Welkom bij JW Broadcasting van december 2023.
Op 9 september 2023...
studeerden de 48 studenten van de 154e klas van Gilead af...
in het bijzijn van hun familie, vrienden en de Bethelfamilie van de Verenigde Staten.
Ervaren broeders van Bethel en de Gileadleraren...
gaven de studenten liefdevolle aanmoediging en raad...
om ze te helpen bij hun opdracht om Gods volk te versterken en te stabiliseren...
in hun respectievelijke toewijzingen.
We delen graag de motiverende lezingen met jullie in Deel 1 van de Gileadgraduatie.
We zijn blij dat we vandaag hier bij elkaar zijn voor de Gileadgraduatie.
De graduatie van de 154e klas van de Wachttoren-Bijbelschool Gilead.
Hebben jullie er zin in?
We leven allemaal echt met jullie mee.
Jullie hebben 5 maanden hard gewerkt en nu zijn jullie hier...
en we willen graag zeggen dat we trots zijn op jullie allemaal.
We houden van jullie...
en we weten zeker dat jullie veel goeds zullen doen in jullie toewijzingen.
In tegenstelling tot de voorzitter van de doordeweekse vergadering...
ga ik jullie geen overzicht geven...
van wat we allemaal te horen zullen krijgen deze ochtend.
Maar ik kan je een ding vertellen:
ik heb gekeken naar de thema’s die de leraren...
en de andere verantwoordelijke broeders hebben ingeleverd...
en het wordt reuzeinteressant.
Dus laten we beginnen.
We gaan naar de eerste lezing.
De eerste lezing zal worden gehouden door broeder Jodi Jedele...
die kort geleden is aangesteld als helper bij het Dienstcomité...
en het thema van broeder Jedele is:
Denk aan de Bouwer.
Laten we luisteren.
Een bouwmeester is verantwoordelijk...
voor elk aspect van de constructie van een gebouw, van begin tot eind.
Dat betekent dat hij ook toezicht houdt op degenen die het werk uitvoeren.
Jehovah is de Bouwmeester van de mensheid.
Als afgestudeerden van Gilead hebben jullie straks het kostbare voorrecht...
om de Bouwmeester te ondersteunen door Jehovah’s volk te versterken en te stabiliseren.
Ja, op te bouwen.
Maar de vraag is: Hoe kun je dat doen?
Zoek alsjeblieft Psalm 127:1 eens op.
Woorden van de wijze koning Salomo.
Psalm 127:1.
Als Jehovah het huis niet bouwt...
en in het Hebreeuws kan het woord huis ook slaan op gezin.
Dus: Als Jehovah het huis niet bouwt...
heeft het geen zin dat de bouwers er hard aan werken.
Als Jehovah het huis niet bouwt, dat is interessant.
Elke activiteit, zelfs met de beste bedoelingen...
die niet Jehovah’s zegen heeft zal uiteindelijk zinloos zijn.
Dus om Jehovah’s gezin op te bouwen moeten we onze krachtsinspanningen...
in lijn brengen met Jehovah’s bouwmethoden.
Dus hoe kunnen we, hoe kun jij, dat doen?
Hoe kun je je jouw Bethelfamilie opbouwen?
Laten we eens kijken in het boek Nehemia.
We gaan naar Nehemia hoofdstuk 1.
We gaan zien hoe hij de raad van Salomo...
om de grote Bouwer in gedachten te houden, toepaste.
En we gaan kijken wat wij ervan kunnen leren.
We beginnen in Nehemia 1:3...
waar Hanani, Nehemia’s broer, vertelt over de trieste situatie in Jeruzalem.
Laten we hun gesprek volgen vanaf vers 3.
Ze, Hanani en degenen die met hem mee waren gekomen, zeiden:
Degenen die daar in de provincie zijn, die de gevangenschap hebben overleefd...
zijn er heel slecht aan toe en worden belachelijk gemaakt.
De muren van Jeruzalem zijn afgebroken en de poorten zijn door brand verwoest.
Hoe reageerde Nehemia toen hij dat hoorde?
Vers 4, Nehemia zegt:
Zodra ik die woorden hoorde, ging ik zitten en begon ik te huilen.
Ik rouwde dagenlang, ik bleef vasten, en let op...
en ik bleef bidden tot de God van de hemel.
Dit nieuws had veel impact op hem.
Hij huilde, hij rouwde, hij vastte.
Waarom? Omdat hij van Jehovah hield...
Jeruzalem het centrum was van ware aanbidding...
en hij van zijn broeders en zusters hield.
Maar de vraag is: wat kon hij eraan doen?
Waarschijnlijk wilde hij de dingen direct gaan oplossen...
maar zie je aan wie hij eerst dacht?
De grote Bouwer.
Z’n zorgen waren terecht, er moest iets gebeuren...
maar hij liep niet op de zaken vooruit.
Hij nam de tijd om het te verwerken en er staat verder dat hij bleef bidden.
Hij focuste op de Bouwer.
Het is interessant dat Jehovah zo’n vier maanden wachtte...
voordat hij die gebeden verhoorde, van Kislev tot Nisan.
Terwijl de bouw zelf maar 52 dagen in beslag nam.
Als je erover nadenkt was vier maanden misschien niet zo’n hele lange periode...
maar het was ook niet de volgende dag.
In ieder geval wachtte Nehemia op Jehovah’s leiding.
En toen dat moment kwam, toen de koning hem alles gaf waar hij om had gebeden...
wist Nehemia zeker dat het Jehovah was die het huis bouwde.
Jij weet hoe Nehemia zich voelde.
Je hebt gezien hoe Jehovah jouw gebeden heeft verhoord.
Blijf vertrouwen op de kracht van het gebed.
Helemaal nu je nieuwe toewijzingen zult krijgen, voor nieuwe situaties zal komen te staan.
En als je je veel zorgen maakt over een situatie...
denk dan aan de Bouwer.
Zoek Zijn leiding.
En als je Jehovah’s leiding zoekt, is het ook goed om gedachten te houden...
dat het geen passief proces is, het is actief.
Toen Nehemia wachtte, zat hij niet gewoon rustig achterover te leunen.
Hij was bezig met geestelijke activiteiten en met zijn toewijzing.
En hij bleef over die situatie nadenken.
Hij was op zoek naar oplossingen die Jehovah kon zegenen...
en legde die in gebed aan Jehovah voor.
Z’n geestelijke routine hielp hem door de moeilijke momenten heen.
En als het moment kwam dat Jehovah z’n gebed zou verhoren dan zou hij er klaar voor zijn.
Dat weten we door wat er staat in Nehemia 2:4-8...
toen koning Artaxerxes z’n verzoek inwilligde...
en hij aan Nehemia vroeg: Hoelang zal je reis duren?
En wanneer kom je terug?
Nehemia had toen al een hele planning voor ogen.
Nehemia vroeg de koning ook om hem brieven mee te geven voor de gouverneurs...
en een brief om bouwmaterialen te kunnen krijgen.
Nehemia had niet passief afgewacht.
Hij had gebeden en goed nagedacht.
Ook nu zijn situaties niet altijd binnen een dag opgelost.
Maar net als bij Nehemia zal je geestelijke routine je stabiel maken.
En als Jehovah’s leiding dan komt, zul je er klaar voor zijn.
Een ander voordeel is dat jouw voorbeeld in de dienst...
op de vergaderingen en in je toewijzing, je broeders en zusters zal versterken.
Als zij met uitdagingen te maken krijgen zullen ook zij denken aan de grote Bouwer.
Je houdt de grote Bouwer ook in gedachten door te denken aan Jehovah’s liefde voor mensen.
Zelfs onder moeilijke omstandigheden had Nehemia oog voor mensen.
Zoek hoofdstuk 3 eens op.
We gaan kijken naar een paar mooie punten uit Nehemia 3.
Nehemia loopt om de stadsmuur heen, tegen de klok in.
Maar kijk eens wat hij zegt in hoofdstuk 3 vanaf vers 1.
Er staat dat de hogepriester en zijn broeders de Schaapspoort gingen bouwen.
Dan vers 2:
De mannen van Jericho waren aan het bouwen.
Vers 5:
Daar zien we dat de nederige Tekoïeten hard aan het werk zijn...
maar de vooraanstaande mannen onder hen werkten minder hard.
De les: Wees geen vooraanstaande Tekoïet, werk gewoon mee aan de muren.
En nu vers 12:
Daar zien we Sallum, een bestuurder, maar met wie werkt hij samen?
Met zijn hardwerkende dochters.
Dat doet ons denken aan onze zusters in onze tijd die hard werken voor het Koninkrijk.
Kijk nu eens naar vers 20.
Er staat: Baruch werkte met grote ijver.
Nehemia had oog voor mensen...
en Jehovah inspireerde hem om over hen te schrijven.
Waarom?
Een reden is dat Jehovah wil dat we in gedachten houden waarom we bouwen.
Hij houdt van mensen.
De muren herbouwen was niet het einddoel.
Nee, het herbouwen van de muren ondersteunde het einddoel.
Namelijk Jehovah verheerlijken profetieën vervullen...
en Jehovah’s volk beschermen.
Die muren werden later opnieuw vernietigd...
maar het verslag van Nehemia bestaat nog steeds.
En degenen die eraan meewerkten...
hadden net als wij de hoop om voor eeuwig te leven.
Dus leer de mensen met wie je samenwerkt goed kennen.
Ze zijn fantastisch, Jehovah kiest geweldige vrienden.
En heb net als Nehemia oog voor hun kwaliteiten.
Bezie je gemeente en je afdeling als een geestelijk bouwwerk.
Bezie de broeders en zusters als de stenen.
Het cement dat ons bindt is de liefde en de goedheid die we elkaar tonen.
Broeders, als jullie straks in je toewijzing mogen helpen bij het nemen van beslissingen...
luister dan nederig naar de ideeën van anderen.
Ook van broeders en zusters die onder jouw toezicht vallen.
En denk erover na wat voor invloed een beslissing heeft op anderen.
Om anderen te versterken moet je ze kennen en van ze houden, net als de grote Bouwer.
Nog een laatste les over onze Bouwmeester:
Jehovah is een gelukkige God.
Onvolmaaktheid en Satans wereld zorgen voor ellende, dat is waar.
Maar vergeet niet dat Jehovah dienen je gelukkig maakt, ondanks problemen.
En die vreugde geeft je kracht.
Nadat de muren waren hersteld zie je in Nehemia 8:10...
dat Nehemia het volk eraan herinnerde...
dat de vreugde van Jehovah hun vesting was.
Het feit dat ze Jehovah’s wil hadden gedaan en zijn goedkeuring hadden, gaf ze kracht.
En dat had veel impact.
Kijk maar eens in Nehemia 12:43.
Dit vers gaat over de dag van de inwijding...
toen alle problemen waren overwonnen en kijk eens hoe de mensen zich voelden.
Nehemia 12:43:
Op die dag brachten ze een groot aantal slachtoffers en waren ze heel blij...
want de ware God gaf ze grote vreugde.
Ook de vrouwen en de kinderen waren blij...
zodat de feestvreugde van Jeruzalem op grote afstand te horen was.
Zelfs met gloednieuwe hoge muren waren ze op grote afstand te horen.
Dat doet denken aan het vrolijke geroezemoes voor onze vergaderingen.
Of denk aan vanochtend voor het begin van dit programma.
Maar is het je ook opgevallen dat het Jehovah was die ze grote vreugde gaf?
Wat voor uitdagingen we nu of in de toekomst ook hebben...
vergeet nooit om te genieten van Jehovah’s dienst.
Zo versterk je ook anderen.
Jehovah is een gelukkige God.
De psalmist zei: Als Jehovah het huis niet bouwt.
Ja, Jehovah is het huis aan het bouwen.
En jullie, lieve afgestudeerden, hebben samen met ons...
het geweldige voorrecht om met Jehovah mee te bouwen.
Versterk en stabiliseer Jehovah’s volk.
En denk daarbij aan de grote Bouwer.
Vraag om Jehovah’s leiding, hou vast aan je geestelijke routine.
Hou van de broeders en zusters en geniet van het dienen van Jehovah...
dan zul je net als Nehemia succes hebben.
Dus als jij blijft denken aan de Grote Bouwer, zal hij aan jou blijven denken.
Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik heb helemaal zin gekregen...
om het boek Nehemia opnieuw te gaan lezen.
Nu gaan we luisteren naar nog een broeder...
die kortgeleden is aangesteld als helper bij het Dienstcomité:
broeder Betty Georges.
En hij gaat het met ons hebben over het onderwerp:
De treden van liefde.
Dus wat denk jij?
Wat zijn de treden van liefde?
Het zijn er drie.
Ten eerste: liefde voor God.
Ten tweede: liefde voor je naaste.
En ten derde: liefde voor jezelf.
En natuurlijk hebben we het dan niet over de egoïstische houding...
die mensen tegenwoordig hebben.
We hebben het over eigenwaarde, zelfrespect.
Als je een foto van die treden zou nemen zou het er zo uitzien.
Het is logisch dat de eerste en de hoogste trede liefde voor God is...
en de derde en laagste trede liefde voor jezelf.
Want volgens de wet van de Christus...
moeten we meer liefde hebben voor onze naasten dan voor onszelf.
We moeten zelfs bereid zijn om voor ze te sterven.
In deze lezing gaan we focussen op de derde trede.
Want het mag dan wel de laagste trede zijn...
voor sommigen is het wel de moeilijkste trede om op te komen...
vanwege een gebrek aan eigenwaarde.
De vraag aan jullie is:
Hoe kun je iemand helpen om zijn eigenwaarde op te krikken?
Wat denk je?
Door Jezus na te volgen. Wat deed hij?
Hij gaf anderen liefde, op drie manieren:
Hij moedigde ze aan, was zorgzaam en stelde vertrouwen in ze.
We gaan nu een voorbeeld bespreken waarbij Jezus iemand aanmoedigde.
We gaan naar Lukas 10...
en als je daar naar vers 27 kijkt, lees je over een wetgeleerde...
en hij noemde de drie treden zoals die staan in de wet van Mozes...
de Mozaïsche wet.
Maar kijk eens wat voor aanmoediging Jezus hem gaf in vers 28.
Lukas 10:28.
Jezus zei tegen hem: Je hebt goed geantwoord.
Blijf dat doen, blijf liefde tonen, blijf liefde geven, en je zult leven krijgen.
Wat is de les voor ons?
Het is duidelijk dat we anderen willen prijzen, maar we moeten ze ook motiveren.
De Wachttoren zei eens wat broeders en zusters nodig hebben.
Er stond: Op dit punt in de wedloop om het leven hebben ze geen critici nodig...
daar zijn er al genoeg van in de wereld.
Ze hebben vrienden nodig om ze te helpen de finish te halen.
We gaan nu naar Lukas 18 om een voorbeeld te bekijken...
van de liefdevolle zorg die Jezus voor anderen had.
Dus Lukas 18.
En als je kijkt naar de context van hoofdstuk 18...
is het bijna lente in het jaar 33 en Jezus was op weg naar Jeruzalem met een concreet doel:
om zijn laatste Pascha te vieren.
En dan zie je in vers 35 van hoofdstuk 18 dat Jezus in de buurt van Jericho kwam.
Jullie kunnen je vast nog wel de context herinneren.
Van Jericho naar Jeruzalem is een dagreis.
En in vers 35 zie je dat daar in de buurt van Jericho een blinde man was.
Hij zat daar langs de weg te bedelen.
Wat deed Jezus voor deze man?
Scroll alsjeblieft naar vers 40.
Lukas 18:40.
Jezus was zo zorgzaam dat hij stopte.
Hij had een doel, maar hij stopte.
En kijk naar vers 41.
Hij was zo zorgzaam dat hij persoonlijke belangstelling toonde.
Zie je wat hij hem vroeg?
Hij vroeg hem: Wat wil je dat ik voor je doe?
Je kunt je voorstellen met welke toon Jezus dat gezegd moet hebben.
Wat wil je dat ik voor je doe?
Laten we daar even bij stilstaan.
Zag Jezus dat de man blind was?
Waarschijnlijk wel, dus waarom die vraag?
Waarschijnlijk omdat hij rekening wilde houden met zijn gevoelens.
Wat kan ik voor je doen?
En het is interessant dat er in vers 39 staat...
dat de mensen tegen de blinde man zeiden dat hij z’n mond moest houden.
Maar in vers 41 zegt Jezus tegen hem:
Wat wil je? Hoe kan ik je helpen?
Persoonlijke belangstelling.
Om te zien hoe dat werkt in de praktijk...
wil ik jullie graag een geverifieerde ervaring vertellen.
Een broeder nam zijn neefje van dertien mee voor een bezoek aan Bethel.
In die periode had zijn neefje het thuis heel moeilijk.
Het was zelfs zo erg dat hij niet zo veel zin meer had in de waarheid.
Tijdens de rondleiding zag een Betheliet ze en hij stopte.
Hij nam een paar minuutjes de tijd om persoonlijke belangstelling te tonen.
Het resultaat?
Op de eerstvolgende kringvergadering werd het neefje van dertien gedoopt.
Twee jaar later op z’n vijftiende begon hij met pionieren.
Op z’n zeventiende werd hij aangesteld als dienaar.
Nu is hij negentien en heeft hij zijn Bethelformulier ingevuld.
En dat allemaal omdat iemand stopte en persoonlijke belangstelling toonde.
Kun je een voorbeeld bedenken waarbij Jezus vertrouwen stelde in anderen?
Laten we daarvoor weer naar Lukas gaan en dan deze keer naar hoofdstuk 22.
En laten we dan eens kijken naar vers 34.
Lukas 22:34.
Daar herinnerde Jezus Petrus eraan...
nee, niet herinnerde, hij waarschuwde hem ervoor...
dat hij drie keer zou zeggen dat hij Jezus niet kende.
Denk daar eens over na.
Op het moment dat Petrus drie keer zei dat hij Jezus niet kende...
hoe denk je dat het toen zat met zijn zelfbeeld?
Dat was nog nooit zo laag geweest.
Petrus had het makkelijk helemaal op kunnen geven.
Maar wat hielp hem om de derde trede weer op te klimmen?
Waarschijnlijk wat Jezus tegen hem zei in vers 32.
Kijk eens naar het laatste deel van vers 32.
We focussen op het zinsdeel: als je tot inkeer bent gekomen.
Als je tot inkeer bent gekomen.
En waarschijnlijk bleven die woorden maar door Petrus’ hoofd spoken...
terwijl hij in een dal zat en zichzelf bijeen probeerde te rapen.
Als je tot inkeer bent gekomen.
Wat doet Jezus hier eigenlijk?
Hij uit zijn vertrouwen in hem.
Je zult vallen, maar je komt weer op de derde trede terecht.
En niet alleen dat, vergeet ook de tweede trede niet.
Want wat staat er in vers 32?
Wat moest hij doen als hij weer tot inkeer was gekomen?
Anderen versterken.
Het Griekse woord voor versterken betekent letterlijk: standvastig maken.
Liefde gaat uit van het beste in anderen.
Liefde is vertrouwen.
Dus wat kan het resultaat zijn als we anderen helpen hun eigenwaarde op te krikken?
Kijk nog eens naar het plaatje.
Wat kan het resultaat zijn?
Als je weer op de derde trede staat...
wordt het wat makkelijker om op de tweede trede te komen...
liefde voor anderen of liefde voor je naaste.
En dat is nodig om bij de eerste trede te komen, liefde voor God.
Wat zei de apostel Johannes ook alweer?
Je kunt niet zeggen dat je van God houdt als je niet van je broeder houdt.
We hebben net naar de mooie lezing geluisterd van broeder Jedele.
Wat wordt er van je verwacht?
De organisatie versterken en stabiliseren.
Dat kun je al doen door te focussen op één broeder of zuster per keer.
Dat doet me denken aan tien jaar geleden...
toen mijn vrouw en ik werden overgeplaatst van Canada naar Congo.
Ik zal nooit vergeten wat een vriend toen tegen me zei:
De broeders en zusters daar hebben geen nieuwe Messias nodig, echt niet.
Wat ze nodig hebben is liefde.
Dus blijf liefde tonen zoals Jezus ons heeft geleerd.
Door anderen aan te moedigen, door zorgzaam te zijn...
en door vertrouwen in ze te stellen.
Broeders en zusters zullen dan op hun beurt liefde voor jou tonen.
Dus mag Jehovah jullie allemaal blijven helpen.
We houden van jullie.
Dat was de moeite waard, of niet?
Prachtige lezing.
Nu gaat broeder David Iannelli, die op de Schrijversafdeling werkt...
het volgende thema met ons bespreken:
Vergeet nooit wat Jehovah nooit vergeet.
Er is iets wat Jehovah niet vergeet en wat wij ook niet mogen vergeten.
Het heeft te maken met hoe Jehovah ons beziet en ook met hoe hij ons behandelt.
Het is belangrijk dat jullie, lieve studenten, en wij allemaal, dit nooit vergeten.
Wat is het?
Ga eens in je Bijbel naar Psalm 103.
Het antwoord staat in vers 14.
Het zijn bekende woorden.
En houd je Bijbel daar maar even open.
De psalmist David zegt hier over Jehovah:
Want hij weet heel goed hoe we zijn gevormd...
hij vergeet niet dat we stof zijn.
Jehovah vergeet niet dat we stof zijn.
Wat betekent dat en waarom mogen wij dat ook nooit vergeten.
Ten eerste:
wat betekent die uitdrukking eigenlijk, Jehovah vergeet niet dat we stof zijn?
Simpel gezegd het volgende:
Jehovah is zich er goed van bewust dat we zondig zijn...
en hij wil berouwvolle zondaars graag vergeven.
Kijk eens hoe dat blijkt uit de context.
Kijk maar eens naar vers 1 en 2.
David zegt in die Psalm tegen zichzelf...
dat hij nooit wil vergeten wat Jehovah allemaal heeft gedaan.
Wat had Jehovah dan gedaan?
In vers 3 zegt David eerst dat Jehovah vergeeft.
En in de verzen die daarop volgen heeft David het vier keer over barmhartigheid...
de mooie eigenschap die Jehovah ertoe aanzet te vergeven.
En hij heeft het vier keer over loyale liefde...
de liefde die Jehovah ertoe aanzet om ons als zijn speciale bezit te behandelen.
Vergevingsgezindheid, barmhartigheid, loyale liefde.
Ze zijn aan elkaar gelinkt.
Maar hoe dan?
Barmhartigheid zet aan tot vergeven.
Of zoals een Bijbelgeleerde daarover zei:
Gods barmhartigheid is de oorzaak en de vergeving van zonde het gevolg.
En in deze context zijn die twee eigenschappen...
barmhartigheid en vergevingsgezindheid...
onderdeel van Jehovah’s loyale liefde.
Als Jehovah’s loyale liefde een groot huis zou zijn...
zijn barmhartigheid en vergevingsgezindheid grote kamers in dat huis.
Kijk nu eens naar vers 11-13.
David gebruikt hier drie krachtige vergelijkingen...
om te beschrijven (1) hoe hoog Jehovah’s liefde is...
(2) hoe breed die liefde is...
en (3) dat Jehovah echt als een vader voor ons is.
Een Bijbels naslagwerk noemt die liefde...
Jehovah’s vergevingsgezinde liefde.
En ga nu eens naar vers 14.
David legt hier uit waarom Jehovah zo geneigd is om ons liefdevol te vergeven.
Hij zegt: Hij weet heel goed hoe we zijn gevormd.
Jehovah weet natuurlijk dat hij Adam uit stof van de aardbodem heeft gevormd...
en dat zelfs volmaakte mensen beperkingen hebben.
Om in leven te blijven moeten ze eten, slapen, ademen.
Maar toen Adam en Eva zondigden...
kreeg uit stof zijn gevormd een nieuwe betekenis.
In De Wachttoren stond eens de volgende uitleg over vers 14:
David had het over menselijke zwakheden...
die door overgeërfde onvolmaaktheid worden veroorzaakt.
Dus Jehovah is zich goed bewust van onze zwakheden...
en van het feit dat we zondig zijn.
Hij begrijpt ons, hij weet hoe sterk de neiging bij ons is om te zondigen.
En hoe sterk de verleiding om te zondigen kan zijn.
Maar Jehovah is zich daar niet alleen bewust van.
David zegt erover: Jehovah vergeet het niet.
Het Hebreeuwse woord dat hier wordt weergegeven met niet vergeten...
impliceert dat het samengaat met een actieve handeling.
Met andere woorden:
omdat Jehovah niet vergeet dat we stof zijn, wordt hij gemotiveerd om iets te doen.
Wat dan?
Volgens de context schenkt hij berouwvolle zondaars barmhartig vergeving.
Dus wat is de les? Wat betekent het dat Jehovah niet vergeet dat we stof zijn?
Nogmaals, simpel gezegd:
hij is zich ervan bewust dat we zondig zijn...
en hij wil ons graag zijn liefde tonen door ons te vergeven.
We kunnen de les eigenlijk in drie woorden samenvatten:
Beperkingen, verwachtingen en reactie of actie.
Omdat Jehovah de beperkingen begrijpt van onze zondige aard...
verwacht hij dat we af en toe tekort schieten.
En als we een fout maken reageert hij door barmhartig met ons om te gaan...
en door ons te vergeven.
We gaan nu naar de tweede vraag:
waarom moeten we, onder wie jullie, Gileadstudenten...
nooit vergeten wat Jehovah niet vergeet?
Als jullie, lieve studenten, niet vergeten wat Jehovah niet vergeet...
kan dat jullie helpen om het doel van jullie opleiding hier op Gilead te bereiken...
namelijk: de organisatie stabiliseren en versterken.
Denk eens na over twee manieren waarop deze Psalm jou kan helpen...
en bij uitbreiding iedereen die naar dit programma kijkt.
Ten eerste:
Om de organisatie te versterken moet je de vrede en eenheid bevorderen...
door net als Jehovah graag te vergeven.
Hoe?
Denk nog eens terug aan de drie sleutelwoorden:
beperkingen van anderen hebben invloed op onze verwachtingen van anderen.
En dat beïnvloedt weer onze reactie op anderen.
Het is interessant dat je dat vaak automatisch doet.
Stel je een paar broeders voor die aan het voetballen zijn.
Eentje verzwikt z’n enkel.
Dan verwachten de andere broeders niet van hem...
dat hij doorgaat met rennen, schieten en schijnbewegingen maken.
Ze zien de beperking...
vervolgens verlagen ze hun verwachtingen...
en dan reageren ze vriendelijk...
misschien door hem voorzichtig naar de zijlijn te brengen.
Maar ja, in de praktijk...
kan je in de omgang met anderen snel vergeten wat Jehovah niet vergeet...
namelijk dat we onvolmaakt en dus beperkt zijn.
Dus probeer dit eens:
als je boosheid in je voelt opkomen...
om wat een broeder of zuster heeft gedaan of gezegd...
neem dan een moment om jezelf af te vragen:
vergeet ik wat Jehovah niet vergeet...
het feit dat mijn broeder of zuster zondig is en beperkt wordt door onvolmaaktheid?
Door na te denken over iemands beperkingen...
kun je je verwachtingen naar beneden bijstellen...
wat het weer makkelijker maakt om barmhartig te reageren...
door je boosheid los te laten en zo de vrede en eenheid te bevorderen.
Wat is de tweede manier waarop de Psalm een hulp voor ons kan zijn?
Om de organisatie te versterken moet je de mensen versterken.
Bijvoorbeeld door anderen te helpen Jehovah’s vergeving te accepteren.
Misschien kom je erachter dat een broeder last heeft van hardnekkige schuldgevoelens...
vanwege fouten uit het verleden.
Hij is vergeten wat Jehovah niet vergeet.
Jehovah vergeet niet dat we beperkingen hebben en hij vergeeft ons graag.
Maar er is iets wat Jehovah wel vergeet en wat zo’n broeder ook moet vergeten.
Een zonde die Jehovah al heeft vergeven zal hij nooit meer tegen iemand gebruiken.
Dus hoe zou je zo’n broeder kunnen helpen?
Probeer het volgende:
Gebruik Psalm 103:14 om hem eraan te herinneren...
waarom Jehovah geneigd is om te vergeven.
En gebruik vervolgens vers 12 om hem eraan te herinneren...
hoe ver Jehovah’s vergeving gaat.
In vers 12 staat:
Zo ver als de zonsopgang is van de zonsondergang,
dus zover als het oosten is van het westen...
zo ver heeft hij onze overtredingen van ons verwijderd.
Hoe ver is het oosten van het westen?
In het Nader tot Jehovah-boek staat het zo:
In zekere zin ligt het oosten altijd op de grootst denkbare afstand van het westen.
De twee windstreken komen nooit bij elkaar.
Dus wat betekent dat voor onze zonden?
Een naslagwerk legt het als volgt uit:
Als onze zonden zo ver van ons verwijderd worden...
kunnen we er zeker van zijn dat elke herinnering eraan...
elk spoortje, elke geur, compleet verdwenen zullen zijn.
Een geur kan een herinnering oproepen.
Maar als Jehovah vergeeft verwijdert hij onze zonden zo ver van ons...
dat er als het ware geen geur meer van overblijft.
Er is dan helemaal niks meer wat Jehovah triggert...
om fouten van vroeger tegen ons te gebruiken.
Gebruik Psalm 103 dus om anderen te helpen Jehovah’s vergeving te accepteren.
Je versterkt de organisatie als je de mensen versterkt.
Dus, studenten van de 154e klas...
blijf vastbesloten om je Gileadopleiding te gebruiken...
om de organisatie en mensen te versterken.
En houd in gedachte wat er staat in Psalm 103.
Laat die woorden je helpen om, ten eerste...
de vrede en eenheid te bevorderen door net als Jehovah graag te vergeven...
en ten tweede...
help personen die ontmoedigd zijn om Jehovah’s vergeving te accepteren.
Deze les voor jullie is eigenlijk een les voor ons allemaal.
Dus vergeet nooit wat Jehovah nooit vergeet.
En doe daarnaast ook je best...
om juist wel te vergeten wat Jehovah ook vergeet.
Wat was dat een mooie, geruststellende lezing.
Heel erg bedankt.
We gaan nu luisteren naar twee sprekers die leraren zijn op Gilead.
En broeder Clark is de nieuwste aanwinst van de groep Gileadleraren.
Voordat hij hier kwam diende hij in Europa, in Tsjechië.
Dat was dit jaar, toch Jeremy, dat je hier kwam?
In elk geval, hij gaat het thema behandelen:
Jehovah weet het.
Hij werd bij de koningen begraven, maar hij was zelf geen koning.
Hij werd 130 jaar oud...
maar van wat hij in de eerste 90 jaar van z’n leven heeft gedaan is niks bekend.
En iets waar wel over geschreven is, moest hij geheimhouden.
Anderen wisten er 6 jaar lang niks vanaf.
Over wie hebben we het?
De hogepriester Jojada.
Wat wil Jehovah dat je over hem weet?
Het volgende:
Jojada bleef trouw aan Jehovah, ook zonder erkenning van anderen te krijgen.
Dus de vraag aan jou is:
Als alleen Jehovah weet wat je allemaal doet en hoe trouw je bent...
en je geen erkenning krijgt van anderen, is dat dan genoeg voor je om trouw te blijven?
En hoe lang? Een jaar?
Twee jaar? Zes jaar?
Nog langer?
Voordat je naar Gilead kwam...
was je misschien iets meer bezig...
met wat anderen van je vonden en wat ze van je dachten.
Maar in de klas werd door een diepgaande studie van de Bijbel je hart geopend.
Je ging je instelling, gevoelens en gedachten onderzoeken...
en ontdekte dingen die je nog niet van jezelf wist.
Je onderzocht heel grondig de verborgen persoon van het hart...
die grote waarde heeft in Gods ogen, wie je vanbinnen bent.
Je band met Jehovah werd hechter.
Je voelde echt zijn liefde voor jou.
Nu besef je meer dan ooit wat Jehovah in je ziet en hoe goed hij je kent.
Waarschijnlijk voel je je net zo als de schrijver van Psalm 139.
Laten we de eerste 4 verzen lezen.
Psalm 139.
O Jehovah, u hebt mij doorgrond en u kent mij.
U weet het als ik ga zitten en als ik opsta.
Van verre onderscheidt u mijn gedachten.
U ziet mij als ik op weg ben en als ik ga liggen, u bent vertrouwd met al mijn wegen.
Er is geen woord op mijn tong, Jehovah, of u weet het al heel goed.
Het maakt je gelukkig dat Jehovah je kent.
Hij kende je altijd al, maar nu weet je dat hij je kent.
Je voelt je in je band met Jehovah niet meer onzeker.
Je bent minder bezig met erkenning van anderen.
Dat was ook zo bij hogepriester Jojada.
Hij werd geboren een aantal jaar...
na de voltooiing van Salomo’s tempel in 1027 v.Chr.
Dat betekent dat tijdens zijn leven het volk Israël in twee delen uiteenviel...
waardoor alleen het tweestammenrijk gebruikmaakte van de tempel.
Hij zag koningen van Juda afgoderij introduceren, seksaanbidding.
Er waren twee goede koningen, Asa en Josafat.
Maar misschien weet je nog dat Josafat z’n zoon liet trouwen met Izebels dochter, Athalia...
van het noordelijke tienstammenrijk...
waardoor haar slechte invloed Jeruzalem binnenkwam.
Het ging van kwaad tot erger.
En na slechts 100 jaar was de tempel zo verwaarloosd...
dat er een grote renovatie nodig was om het gebouw te herstellen.
Ondertussen bouwden ze een tempel voor de Baälaanbidding.
Jojada ziet al die dingen gebeuren, als oude man, als hogepriester.
Hoe bleef hij in die moeilijke jaren trouw aan Jehovah?
Dat zegt de Bijbel niet.
Maar Jehovah weet alles.
Jojada zal gemediteerd en gebeden hebben.
Hij zal z’n eigen hart hebben onderzocht, wie hij vanbinnen was.
Hij zal z’n kijk op de zuivere aanbidding hebben onderzocht.
Hij werd niet onverschillig, maar hij kwam op voor wat juist was...
in tegenstelling tot Eli, toen hij oud was geworden.
Hoewel Jojada een belangrijke positie had...
bleef hij altijd binnen de grenzen van z’n toewijzing.
Hij bleef geduldig wachten op Jehovah.
Al die jaren van trouwe dienst hebben hem voorbereid...
op een grote uitdaging later in z’n leven.
Iets wat hij moest doen, zonder dat anderen ervan afwisten.
Wat was het?
Het vond plaats rond 905 v.Chr.
Laten we het eens lezen in 2 Kronieken 22.
Hier lezen we dat koning Ahazia van Juda was gestorven.
En dan gebeurt er iets onvoorstelbaars.
2 Kronieken 22, vanaf vers 10.
Toen Athalia, de moeder van Ahazia, zag dat haar zoon gestorven was...
besloot ze de hele koninklijke geslachtslijn van het huis van Juda uit te roeien.
Athalia doodt haar eigen kleinzoons en roept zichzelf uit tot koningin.
Nu kwam de geslachtslijn van David...
die uiteindelijk naar de Messias zou leiden in gevaar.
Laten we vers 11 lezen.
Maar Josabath, de dochter van de koning, haalde Joas, de zoon van Ahazia...
stiekem weg bij de koningszonen die gedood zouden worden...
en bracht hem en zijn voedster naar een slaapkamer.
Wie is Josabath?
Laten we verder lezen.
Ze was de dochter van koning Joram en ze was de vrouw van de priester Jojada...
en een zus van Ahazia.
En ze wist hem [de baby]...
verborgen te houden voor Athalia, zodat die hem niet kon doden.
Zes jaar lang werd hij verborgen gehouden in het huis van de ware God...
terwijl Athalia het land regeerde.
Zes jaar lang hadden Jojada, Josabath en de voedster een groot geheim...
een kleine baby, de laatste levende erfgenaam.
De slaapkamer waar Josabath de baby heenbracht...
kan een voorraadkamer zijn geweest in het paleis.
En toen het eenmaal veilig was...
moeten ze de baby naar een kamer in de tempel gesmokkeld hebben.
Denk eens aan de risico’s.
Hun timing moest perfect zijn, anders konden ze betrapt worden.
In die zes jaar in de tempel zullen er vast wat spannende momenten zijn geweest.
Op een gegeven moment gingen Athalia’s eigen zonen in de tempel inbreken...
om spullen voor de Baälaanbidding te stelen.
Als dat in die periode is geweest en ze het kind hadden ontdekt...
game over.
Dus Jojada en Josabath konden echt met niemand over hun geheim praten.
Ze konden bij niemand hun hart luchten.
Ze konden het niet opgeven.
Ze moesten doorgaan.
Maar ze kregen van niemand erkenning.
Geen bedankje, geen waardering voor wat ze allemaal deden.
Ze vertrouwden op Jehovah.
Ze vroegen hem in gebed om steun en kracht.
Ze haalden kracht uit zijn Woord, zoals Psalm 139.
Oh Jehovah, u kent mij.
Je hoort ze die woorden als het ware zeggen.
U weet dat we de rechtmatige koning beschermen.
En ze waren niet gewoon 6 jaar aan het babysitten.
Ze leerden het kind van Jehovah te houden, van zijn wet, om een goede koning te worden.
Ze moesten als echtpaar goed samenwerken.
En dat brengt ons bij Josabath.
Laten we het even over haar hebben.
Het is duidelijk dat Jehovah de redding van haar neefje Joas...
aan haar toeschrijft.
Maar hoe oud was zij op dat moment?
Haar vader, koning Joram, was een jaar eerder gestorven, op z’n 40ste.
Dus ze was nog best jong...
maar ze was getrouwd met een man die tientallen jaren ouder was dan zij.
Dus hier heb je een jonge vrouw uit een koninklijk gezin...
getrouwd met een veel oudere man met een belangrijke positie.
Wat beweegt haar?
Maakt ze misbruik van haar positie?
Probeert ze dingen te manipuleren, net als haar stiefmoeder Athalia?
Nee, ze zet haar leven op het spel...
om de rechtmatige koning te beschermen in lijn met Jehovah’s wil.
Ze ondersteunt haar man.
En blijkbaar zonder erkenning van anderen te krijgen.
Ze doet ons denken aan jullie, lieve zusters.
Veel van wat jullie doen is niet zo zichtbaar als wat jullie man doet.
Misschien komt het door de soort toewijzing die je hebt.
Misschien weten maar weinig mensen wat je precies doet.
Maar je bent gelukkig...
omdat je weet dat Jehovah weet wat je allemaal voor hem doet.
En daarom houden we van je.
En jullie, broeders...
veel van wat jullie doen wordt gezien.
Maar voor sommige dingen krijg je misschien lange tijd geen erkenning...
of misschien wel nooit.
Trouwens, het is niet verkeerd om erkenning te krijgen.
Erkenning doet mensen goed.
Dus als jij ooit in de positie bent dat je iemand erkenning kunt geven voor wat hij doet...
laat die kans dan niet liggen.
Laat het ze weten, ze zullen het waarderen.
Maar jouw trouw hangt niet af van wat anderen zien of weten...
maar van wat niet wordt gezien:
jouw oprechte liefde voor Jehovah.
Denk aan Jojada.
Ja, uiteindelijk kwam iedereen erachter wat hij had gedaan en kreeg hij daar eer voor.
Maar wat was het geheim van zijn succes?
Zat dat hem niet in de jaren daarvoor...
in de kleine dingen, de verborgen dingen...
de dingen die alleen Jehovah kon zien?
De naam Jojada betekent:
Moge Jehovah weten, of kennen.
Mag Jehovah jouw trouwe daden kennen...
de zichtbare en de niet-zichtbare.
Je Vader, die ongezien toekijkt, zal je ervoor belonen.
We hebben nu echt een goed beeld van Jojada, of niet?
Mark Noumair heeft meestal wel iets interessants te melden.
En ook vandaag...
voel je niet onder druk gezet...
vandaag gaat hij met ons over het onderwerp praten:
Zij aan zij.
We weten haar naam niet.
Maar we kennen haar man.
Hij was een hardwerkende visser...
een uitgesproken apostel...
schrijver van twee Bijbelboeken...
en naast Jezus de enige die over water heeft gelopen.
Inderdaad, Petrus.
Soms vergeten we z’n vrouw.
Wat voor iemand was zij?
Hoe waren ze als echtpaar?
En wat kunnen jullie, 24 echtparen, van hen leren?
Dit is de eerste keer in bijna 10 jaar dat we een hele klas hebben...
met alleen echtparen.
Daarom hebben we gekozen voor Petrus en zijn vrouw...
zodat jullie specifieke lessen van ze kunnen leren.
Lessen die jullie mee kunnen nemen naar jullie toewijzingen.
Maar vooral lessen die jullie kunnen toepassen in je huwelijk...
terwijl jullie Jehovah dienen, zij aan zij.
Laten we beginnen...
door Markus 1 op te zoeken.
Markus 1:16.
Terwijl hij langs het Meer van Galilea liep...
zag hij Simon [dus Jezus zag Simon]...
en zijn broer Andreas hun netten in het meer uitgooien.
Het waren vissers.
Petrus is visser.
Hij zorgt voor de vis.
Z’n vrouw maakt de vis klaar.
En als ze de vis niet klaarmaakt, verkoopt ze de vis...
zoals de Spreuken 31-vrouw.
Ze zorgt voor het geld.
Daarmee ondersteunt ze het gezin.
Daardoor kan Petrus zich van z’n verantwoordelijkheden kwijten.
Het gaat allemaal prima.
Een geweldig stel dat goed samenwerkt, zij aan zij.
Maar dan staat ineens hun leven op z’n kop.
Vers 17 en 18.
Jezus zei tegen ze:
Kom, volg me, dan zal ik van jullie vissers van mensen maken.
Onmiddelijk lieten ze hun netten in de steek en volgden hem.
Door geloof laat Petrus zijn vissersbedrijf achter en gaat hij Jezus volgen.
Wat moet z’n vrouw gedacht hebben?
Had ze dat zien aankomen?
Zou ze zich nu zorgen gaan maken over de toekomst?
Zou ze denken dat haar impulsieve man met z’n grote hart...
hun leven nu helemaal op z’n kop had gezet?
Schat, wat heb je nou gedaan?
We hebben heel goede reden om te concluderen...
dat Petrus’ vrouw achter zijn beslissing stond.
Ze was bereid om de beslissing van haar man volledig te ondersteunen...
terwijl hij extra verantwoordelijkheden op zich nam.
Laten we wat dieper ingaan op het leven van Petrus en zijn vrouw.
Vers 29.
Daarop verlieten ze de synagoge en gingen naar het huis van Simon en Andreas...
samen met Jakobus en Johannes.
Dit vers laat zien dat ze naar het huis gingen van Simon en Andreas...
dus ze woonden in één huis.
Dus de vrouw van Petrus was bereid haar huis te delen met Andreas, Petrus’ broer.
En waarschijnlijk kwamen Petrus’ goeie vrienden...
Jakobus en Johannes, daar best vaak over de vloer.
Je hoort Petrus al zeggen: Jullie zijn altijd welkom.
En wie kookt er? Z’n vrouw.
Zo ging het gewoon.
Ze kon de zonen van de donder waarschijnlijk van ver horen aankomen:
Daar komen ze!
En dan zegt Petrus: Je hebt gelijk...
maak meer vis klaar!
Dat is hoe het waarschijnlijk is gegaan.
Maar dan de vraag:
waarom voelde Petrus zich vrij om z’n vrienden mee te nemen naar huis?
En soms zal dat waarschijnlijk ook onverwachts gebeurd zijn.
Omdat hij zijn vrouw kende.
Het is interessant dat Petrus in zijn eerste brief...
mannen het advies geeft om, zoals de voetnoot zegt...
bij hun vrouw te blijven wonen overeenkomstig kennis.
Petrus kende zijn vrouw.
Hij wist dat zijn vrouw het goedvond...
dat hij gasten meenam omdat zij haar man kende.
Dat is Petrus: Ja hoor, kom maar mee.
Zij en Petrus waren een team.
Ze wist heus wel dat als er gasten over de vloer kwamen...
dat wel wat gedoe opleverde, dat is logisch.
Maar denk eens aan de gesprekken waar ze bij kon zijn.
Petrus, Anders, Jakobus en Johannes, die het over Jezus’ leven hadden.
En zij dacht: Zo blij dat ze gekomen zijn.
Wat moet het een zegen voor haar zijn geweest...
om bij die gesprekken aanwezig te zijn.
Dus hier is de eerste belangrijke les:
Iets soortgelijks kan jullie als echtpaar ook overkomen.
Als je man een goede herder is, zal hij goede gesprekken met anderen hebben.
Daardoor zal hij vast hechte vriendschappen sluiten.
En dat kan leiden tot spontane uitnodigingen.
Zoals bijvoorbeeld: Kom even langs wat eten.
En jij krijgt een berichtje: Drie keer raden wie er komt eten?
En levert dat soms wat gedoe op? Ja.
Maar er is een Bijbels principe.
En dat Bijbelse principe overstijgt alle culturen, vroeger en nu.
Wees zelfopofferend en gastvrij.
Dus wees als Petrus en zijn vrouw.
En denk aan de mooie zegeningen die je zult krijgen...
terwijl je je broeders en zusters beter leert kennen.
Dat overstijgt elk ongemak.
Maar de zelfopofferende houding van dit dynamische stel ging verder.
Laten we vers 30 lezen.
Simons schoonmoeder lag met koorts op bed.
Ze vertelde hem [Jezus] meteen over haar.
Dus hier zien we dat Petrus en zijn vrouw voor een van hun ouders moesten zorgen...
en op dit moment is ze ziek.
En jullie weten hoeveel dat van een echtpaar vraagt...
de zorg voor een zieke ouder.
Het is voor een echtpaar al een uitdaging...
om met een lid van de schoonfamilie samen te leven.
Maar een zwager en een schoonmoeder...
dat is echt next level.
Hoor je de vrouw van Petrus al in zijn oor fluisteren:
Ik word echt gek van die broer van jou!
En Petrus die er dan bijna uitflapt:
En wat dacht je van je moeder dan?
Nee. We zeggen niet dat dat is gebeurd.
Maar hoe dan ook...
we weten dat samenwonen met schoonfamilie...
en de zorg voor bejaarde ouders unieke uitdagingen met zich meebrengt.
Dat vergt enorme offers van je.
Dat is waar we het over hebben.
Maar breng je een offer, dan word je gezegend.
Net zoals we keer op keer in de klas hebben besproken.
Breng je een offer, dan word je gezegend.
Vers 31.
Jezus doet een wonder, gewoon in hun huis.
Ma is genezen. Stel je voor.
Wat een mooi en intiem moment moet het zijn geweest voor Petrus en zijn vrouw.
Bedankt, Jehovah!
Ongetwijfeld hebben ze Jehovah vanuit het diepst van hun hart bedankt.
Intiem.
Vertrouwd.
Gebedsvol.
Maar wat gebeurt er dan?
Vers 32 en 33.
’s Avonds, na zonsondergang...
werden alle mensen die ziek of door demonen bezeten waren bij hem gebracht.
De hele stad had zich voor de deur verzameld.
Weg is de rust.
Ineens is het chaos.
Stel je voor:
zieke mensen overal vandaan komen naar Petrus’ huis om genezen te worden.
Wat zou jij daarvan vinden...
als een hele stad met zieken en door demonen bezeten mensen...
bij jou op de stoep zou staan?
Over ongenode gasten gesproken.
En Petrus’ vrouw had niet de tijd om het huis aan kant te maken.
Zo van: Ik ben nog niet klaar...
de tafel is nog niet netjes, de stoelen staan nog niet recht.
Zo ging het niet. Het was niet perfect.
En wat als zo’n grote groep mensen het huis had beschadigd?
Zoals met die wanhopige Joden die later een gat in iemands dak maakten...
om iemand naar beneden te laten zakken zodat hij genezen kon worden.
Dus toen die enorme menigte kwam, had Petrus’ vrouw kunnen klagen.
Stuur die mensen hier weg!
Maar we lezen nergens dat ze zoiets zei.
Denk hier eens over na:
Jaren later...
gaf Petrus vrouwen de raad om een kalme en zachtaardige geest te ontwikkelen.
Wat gaf hem de vrijmoedigheid van spreken om die raad te geven?
Was dat misschien het voorbeeld van zijn vrouw?
Petrus moet zijn vrouw hebben bedankt, echt hebben bedankt...
dat ze loyaal aan zijn zijde stond...
terwijl ze samen Jezus’ bediening ondersteunden.
Daar zit weer een les voor jullie in.
Als jullie zorg dragen voor bejaarde ouders of gezondheidsproblemen krijgen...
heb dan oog voor de zegeningen en geniet van de rustige momenten.
Maar vergeet niet...
dat we in een tijd leven waarin het toneel van deze wereld aan het veranderen is.
En dat kan snel gaan.
Een natuurramp en maatschappelijke onrust kunnen zich onverwachts voordoen.
En misschien moet je huisvesting aanbieden voor mensen in nood.
En nee, misschien ben je daar nog niet klaar voor...
of heb je nog niet alles op orde.
Maak je daar niet druk om.
Maar laat je zelfopofferende liefde je motiveren om het gewoon te doen...
om de extra mijl te gaan.
En mannen, vergeet niet je vrouw te bedanken voor haar ondersteuning...
als jij doet wat er gevraagd wordt in de organisatie.
1 Korinthiërs 9:5 laat zien...
dat Petrus’ vrouw in ieder geval voor een bepaalde periode met Petrus meereisde.
Reizen met Petrus betekende zware tochten...
gevaarlijke omstandigheden.
Petrus werd in Jeruzalem gearresteerd:
een, twee, drie keer, nog een keer, in elkaar geslagen.
Dan wordt Jakobus ook gearresteerd...
en Jakobus wordt onthoofd.
Zou Petrus’ vrouw hebben gedacht: zal ik mijn man ooit weer zien?
Het zal niet makkelijk geweest zijn...
om getrouwd te zijn met een man die helemaal opging in heilige dienst.
Tussen het jaar 62 en 64...
zien we dat Petrus, die nu waarschijnlijk in de 60 is...
dient waar de behoefte groter is, in Babylon.
Daar werd hij geïnspireerd tot het schrijven van twee brieven.
Terwijl hij zijn tweede brief aan het afronden is...
in wat achteraf gezien zijn laatste jaren zouden zijn...
moet hij echt dankbaar zijn geweest...
dat hij zo’n trouwe, lieve, loyale vrouw...
al die jaren naast zich had gehad.
Met dit alles in gedachten is dit de clou:
Wees een zelfopofferend team.
Blijf positief als je te maken krijgt met onverwachte uitdagingen.
Mannen, schat de steun van je vrouw naar waarde en bedank haar.
Vrouwen, bedenk dat na Jehovah en Jezus...
jij degene bent die het nauwst met je man samenwerkt...
en kan bijdragen aan zijn succes en dat van jou.
En jullie, 24 lieve echtparen...
wees vastbesloten om allebei Jehovah te blijven dienen...
zij aan zij.
Dat was genieten, vonden jullie ook niet?
Hopelijk heb je genoten van Deel 1.
Deel 2 en 3 zullen later deze maand beschikbaar komen op jw.org.
Deze maand gaan we op bezoek in Uruguay.
Uruguay ligt tussen Argentinië en Brazilië.
Dit land heeft een prachtige kustlijn langs de Atlantische Oceaan...
en glooiende heuvels in het binnenland.
De mooie stranden van Punta del Este zijn een populaire vakantiebestemming.
Verschillende rivieren in het land, zoals de Río Negro en de Río de la Plata...
zorgen voor schitterende landschappen en maken de grond vruchtbaar.
Op deze adembenemend mooie plekken wordt het goede nieuws bekendgemaakt.
In Uruguay zijn op dit moment 149 gemeentes...
die in 5 verschillende talen prediken...
waaronder Uruguayaanse gebarentaal en Portuñol...
een pidgin-taal die ontstaan is vanuit het Spaans en het Portugees.
Net zoals het vruchtbare land...
is ook het gebied waar ze prediken heel vruchtbaar.
De 12.000 verkondigers leiden gemiddeld elke maand 11.000 Bijbelstudies.
In de jaren ‘60 gebruikten zendelingen vlotten om de rivier de Cebollatí over te steken...
en zo afgelegen gebieden te bereiken.
En dat doen ze nu nog steeds.
Om openbaar getuigenis te kunnen geven op dorpspleinen...
laden verkondigers lectuur karretjes op pick-uptrucks...
en steken ze met de veerpont de rivier over.
Na een lange velddienstdag...
genieten broeders en zusters van ontspanning rond het kampvuur...
maken ze muziek en genieten ze van maté...
een traditionele kruidenthee gemaakt met yerba...
wat lekker is met tortas fritas, een soort gefrituurde koekjes.
De 30 verkondigers van de gemeente Cebollatí...
en alle andere broeders en zusters in Uruguay...
doen jullie allemaal de hartelijke groeten.
Vanuit het hoofdkantoor van Jehovah’s Getuigen was dit...
JW Broadcasting.