daar zit de les in die we van Lukas kunnen leren.
Geef het goede voorbeeld door iemand te zijn die nederig is.
Wees iemand die het fijn vindt om anderen te dienen.
Er was al een Paulus.
Lukas blijft op de achtergrond, hij was echt een dienaar.
Hij had geen eer of bekendheid nodig om gemotiveerd te zijn.
Hij was niet de machine, hij was de olie.
Tot slot, als mensen jou zouden beschrijven met maar twee woorden...
en die woorden zouden ‘geliefde medewerker’ zijn...
is je opleiding hier op Gilead een succes geweest.
En dan zul jij, net als Lukas, olie voor de machine zijn.
We willen je heel erg bedanken, broeder Lippold.
We hebben genoten.
Het was prachtig hoe je het voorbeeld van Lukas hebt besproken...
en hoe je dat interessante thema hebt uitgewerkt: Olie voor de machine.
Wat een interessante en aanmoedigende lezingen.
We hopen dat je genoten hebt van Deel 1.
Later deze maand zullen Deel 2 en 3 beschikbaar komen op jw.org.
Houd het in de gaten.
Dit programma zou niet compleet zijn als we geen uitstapje zouden maken...
naar onze broeders en zusters in een ander land.
Deze maand gaan we naar Haïti, wat land van bergen betekent.
Haïti is een tropisch eiland in de Caribische Zee.
Je vindt er prachtige witte zandstranden, rivieren, watervallen...
en indrukwekkende bergen.
De cultuur en taal van Haïti zijn echt uniek.
Velen spreken Frans maar het merendeel van de bevolking...
heeft Creools als moedertaal:
een expressieve taal die Franse woorden combineert...
met West-Afrikaanse grammatica.
De bevolking weerspiegelt een kleurrijke mix...
van Afrikaanse en Europese gebruiken en culturen.
Haïtianen houden van dansen, zingen, lachen...
en natuurlijk van lekker eten, zoals Tonmtonm.
Tonmtonm is gepureerde broodvrucht, die vaak met okrasaus wordt gegeten.
Haïti heeft een rijke theocratische geschiedenis.
Het is niet helemaal duidelijk wanneer het goede nieuws Haïti voor het eerst heeft bereikt.
Maar al in februari 1887 stond in Zion’s Watch Tower...
dat er onder andere in Haïti mensen waren...
die interesse toonden in het goede nieuws.
De eerste zendelingen kwamen op Haïti aan in 1945.
Een van hen was Roland Fredette, die later de eerste bijkantooropziener werd.
Hardwerkende en avontuurlijke zendelingen...
zoals Gloria Hill, Naomi Adams, Helen D’Amico en Frances Bailey...
waren in de jaren 50 van grote waarde in het predikingswerk.
De Haïtianen hebben veel belangstelling voor Gods Woord.
Op dit moment zijn er meer dan 17.000 actieve verkondigers.
Die ijverige verkondigers prediken met plezier...
in het Creools, in Amerikaanse Gebarentaal of in het Spaans.
En dankzij de braillepublicaties in het Creools...
leren ook blinde personen de waarheid kennen.
De vele bergen houden de broeders en zusters niet tegen...
om trouw het goede nieuws te prediken.
In de zomer trekken verkondigers van allerlei leeftijden eropuit...
om te prediken in weinig bewerkt gebied.
En hoewel Haïti te maken heeft met economische problemen...
en recent nog met natuurrampen...
blijven onze broeders en zusters positief en focussen ze zich erop...
om anderen te helpen zonder angst naar de toekomst te kijken.
In Cap-Haïtien, een stad in het noorden van het eiland...
doen de 113 verkondigers van de gemeente Morne-Rouge...
jullie de hartelijke groeten.
Ze willen dat jullie weten dat ze heel veel van jullie houden.
En wij zeggen in het Creools: Nou renmen nou tou.
Dat betekent: wij houden ook van jullie.
Vanuit het hoofdkantoor van Jehovah’s Getuigen was dit JW Broadcasting.