In de afgelopen jaren...
is er een populair onderdeel toegevoegd aan het programma van de Gileadgraduatie.
Dankzij dat onderdeel kunnen we de studenten wat beter leren kennen.
We hebben het natuurlijk over The Inside Story.
Dit keer tijdens The Inside Story...
worden de interviews gehouden door een van de leraren, broeder Trent Lippold.
Laten we gaan kijken.
Welkom bij The Inside Story.
We zien ernaar uit drie echtparen uit de 154ste klas beter te leren kennen.
We moeten allemaal moeilijke beslissingen nemen en dat geldt ook voor de Gileadstudenten.
Hoe kunnen we in zo’n situatie kalm blijven en wat helpt ons de juiste beslissing te nemen?
In 1 Korinthiërs 8:1 staat: Liefde bouwt op.
Laten we gaan kijken hoe dat de echtparen die we vandaag spreken heeft geholpen.
Broeder en zuster Sylvester, welkom bij The Inside Story.
Jullie komen allebei uit Engeland en dienen daar op het bijkantoor.
Wat is eigenlijk jullie toewijzing? Jij, Steve?
Ik werk op de Dienstafdeling.
Oké, en Gail-Marie? -Op de afdeling Tandheelkunde.
Hoe is het gekomen dat jullie nu op Bethel dienen?
Wat is jouw verhaal, Steve?
Nou het zat zo, m’n vader was niet in de waarheid...
en m’n moeder heeft m’n broer en mij in de waarheid opgevoed.
En ze moedigde altijd de volletijddienst aan.
Daar had ze het heel vaak over.
Dit is een foto van m’n moeder.
Hier gingen we met anderen uit de gemeente naar wat broeders en zusters in Italië.
Ik denk dat ik een jaar of twaalf was. Ik was groot voor m’n leeftijd.
Maar deze foto laat wel zien in wat voor omgeving m’n moeder ons wilde laten opgroeien.
Ze zorgde er altijd voor dat we druk bezig waren met geestelijke activiteiten.
Dus leer een jongen welke weg hij moet gaan, dat probeerde ze echt toe te passen.
Ja, dus toen ik negentien werd heb ik me opgegeven voor Betheldienst...
en werd ik ook uitgenodigd om op Bethel te dienen.
Geweldig. We hebben hier een foto, wat zien we hier?
Dat ben ik met m’n collega’s.
Ik werkte toen als vrachtwagenchauffeur.
We reisden het hele land door.
Ik hield heel erg van m’n toewijzing en ook van de broeders waarmee ik samenwerkte.
Ik hield echt van het Bethelleven.
Je moest een blauw jasje aan zie ik? -Inderdaad.
Dus je genoot van je toewijzing op Bethel, maar toen veranderde er iets.
Wat gebeurde er waardoor je moest stoppen met je Betheldienst?
Op een gegeven moment ging de gezondheid van m’n moeder achteruit.
Dus ik moest een beslissing nemen.
Wat zal ik doen, blijf ik op Bethel dienen of kan ik haar op een of andere manier ondersteunen?
M’n broer zorgde heel goed voor haar...
maar hij was getrouwd en had een gezin in het zuiden van Engeland.
Dus daarom heb ik toen besloten om Bethel te verlaten.
Tegen die tijd kregen we verkering en trouwden we.
Helaas is m’n moeder toen overleden.
Daarna hadden we opnieuw de mogelijkheid om op Bethel te dienen.
Wauw, voor de tweede keer naar Bethel.
En wat nam je een verstandige beslissing.
En wat vond jij ervan, Gail-Marie?
Was Bethel altijd jouw doel geweest?
Nee, totaal niet.
Ik had nooit de wens om naar Bethel te gaan.
Ik genoot gewoon van de pioniersdienst in m’n eigen gemeente in Londen.
Maar wat me hielp om van gedachten te veranderen...
was iets wat Steve’s moeder zei voordat ze overleed.
Ze zei tegen ons:
Als je een goede gezondheid hebt en de kracht om meer voor Jehovah te doen, doe het dan.
Dus ook al was Bethel nooit iets geweest wat ik mezelf zag doen, gaven we het een kans.
Dus een jaar later zaten we samen op Bethel.
Dat zijn wijze woorden.
We hebben hier trouwens een foto. Dus dit is Bethel voor jou?
Ja, dit waren een paar zusters waarmee ik samenwerkte.
Ze waren echt een steun en aanmoediging voor me.
Dat was echt fijn in m’n eerste maanden op Bethel.
Ziet eruit als een hele serieuze groep. -Ja, we hadden best wel lol.
En Steve, jouw droom kwam uit, je was weer op Bethel.
Maar opnieuw veranderde er iets, vertel.
Inderdaad, Bethel was echt mijn droom.
Maar toen veranderde de situatie van m’n vader.
Het was extra lastig omdat m’n vader niet in de waarheid was.
Maar een van de dingen die m’n moeder had gezegd, zelfs een week voordat ze overleed...
ze had me aangekeken en gezegd: Zorg goed voor je vader.
Dus we bespraken het, we baden erover en toen besloten we om Bethel te verlaten...
wat echt een hele moeilijke beslissing was.
Dat is niet niks.
Echt twee verstandige beslissingen die jullie hebben genomen.
Wat deed het met jou, Gail-Marie?
We waren allebei teleurgesteld en verdrietig dat we Bethel moesten verlaten.
Maar we wisten dat het het beste was en dat we z’n vader moesten steunen.
En hoe oud waren jullie toen eigenlijk?
We waren bijna 35.
Dus dat was echt een beslissend moment in jullie leven.
Wat ging er door jullie heen?
Ja, dus we begrepen dat we op een leeftijd waren...
dat het onwaarschijnlijk was dat we ooit opnieuw voor Bethel uitgenodigd zouden worden.
Maar we vonden alsnog dat het de juiste beslissing was.
Oké, en hoe ging het verder voor jullie?
Jullie gingen weer terug in de pioniersdienst en je zorgde voor je vader.
Ja, we waren aan het pionieren midden in het gebied.
En toen we eenmaal bijgekomen waren van de teleurstelling...
dat we niet meer op Bethel konden dienen...
begonnen we echt te genieten van de pioniersdienst.
We vonden het leuk met de gemeente...
we hadden echt genoeg te doen. -Nou, zeg dat wel.
Maar wat gebeurde er toen?
Op een dag kwam de postbezorger en we kregen een witte envelop.
In die envelop zat een uitnodiging...
om opgeleid te worden voor de vervangende kringdienst.
Dat hadden we niet zien aankomen.
We hebben er weer over gepraat en erover gebeden.
We aanvaardden de toewijzing...
en toen zijn we dus begonnen met de vervangende kringdienst.
Het beviel ons goed, we konden het goed combineren met ons werk...
en het was niet elke week, dus we genoten echt van onze toewijzing.
En ik denk dat je het ook goed kon combineren met de zorg voor je vader?
Ja, dat ging goed samen.
Maar jullie bleven niet in de vervangende kringdienst, of wel?
Nee, niet zo lang. Een maand of acht?
Ja, acht maanden.
Acht maanden en toen weer een verandering.
We kregen weer een witte envelop.
Weer die postbode en hij komt opnieuw een witte envelop brengen.
En dit keer was het een uitnodiging voor opleiding voor de vaste kringdienst.
En wat vond jij daarvan, Gail-Marie?
De kringdienst?
Nee, ook dat is iets wat van nature nooit bij mij zou zijn opgekomen.
Het trok me niet aan om constant te reizen, uit een koffer te leven en bij anderen te logeren.
Dat spookte allemaal door m’n hoofd.
Maar opnieuw dacht ik aan de woorden van Steve’s moeder...
dat als je de gezondheid, de kracht en de omstandigheden hebt...
om meer te doen voor Jehovah, dat je het dan moet proberen.
Maar dat moet niet makkelijk zijn geweest voor jullie.
Ik bedoel, jullie gingen in de vaste kringdienst, maar je had nog steeds de zorg voor je vader toch?
Ja, daar maakten we ons inderdaad best wel zorgen over.
Als kringopziener kan je overal in het bijkantoorgebied toegewezen worden.
Dus we beseften dat we ook ver weg gestuurd zouden kunnen worden.
Maar we besloten dat we gewoon moesten vertrouwen op Jehovah.
En toen we te horen kregen wat onze eerste kring zou zijn...
merkten we heel duidelijk dat hij dat vertrouwen beloonde.
Want onze eerste kring was in Londen...
en het was precies het gebied waarin m’n vader woonde.
Dus we konden die toewijzing gewoon aanvaarden.
Jullie proefden en zagen echt dat Jehovah goed is.
Maar als je kringopziener bent, krijg je elke paar jaar een andere kring.
Dus hoe ging dat toen jullie een andere kring kregen?
Helaas kwam m’n vader onverwachts te overlijden, we hadden dat niet zien aankomen.
Toen we dat verwerkt hadden, konden we elke toewijzing die we kregen, aanvaarden...
waar het bijkantoor ons ook maar zou toewijzen.
En zo kwamen we in Schotland terecht, het prachtige Schotland.
Vonden jullie het een mooie toewijzing, Schotland?
Echt geweldig.
De mensen zijn heel vriendelijk en de broeders en zusters natuurlijk al helemaal.
De velddienst ging heel gemakkelijk, want de mensen maken graag een praatje met je.
We genoten ervan, we hielden echt van de dienst in Schotland.
Maar volgens mij zie ik een patroon.
Jullie genieten van jullie dienst en jullie toewijzing...
het lijkt wel alsof er weer een verandering aan gaat komen.
Dus wat was de volgende verandering?
Dit keer was het geen witte envelop.
Want daar was je een beetje bang voor geworden, hè?
Ja, ik durfde geen oogcontact meer te maken met de postbode.
Maar op een dinsdagochtend kreeg ik een belletje.
Terwijl hij net van z’n stevige Schotse ontbijtje zat te genieten.
Een slecht moment, want ik was gefocust op m’n bord.
Dus ik nam de telefoon op en die broeder begon door te zeggen:
Misschien moet je even gaan zitten.
Dus ik dacht: O nee, wat komt er nu?
En hij nodigde ons uit om weer terug te komen naar Bethel.
Dus ik vroeg: Vanaf wanneer? Over een paar weken?
Hij antwoordde: Vanaf komende vrijdag zou het allermooiste zijn.
Na enig onderhandelen kwamen we uit op de maandag daarop...
als de datum waarop we terug zouden keren naar Bethel.
Gail-Marie, weer dezelfde vraag.
Wat vond jij van het belletje?
Hoeveel ik ook van de kringdienst hield...
ik had superveel zin om terug te gaan naar Bethel.
Ik had er zo veel zin in dat ik diezelfde dag m’n koffers al pakte.
Wauw, jullie hebben veel ups en downs gehad in jullie leven.
Je hebt op Bethel gezeten...
maar je moest weer gaan in verband met je moeder.
Je komt als echtpaar terug op Bethel en gaat weer weg.
Je vader overlijdt, kringdienst.
Wat voor dingen hebben jullie geholpen om rustig te blijven nadenken...
terwijl jullie voor zulke moeilijke beslissingen stonden?
Nou, bijvoorbeeld goede vrienden.
Zoals ik net al zei, zorgde m’n moeder er altijd voor dat we goede omgang hadden.
Die broeders hebben echt een belangrijke rol gespeeld in m’n leven...
en die goede invloed heb ik altijd gevoeld.
M’n broer was ook altijd heel geestelijk ingesteld.
Zijn voorbeeld heeft me ook echt geholpen.
En als ik aan m’n moeder terugdenk...
zie ik haar zo aan de keukentafel zitten met De Wachttoren...
het Nader tot Jehovah-boek, tekstmarkers, ze was echt een Bijbelstudent.
Net als op Gilead. -Ja precies, net als op Gilead.
Ik denk dat haar voorbeeld en die goede invloed...
mij hebben geholpen om op geestelijke dingen gefocust te blijven.
Mooi zeg.
Als je familie in de waarheid is, kan dat echt een zegen zijn.
En jij Gail-Marie, wat heeft jou geholpen toen jullie voor die beslissingen stonden?
Ook ik ben in de waarheid opgegroeid.
Mijn ouders hebben samen alle kinderen in de waarheid opgevoed.
Ze hebben ons altijd aangemoedigd om geestelijke doelen te stellen.
Zelfs met alle veranderingen die we hebben meegemaakt.
Ze konden ons niet altijd zien omdat we steeds op andere plekken woonden...
maar ze gaven ons nooit een schuldgevoel.
Ze steunden ons en moedigden ons altijd aan.
Maar ook m’n opa en oma, ze waren altijd een steun voor mij en de rest van de familie.
Wat een prachtige foto.
Ja, dit zijn mijn opa en oma.
Helaas is m’n oma overleden voordat we naar Gilead kwamen, maar m’n opa is er nog.
Hij is 95 maar hij dient Jehovah nog steeds.
Hij is nog altijd een hele goede steun voor mij en de rest van de familie.
Wat mooi om te horen.
Wat denk je, wat zou hij tegen je willen zeggen als hij hierbij was geweest?
Ja, ik denk dat hij... -Steve en Gail...
ik heb gezien hoe Jehovah jullie als een boom heeft geplant in zijn organisatie.
Hij heeft jullie altijd gevoed en water gegeven.
Vergeet niet je waardering te tonen door hem te danken.
Aanvaard jullie toewijzing, wat die ook is.
Laat zijn handen jullie leiden terwijl jullie op hem blijven vertrouwen.
Deel met anderen wat je hebt geleerd...
net zoals een boom goede vruchten voortbrengt en schaduw biedt.
Ik denk dat hij dat tegen je wilde zeggen.
Die zag ik niet aankomen. -Maar het is wel hele mooie raad.
Sorry Gail-Marie, dit had je natuurlijk niet verwacht...
maar je opa wilde graag deze wijze raad met je delen.
Heel leuk. -Mag ik nog één vraag stellen?
Met alles wat jullie hebben meegemaakt in jullie leven...
als je het zou moeten samenvatten, wat heb je dan vooral geleerd?
Er zijn een paar dingen waar ik dan aan moet denken.
Bijvoorbeeld iets wat m’n moeder altijd tegen me zei toen ik jong was.
Je hoeft niet altijd de beste te zijn, maar je moet wel je best doen.
Zelfs hier op Gilead hebben die woorden me geholpen...
om gefocust te zijn op wat het meest belangrijk is.
Ik moet ook denken aan wat we hier hebben geleerd over Jeremia...
toen hij zei: O Jehovah, u hebt me misleid.
Dat is wat Jehovah doet.
Hij misleidt ons soms als we denken dat we iets niet kunnen.
Of als we denken dat we het niet meer volhouden en het toch lukt...
omdat het met Jehovah’s kracht wel kan.
Zo misleidt Jehovah ons als het ware.
Die twee dingen geven mij persoonlijk veel stabiliteit.
Dankjewel. En Gail-Marie, wat heeft jou geholpen?
Voor mij toch echt die woorden die Steve’s moeder zei voordat ze overleed.
Als je de omstandigheden hebt om meer voor Jehovah te doen...
en je hebt de gezondheid en de kracht, probeer het dan.
Al is het van nature niet je ding en heb je er nog nooit over nagedacht...
probeer het gewoon en laat je verrassen.
Misschien vind je het nog leuk ook.
Het is zoals Psalm 34 zegt: Proef en zie dat Jehovah goed is.
Dankjewel, jullie allebei bedankt dat jullie bij The Inside Story waren.
Dankjewel.
Onze volgende gasten zijn Gizem en Ergün Çimen uit Turkije.
Welkom bij The Inside Story.
Wat leuk dat jullie er vandaag zijn.
Jullie dienen allebei op het bijkantoor in Turkije.
Ergün, jij werkt op de Dienstafdeling en Gizem, jij werkt op de Vertaalafdeling.
Jullie hebben iets heel bijzonders voorbereid voor deze aflevering van The Inside Story.
Maar ik wil eerst graag het volgende vragen: Wat is er zo bijzonder aan Turkije?
Het is heel leuk omdat veel plaatsen die in de Bijbel genoemd worden in Turkije liggen.
En heb je veel van die plaatsen bezocht, Ergün?
Ja, we hebben veel van die plaatsen bezocht.
Omdat we weten dat sommigen daarnaartoe kunnen reizen...
maar anderen niet die gelegenheid hebben om te reizen...
willen we jullie graag een paar plaatsen laten zien.
We gaan op reis door Klein-Azië.
Dat klinkt geweldig, we gaan kijken.
Wist je dat veel van de plaatsen die in de Bijbel worden genoemd in Turkije liggen?
Deze plaatsen hebben een belangrijke rol gespeeld in de geschiedenis van Gods volk.
Tijdens onze lessen hier hebben we heel veel geleerd over deze plaatsen.
Vinden jullie het leuk om er ook een paar te bezoeken?
Waarschijnlijk is de eerste plaats waar velen aan denken Efeze.
Het ligt aan de westkust van Klein-Azië.
De stad was een belangrijk ontmoetingspunt in de oudheid.
Bij een bezoek kun je de ruïnes van het grote stadion en een amfitheater zien.
Het beroemdste bouwwerk van de stad was de tempel van Artemis.
In de oudheid werd deze tot een van de zeven wereldwonderen gerekend.
Veel bekende christenen hebben hier ook gelopen...
waaronder Paulus, Johannes, Timotheüs en Markus.
Paulus heeft veel tijd in deze stad doorgebracht terwijl hij predikte en wonderen verrichtte.
Het resultaat? Veel Efeziërs werden gelovigen.
Hoewel dit Jehovah blij maakte, werden anderen juist boos...
wat resulteerde in een oproer in het theater.
Efeze was ook de plek waar Priskilla en Aquila Apollos ontmoetten...
en hem hielpen om nauwkeurige kennis van de waarheid te krijgen.
En jaren later schreef de apostel Johannes zijn drie brieven en zijn evangelie in deze stad.
Er is veel gebeurd in Efeze.
Maar iets verder naar het noordwesten lag een andere belangrijke stad...
die in de Bijbel wordt genoemd: Pergamum.
Zoals je weet, was dit een van de zeven gemeenten die worden genoemd in Openbaring.
Zoals we hebben geleerd aanbaden de mensen in deze stad...
niet alleen valse goden, maar ook politieke leiders.
Sterker nog, Pergamum was de eerste stad met een tempel gewijd aan een Romeinse keizer.
Dit was een subtiele manier om de veroverde landen te verenigen...
door de aanbidding van een gemeenschappelijke god.
Hoewel ze vrij waren om hun eigen goden te aanbidden,
was iedereen verplicht om de keizer te aanbidden.
Het was om die reden dat over de trouwe christenen in Pergamum werd gezegd...
dat ze woonden waar de troon van Satan is.
Maar terwijl ze werden omringd door valse aanbidding...
konden de broeders en zusters geprezen worden omdat ze vasthielden aan Jezus’ naam.
Ze zijn een goed voorbeeld voor ons in deze tijd.
En dan komen we nu aan in Sardes.
Door de productie van wollen stoffen en tapijten...
en door de vruchtbare landbouwgrond was Sardes een rijke stad geworden.
Ook hier vind je de ruïnes van een tempel van de godin Artemis...
een Romeins theater en een stadion.
In zo’n omgeving was het niet makkelijk om gefocust te blijven op je dienst voor Jehovah.
Er waren heel veel afleidingen.
Tegen het einde van de eerste eeuw na Christus...
kreeg de gemeente in Sardes de raad om geestelijk wakker te worden.
Maar Jehovah zag ook dat er sommige christenen waren die...
geestelijk gesproken, hun kleren niet hadden verontreinigd.
Jehovah ziet niemand over het hoofd.
Klopt helemaal.
De laatste plaats die we vandaag willen bezoeken is de stad Laodicea.
De stad was als centrum van het bankwezen heel welvarend.
Dat is waar, maar het had ook één groot nadeel.
In tegenstelling tot omliggende steden had Laodicea geen permanente watervoorziening.
Door een aquaduct en aan elkaar gemetselde stenen blokken waar een gat in was geboord...
werd water over grote afstand naar de stad vervoerd.
Tegen de tijd dat het de stad bereikte, was het water meestal lauw.
Dit helpt ons te begrijpen waarom het zo’n passende metafoor was om te gebruiken...
in de raad aan de gemeente.
Hoewel ze materieel gezien rijk waren, waren ze geestelijk gezien arm.
De verheerlijkte Jezus Christus moedigde ze aan om of heet of koud te zijn...
maar niet lauw in hun aanbidding van Jehovah.
Wat een goede voorbeelden voor ons allemaal.
Dit waren nog maar een paar locaties in Turkije die in de Bijbel worden genoemd.
Er is nog veel meer te zien en te leren.
We hopen dat jullie hebben genoten van deze korte rondreis door Klein-Azië.
Heel erg bedankt Ergün en Gizem.
Jullie hebben ons met deze video geholpen om sommige van die Turkse steden...
die in de Bijbel worden genoemd tot leven te brengen.
Heel erg bedankt dat jullie te gast waren bij The Inside Story.
We willen nu de volgende gasten aan jullie voorstellen, uit Ecuador.
Alexandra en Anthony Sanseri.
Anthony en Alexandra, van harte welkom.
Dankjewel. -Leuk dat jullie er zijn.
Jullie dienen samen op het bijkantoor in Ecuador.
Wat is jullie toewijzing?
Ik werk op de Dienstafdeling.
En ik op de afdeling Media & Communicatie.
Oké.
Anthony, ik weet dat jij niet uit Ecuador komt.
Hoe ben je daar terechtgekomen?
Goede vraag. Toen ik vijftien was, begon ik Spaans te leren...
met het idee om ergens te dienen waar de behoefte groter was.
En toen ik zeventien was, hoorde ik verhalen van een broeder die diende in Ecuador.
Verhalen over hoe leuk de prediking daar was, hoeveel lectuur je kon verspreiden...
en over hoeveel Bijbelstudies hij had.
Ik vond dat zo geweldig, ik wist niet eens dat er nog zulke plekken bestonden.
Dus ik nam contact met hem op en ik denk dat hij merkte hoe geïnteresseerd ik was.
Hij zei meteen: Als je hier wilt komen dienen...
denk erover na. Dus dat deed ik.
Dus toen ik achttien was, maakte ik de reis om me bij hem aan te sluiten in Ecuador.
Geweldig. Dus je was achttien jaar...
je ging naar Ecuador. Wat was je plan?
In eerste instantie was het m’n plan om één jaar te blijven.
Als ik het leuk zou vinden kon ik ermee doorgaan...
en als ik het niks zou vinden, dan was het gewoon voor een jaar...
en had ik een geestelijk avontuur meegemaakt en een verhaal om te vertellen.
Je had inderdaad wel wat verhalen om te vertellen...
als ik zo naar deze foto kijk. -Ja.
En hoe verliep je plan?
Hoewel ik had gepland om een jaar te blijven, bleef ik maar zes maanden.
Waarom? -Er waren een paar dingen.
Wat zeker een rol speelde, is dat ik mijn familie miste.
Ik ben de oudste en we hebben een heel hecht gezin.
Maar het is ook wel bijzonder hoeveel twee landen van elkaar kunnen verschillen.
Als je dat nog nooit hebt meegemaakt is dat best moeilijk om te begrijpen.
Ik sprak de taal niet vloeiend, dus dat was een uitdaging.
Ik kon mezelf niet altijd echt uiten...
en zelfs de kleinere dingen zoals eten, de cultuur, zelfs het gevoel voor humor.
Iemand maakt een grap en iedereen lacht behalve jij omdat je het niet begrijpt.
Het lijken misschien kleine dingen, maar het stapelt zich wel op.
En toen m’n familie liet weten dat ze mij ook misten...
was ik makkelijk te overtuigen om maar weer naar huis te komen.
Daarom ben ik maar zes maanden gebleven.
Dat snap ik. In een ander land wonen is echt niet makkelijk.
Een nieuwe cultuur, alles is anders.
Maar zo te zien ben je weer opnieuw naar Ecuador gegaan.
Waarom ging je toch terug?
Toen ik weer thuis was...
was het nog steeds de vraag wat ik met mijn leven zou gaan doen.
Dat wist ik nog steeds niet.
Terwijl ik met die vraag bezig was, las ik de nieuwste Wachttoren...
en tot mijn verbazing stond daarin een artikel over dienen in een ander land.
Ik denk dat we dat artikel gevonden hebben.
Ja dat is hem.
Zowat dat hele artikel ging over Ecuador.
Er stonden citaten in van broeders en zusters die ik kende.
En het meest bijzondere was dat op de foto aan het begin van het artikel een gezin stond...
waarmee ik in Ecuador in dezelfde gemeente had gediend.
Ik had echt het idee dat het een teken van Jehovah was...
en dat ik er toch nog eens over na moest denken.
En ik besefte dat ik geen echte reden had om het niet nog een keer te proberen.
Dus begon ik plannen te maken en na zes maanden ging ik weer terug naar Ecuador.
Geweldig, dus je ging opnieuw in Ecuador dienen...
en ik denk dat het goed is uitgepakt, want jullie zijn nu getrouwd.
Alexandra, hoe was het leven voor jullie als pasgetrouwd stel in Ecuador?
Toen we getrouwd waren, gingen we dienen in de bergen van Ecuador.
Dat was echt een geweldige ervaring...
want ik wilde altijd al dienen waar de behoefte groter was.
Dat hebben we zo’n dertien jaar gedaan.
En na dertien jaar in de gewone pioniersdienst...
werden we uitgenodigd voor de Bijbelschool voor Echtparen.
Daarna werden we aangesteld als speciale pioniers.
Is dit een foto uit die tijd?
Ja. Dat was een bijzondere tijd.
We werkten in de jungle en er was geen groep of gemeente.
Knap hoor, en jullie volgende toewijzing was in de kringdienst.
Is deze foto toen gemaakt?
Ja, we begonnen met de kringdienst in 2015.
In deze kring reisden we het hele land door.
Dat was een mooie tijd...
want we hebben in die periode veel lieve broeders en zusters leren kennen.
Leuk, dankjewel.
Zo te zien hebben jullie een geweldig leven in Ecuador.
Jullie dienen samen als echtpaar en mogen leuke dingen doen voor Jehovah.
Maar Anthony, ik weet ook dat jij bepaalde uitdagingen hebt.
Ja, dat klopt.
Eén uitdaging in het bijzonder, je hebt het waarschijnlijk al gemerkt...
ik heb Gilles de la Tourette.
Dat is een neurologische aandoening die zorgt voor ongecontroleerde bewegingen...
tics, reflexen in je gezicht en soms zelfs geluiden of klanken.
Toen ik jong was had ik er nog meer last van.
Dit ben jij hier op de foto?
Ja dat ben ik, ongeveer op de leeftijd dat we erachter kwamen wat er aan de hand was.
Ik heb verschillende medicijnen geprobeerd.
Ze bleken allemaal niet te werken...
dus ik besloot dat ik gewoon moest accepteren dat het bij me hoort.
Ik moest ermee leren leven.
Zou je iets kunnen vertellen over wat je geholpen heeft?
Waardoor kon je omgaan met deze uitdaging in je leven?
Een aantal dingen.
Ten eerste voelde ik me altijd veilig bij mijn familie.
We konden er altijd open over praten.
Het is een erfelijke aandoening en m’n broertje heeft het ook.
Dus het is een vertrouwd onderwerp voor ons.
We kunnen er ook grapjes over maken.
Maar tegelijkertijd hebben m’n ouders me altijd geholpen...
om een gezonde hoeveelheid zelfrespect te hebben.
Dat het feit dat ik hierin anders was...
niet betekende dat ik niet goed kon zijn in andere dingen of dat ik niet nuttig was.
Ik kan me bijvoorbeeld nog goed herinneren toen we een keer terugreden van de zaal...
dat ik op de achterbank zat en m’n vader tegen me zei:
Dat antwoord dat je vandaag gaf, dat deed je echt goed...
ik kreeg een compliment van een broeder.
Ik ben echt heel trots op je.
Het is echt geweldig voor een jonge jongen om z’n vader dat te horen zeggen.
Dus m’n familie heeft me altijd gesteund.
En niet alleen m’n familie, ook de gemeente.
Ik kon heel duidelijk het verschil zien tussen hoe ik in de gemeente werd behandeld...
en hoe ik in de wereld werd behandeld.
Er was één jaar waarin ik heel erg werd gepest.
Aan het eind van het schooljaar zei ik tegen m’n ouders:
Ik kan het niet meer, ik ga niet terug naar school.
En ik heb de volgende paar jaar inderdaad thuisonderwijs gevolgd.
Dat was echt een groot verschil met wat ik in de gemeente voelde.
De gemeente gaf me nooit het gevoel dat ik anders was.
Ze toonden liefde en accepteerden me, net zoals ze in elke gemeente doen.
Wat heel erg hielp is dat veel van m’n vrienden...
meer van de leeftijd van m’n ouders waren in plaats van mijn leeftijd.
En ondanks dat ze ouder waren, gingen ze veel met me om...
en gaven ze me het gevoel dat ik een van hen was.
Zij maakten grapjes over mij en ik over hen.
Ook zij hielpen me om een gezonde hoeveelheid zelfrespect te krijgen.
Ik weet nog dat een van die broeders een keer de tweede school leidde...
en ik een lezinkje had gehouden.
Dus na het lezinkje gaf hij me raad en zei: Heel goed gedaan en zo.
Maar op het eind zei hij: Er is nog een ding wat ik wil zeggen.
Probeer op je timing te letten...
want er komt een dag dat je op het podium staat en een lezing houdt op de kringvergadering...
en dan is het heel belangrijk dat je goede timing hebt.
Ik kan me nog goed herinneren wat dat met me deed.
Ik denk dat ik een jaar of twaalf was.
Maar dat hij dacht dat ik het potentieel had om ooit op een kringvergadering...
een lezing te houden, was geweldig voor me.
Ik denk dat het opgroeien in zo’n omgeving me echt heeft geholpen...
om een gezonde mate van zelfrespect te ontwikkelen en een gelukkig leven te hebben.
Dankjewel.
Het lijken misschien kleine dingen, maar die zijn wel heel belangrijk.
Ik weet zeker dat ze ook andere broeders en zusters zullen helpen...
om met hun uitdagingen om te gaan.
Maar wat ik me afvraag is, je werd kringopziener.
In de kringdienst ben je elke week in een nieuwe gemeente.
Dat zijn elke keer weer nieuwe mensen die je niet kennen.
Voor welke uitdagingen zorgde dat en hoe gingen jullie daarmee om?
Ja, dat was wel een dingetje.
We besloten dat we het maar beter voor konden zijn.
Dus wij namen het initiatief door bijvoorbeeld te zeggen:
Jullie hebben vast al iets gemerkt.
En dan kon ik ze uitleggen wat het inhield.
Dan legde ik ze altijd uit, ten eerste: Ik merk het zelf niet.
Het doet ook geen pijn.
Ten derde legde ik aan de kinderen uit: Weet je, het is een beetje net als jeuk.
Ken je dat, wanneer je jeuk hebt en je gewoon moet krabben?
Dat snapten ze en dan stelden ze geen vragen meer en was het voor iedereen oké.
En iedereen voelde zich op z’n gemak en had echt het gevoel dat ze ons leerden kennen.
Dat hielp echt tijdens ons werk.
Dat kan ik me voorstellen.
Jullie hebben een prachtig leven...
jullie hebben al zoveel mooie dingen meegemaakt in jullie dienst voor Jehovah.
Waar ik benieuwd naar ben...
welke lessen zouden jullie graag met ons willen delen?
Nou, ik weet nog dat we op de Bijbelschool voor Echtparen zaten...
en dat de broeder van de Dienstafdeling tegen ons zei:
Kunnen jullie naar mijn kantoor komen?
Ik wil graag uitleggen wat jullie nieuwe toewijzing is.
In de brief stond dat we werden toegewezen aan een groep.
Dus ik zei: O, er is een groep.
En hij zei: Nu wel. Jullie twee.
Dus we moesten op zoek gaan naar mensen.
Nadat we hadden gezocht naar iedereen...
en alle verdwaalde schapen hadden gevonden, waren we met z’n achten.
Dus we moesten een woning huren...
waar we niet alleen konden wonen, maar ook de vergaderingen konden doen.
Anthony moest alle aandelen doen, doordeweeks en ook in het weekend.
Ik mocht het geluid doen, dus dat was leuk.
Maar als je in een kleine groep zit en je vergadert elke week met acht mensen...
en één persoon ontbreekt of misschien zelfs twee, dan merk je dat meteen.
Wat ik daarvan heb geleerd is dat elk persoon telt.
Het is heel goed dat we die les geleerd hebben...
want daarna kregen we een kring met 2500 personen.
Als je dan een grote gemeente bezoekt, misschien wel met 200 of 250 personen...
dan moet je niet vergeten dat ieder persoon telt en dat je daar voor hen bent.
Wat een mooie gedachte en een geweldige les.
Dat iedereen ertoe doet en dat we niemand kunnen missen.
En Anthony, wat zou jij willen zeggen?
Een belangrijke les die we door de jaren heen hebben geleerd, is dat je flexibel moet zijn.
Met je plannen, met wat je wilt bereiken en met je omstandigheden.
Ik weet dat jullie daar een mooi verhaal over hebben, zou je dat willen vertellen?
Ja, kan dat? Dat verhaal illustreert het wel heel goed.
Vlak nadat we in 2019 naar Bethel kwamen...
werden we gevraagd om Bethel te vertegenwoordigen op een kringvergadering...
helemaal in de jungle van Ecuador.
En in Ecuador betekent dat dat je helemaal omhoog moet, de Andes in...
en aan de andere kant helemaal naar beneden.
Dus terwijl we aan het afdalen zijn...
zien we om de hoek een gigantische hoop modder op de weg liggen.
Het was de ochtend van de kringvergadering en we konden er niet omheen rijden.
Het was daar zo afgelegen dat we ook geen bereik hadden.
Dus waar gingen jullie heen?
Het enige wat we op dat moment konden bedenken was lopen.
Gewoon de auto parkeren en lopen.
Jullie auto of die van Bethel? -Die van Bethel.
Ja we moesten echt op zoek naar een veilige plek waarvan we zeker wisten:
Oké, hier gaat geen berg op vallen...
zodat we met een gerust hart de auto konden parkeren.
Dus we begonnen gewoon te lopen en we hebben de andere kant van de berg gehaald, zoals je ziet.
Toen kwam er gelukkig iemand op een kleine motor aanrijden...
en ik denk dat hij de wanhoop van m’n gezicht kon aflezen...
want toen hij de berg zag, wilde hij terugrijden en hij zei:
Willen jullie misschien een… -Ja, ja, we willen heel graag een lift.
Dus wij met z’n drieën, of ja, wij met z’n tweeën bij hem achterop op dat kleine motortje.
Dus hij gaf ons een lift.
Uiteindelijk kwamen we in een klein stadje waar we een telefoon konden lenen.
We belden een vriend van ons en zeiden dat we eraan kwamen.
We namen een taxi en zeiden tegen de chauffeur:
We moeten daar over twintig minuten zijn, haal je dat?
En hij zegt: Eh, ja ik denk het wel.
Dus hij heeft echt z’n best gedaan.
Je hebt hem uitgedaagd.
Zeker weten. -Ja.
Dus we komen aan in het stadion en het was vijf minuten voordat m’n lezing zou beginnen.
Dus ik ren naar binnen en wat het nog ingewikkelder maakte...
was dat m’n lezing getolkt zou worden.
Dus ik kom eraan rennen en ik zeg: Oké, ik ben er, waar is m’n tolk?
Dus die broeder komt eraan en hij is zenuwachtig en ik ook...
en terwijl we samen die lezing aan het doornemen zijn, kijk ik naar beneden...
en ik zie dat twee broeders op hun knieën m’n schoenen aan het schoonmaken zijn.
Had je nog steeds je schoenen aan?
Ik had ze nog steeds aan, maar ze zaten onder de modder.
Dat was echt een heel bijzonder moment voor me.
Een moment dat veel voor me betekende.
Want, misschien moet ik dat even uitleggen.
Weet je nog dat ik de eerste keer maar zes maanden in Ecuador ben gebleven?
Het is waar dat een groot gedeelte kwam door heimwee en zo...
maar ik had ook een best wel traumatische gebeurtenis meegemaakt...
terwijl ik probeerde te prediken tot de inheemse bevolking.
En diezelfde inheemse groep had nu een kringvergadering in hun eigen taal.
En ik dacht erover na hoeveel er veranderd was, want twintig jaar eerder was daar weinig groei.
Het was uitdagend gebied, het was echt moeilijk om daar te prediken.
En dan twintig jaar later heb je een volledige kringvergadering.
Allemaal verkondigers uit die gemeenschap die die taal spreken...
een halve kring in dat taalgebied.
En dan heb je hier twee broeders die zo’n mooie nederige houding hebben...
en bereid zijn mijn schoenen schoon te maken zodat ik een lezing kan geven.
Wat ik daarvan heb geleerd is dat je niets kan forceren als het niet Jehovah’s tijd is.
Maar wanneer het Jehovah’s tijd is, dan gebeurt het gewoon.
Dus je moet er gewoon het beste van maken.
Bedankt, wat een schitterende ervaring.
En wat een mooie lessen.
Dat we het beste moeten maken van onverwachte gebeurtenissen...
en dat iedereen ertoe doet.
Anthony en Alexandra, wat fijn dat jullie er waren.
Jehovah’s zegen in jullie toewijzing. -Dankjewel.
De ervaringen van vandaag hebben laten zien dat liefde inderdaad opbouwt.
En dankzij Jehovah hebben we mensen om ons heen...
onze broeders en zusters, onze familie, die ons de steun geven die we nodig hebben...
om met uitdagingen om te gaan.
We krijgen die steun graag, maar kunnen die steun ook aan anderen geven.
Hebreeën 12:12 moedigt ons aan om de slappe handen te versterken.
Dat is iets wat we allemaal kunnen doen...
en je weet nooit van tevoren wat het voor een ander kan betekenen.
We zien uit naar de volgende aflevering van The Inside Story.