Kom maar. Kom.
Amani...
loop jij maar door. Volgens mij heb ik hier bereik.
Kom. -Papa, waar gaan we eigenlijk heen?
We gaan naar een vluchtelingenkamp.
Papa, ik heb honger. Wanneer gaan we eten?
Pas maar op dat jij niet opgegeten wordt. -Hé.
Maombi, wees lief voor je zusje.
Jullie moeten nu leren voor elkaar te zorgen.
Zelfs onderweg kunnen we rebellen tegenkomen.
En die zijn heel gevaarlijk.
Dus we moeten dicht bij elkaar blijven.
Blijf altijd dicht bij ons in de buurt.
Begrijp je dat? -Ja.
Jongens, komt goed. In het kamp zijn we veilig.
Heb je al iemand kunnen bereiken?
Het lukt niet eens om iemand een berichtje te sturen, laat staan te bellen.
Ik heb vanmorgen nog wel een berichtje van Enoko gekregen.
Ik denk dat we ze onderweg wel tegenkomen. Misschien morgen al.
Papa, hoe lang moeten we nog lopen? -Oh.
Je moet nog even volhouden Zawadi.
Hier schatje, ik heb een mango voor je.
Maombi, waar ga je naartoe?
Pap!
Kom jongen. We moeten verder.
Ik wil graag zijn als Esther, net zo dapper als zij was.
Ze nam het op voor Jehovah. Dat vind ik erg knap.
Hé. Sst.
Snel verstoppen. Schiet op.
Snel. Bukken
Omlaag.
Cojo, ga kijken.
Stil.
Kom we gaan. Cojo, we gaan nu.
Sst, rustig.
Mama, ik vind het niet leuk meer.
Ik weet het, maar nog even stil zijn.
Oom Dunia, ik wil naar huis.
Amani, daar zijn jullie.
Dat is Musa. -Kinderen, goed jullie te zien.
Enoko, oh gelukkig.
Musa. -Amani, jongen.
Alles ging zo snel.
Toen ik werd gebeld, pakte ik m’n noodpakket en ben ik meteen gegaan.
We hebben al een paar anderen van de gemeente gezien...
die op weg zijn naar het kamp.
Maar Sifa en ik zitten in de slome groep.
Sifa, gaat het wel? -Ik ben wel een beetje moe.
Laat mij je tas dan even dragen. Geef maar. -Bedankt.
Dan draag ik jouw tas mama. -Dank je wel.
Ik heb wat water en eten mee als je wat wil.
Oh Sifa, ik ben zo trots op je.
Jij had je voorbereid. Beter dan wij.
Musa, ik wou nog even iets zeggen. -Wat is er Amani.
Het spijt me zo. Ik had moeten luisteren.
Luister jongen, we zijn allemaal onvolmaakt.
Blijf niet te lang stilstaan bij je fouten. Jehovah is geduldig met ons.
We corrigeren onszelf en we gaan door.
Luister maar naar deze oude man. Je blijft je leven lang leren.
Dat had ik net nodig Musa. Heel erg bedankt.
Tuurlijk jongen. Graag gedaan.
Dunia, weet je nog wat de apostel Paulus allemaal had meegemaakt.
Nee, nee, nee, nee, nee. Dat weet ik allemaal niet meer.
Hij moest grote afstanden afleggen, allemaal voor Jehovah.
Weet iemand nog met welke dingen hij allemaal te maken kreeg?
Met schipbreuk?
Wel vier keer zelfs.
En probeerden mensen hem niet te doden?
Ja.
En we weten hoe dat voelt.
Maar Paulus vertrouwde op Jehovah. Hij vertrouwde volledig op hem.
Zijn voorbeeld leert ons...
dat we te maken kunnen krijgen met gevaarlijke situaties.
Maar met Jehovah’s hulp kunnen we die doorstaan.
Paulus geloofde in Gods beloften en dat hielp hem om door te gaan.
U had het al over Gods beloften toen we nog kinderen waren.
Ja, Dunia...
dat klopt.
Ik wacht al heel lang op de vervulling van Jehovah’s beloften.
Misschien zelfs langer dan ik had verwacht.
Paulus moest ook geduld hebben.
Maar al Jehovah’s beloften kwamen uit.
Niet één woord van Jehovah is onvervuld gebleven.
Zo is het nu ook.
We kennen Jehovah’s beloften...
en dat helpt ons om met dit soort situaties om te gaan en geduldig te zijn.
Dat heb je geleerd toen je nog klein was.
Nu ben je volwassen.
Weet dat Jehovah van je houdt.
Hij wil je beschermen.
Kijk eens wat hij zegt in z’n Woord, in Jesaja hoofdstuk 48.
Kijk eens naar vers 17:
Ik, Jehovah, ben je God, degene die je leert wat goed voor je is.
Amani. Amani.
Ik sprak net die mensen daar. Zij gaan terug.
Het is blijkbaar nog een paar dagen lopen naar het kamp.
Maar dat is als je op een normaal tempo loopt.
Kijk naar Sifa en Baba Musa, hoelang denk je dat dit gaat duren?
En ze zeggen dat het kamp helemaal vol zit.
Wat als we daar straks aankomen en er is geen plek meer.
Ik weet het echt niet. -Amani, je weet het niet?
Het wordt tijd dat je voor onze familie kiest.
Dit gaat om ons. We kunnen niet altijd de groep volgen.
Weet je wat? Ik zal erover nadenken, oké?
Kom.
Amani.
Broers, ik heb een bericht gekregen van Yakobo.
Het lijkt erop dat de meeste broeders en zusters...
de grens al over zijn.
Dat is goed nieuws. En wat zei hij nog meer?
Er zijn natuurlijk zo veel mensen op de vlucht...
dus het kamp is overvol.
Maar onze broeders en zusters blijven gewoon wachten.
Het is goed om te weten dat ze samen zijn en veilig.
Yakobo had het zelfs over een kleine Koninkrijkszaal...
en een gemeente in het vluchtelingenkamp.
Meer heeft hij niet gezegd.
Maar broers, het is goed om te weten dat het niet heel ver meer is.
Het spijt me zo dat ik de hele groep ophoud.
Ik ben niet zo sterk meer als vroeger.
Dat moet je niet zeggen, Musa.
We doen dit samen.
Musa, hier. Ik heb wat water voor je. Ja? Kom maar.
We zaten te denken...
laten we hier even stoppen...
en een paar dagen uitrusten voordat we verdergaan.
Ik denk niet dat ik nog verder kan.
Tuurlijk wel.
Wij helpen je wel.
Amani, ik kan niet meer.
Ik ben te zwak.
Maar jongen, wees niet bang.
Dat ben ik ook niet.
Ik kan nog geen afscheid nemen.
Dit is geen afscheid.
Onthoud Amani:
Je kracht zal liggen in kalmte...
en vertrouwen.
Jehovah’s beloften zullen uitkomen.
Heb geduld.
Wil je zijn beloften aan me voorlezen?
Ik wil graag...
z’n stem horen.
Nog even...
en er zijn geen slechte mensen meer.
Je zult kijken op de plek waar ze waren, maar ze zijn er niet meer.
De zachtmoedigen zullen de aarde bezitten...
ze zullen intens genieten van vrede in overvloed.
Kon je niet slapen?
Denk je aan Musa?
Ik mis hem ook.
Ik ben bang pap.
Wat als we het kamp niet eens halen?
Wat als er iets met jou of met mama gebeurt?
Nou, als er iets gebeurt, blijf dan gewoon richting het kamp gaan...
en probeer de gemeente te vinden.
Dat is je familie. Daar ben je veilig, oké.
En onthoud...
Jehovah is altijd met je.
Je hoeft alleen maar op hem te vertrouwen.
Dat deed Musa ook.
Musa had een sterk geloof door z’n geestelijke routine.
Hij kreeg kracht door vaak in de Bijbel te lezen.
Maombi...
dat kun jij ook.
Hier. Hij wilde dat jij hem kreeg.
Ik weet dat je Musa niet zult vergeten.
En als jij hem niet zult vergeten, doet Jehovah dat al helemaal niet.
Hij zal zijn trouwe aanbidders nooit vergeten.
Ook Musa niet.
Voordat we verdergaan, wil ik nog een korte toespraak houden over Musa.
Zou je me daarbij kunnen helpen door Job hoofdstuk 14 voor te lezen?
Oké.
En als je het straks voorleest...
doe het dan op een manier waarop laat zien dat je elk woord gelooft.
Het zijn Jehovah’s woorden.
Zullen we het nu eerst samen lezen? -Oké.
Als een mens sterft, kan hij dan weer leven?
Ik zal wachten, al de dagen van mijn dwangarbeid...
tot mijn verlossing komt.
U zult roepen en ik zal u antwoorden.
Naar het werk van uw handen zult u verlangen.
Oh, wacht. Oh. Sorry. -Het geeft niet.
Ik moet even stoppen.
Is goed.
Dit is een goede plek om te overnachten.
Oh. -Oké Sifa, jij gaat even zitten.
Ik ga nog even wat water zoeken. -Bedankt Enoko.
Maombi, zullen wij nog wat meer hout zoeken?
Oké, kom.
Ik wil ook mee.
Hé, ik heb goed nieuws. Thuis is alles weer normaal.
Dunia, nu even niet. -Kom op, laten we gaan.
Ik heb net met wat mensen gepraat.
Ze hebben genoeg voorraad. Zij gaan terug en wij kunnen met ze mee.
Dunia, kijk eens naar Sifa. Ze heeft hulp nodig.
We moeten haar zo snel mogelijk in het kamp zien te krijgen.
Vergeet het kamp, we kunnen nu gewoon weer terug.
Terug naar huis, onze spullen, zelf naar de baan waar we het over hadden.
Dunia, wacht, sst, sst.
Kinderen! Rennen!
Niet zo langzaam.
Opschieten. -Nee, alsjeblieft niet.
Doorlopen. Instappen.
Schiet op. Instappen.
Maombi en Zawadi. Maombi en Zawadi. -Sst.
En?
Nog niks.
Maar Amani en Dunia zijn nog steeds aan het zoeken.
Hoe gaat het met haar?
Niet zo goed.
We komen hier wel doorheen.
Zawadi!
Maombi!
Amani.
Ik weet dat je moe bent.
Maar we vinden ze wel.
We gaan ze vinden. En weet je, ze zijn slim.
Ze weten hoe ze thuis moeten komen.
Thuis moeten komen? Wat bedoel je?
Denk na. Als jij een kind was, verdwaald...
waar zou je dan heen gaan?
Naar huis, toch?
Weet je nog toen wij als kind op de vlucht waren.
Wat was de enige plek die we terug konden vinden?
Ons huis.
Ik weet zeker dat de kinderen nu naar huis gaan.
Amani geloof me.
Ik weet het niet hoor. -Amani. Denk na.
We hebben overal naar ze gezocht.
En kijk naar Sifa. Ze kan niet meer.
En waar is Papa Musa?
We hebben hem net begraven. Hij is dood.
Denk na.
Vertrouw je deze mensen nog steeds je leven toe?
Onthoud Amani:
Je kracht...
zal liggen in kalmte...
en vertrouwen.
Jehovah’s beloften zullen uitkomen.
Heb geduld.
Nee Dunia.
Ik dacht het beter te weten.
Maar toen ik instructies negeerde, bracht ik m’n gezin in gevaar.
En weet je, deze mensen houden van Jehovah.
En het is Jehovah die ons leiding geeft.
Ik vertrouw op Jehovah.
We gaan gewoon naar het kamp.
Amani, het spijt me echt, maar dan kan ik je niet helpen.
Weet je wat ik doe? Ik ga naar huis.
Dunia.
Vader Jehovah, alstublieft help me.
Waar is Dunia?
Hij is weggegaan. -Weggegaan?
Hij gaat terug naar huis.
En de kinderen?
We vinden ze wel. -Waar kunnen ze nou zijn?
Ik weet het niet schat.
Maar ze zijn niet alleen.
Jehovah zal ze helpen.
Het is onze taak ze te beschermen. Wij zijn de ouders. Ze zijn nog zo jong.
Je hebt gelijk.
Maar we hebben ze toch geleerd om gehoorzaam te zijn.
En we hebben tegen ze gezegd dat als er iets zou gebeuren...
ze naar het kamp moeten gaan en de gemeente moeten zoeken.
Maar ik ga hier echt niet weg zonder m’n kindjes.
Dat kan ik gewoon niet.
Faraja, ik heb ze het bos in zien rennen.
Ze zijn echt ontsnapt hoor.
Ik denk dat ze gewoon naar het kamp gaan.
Misschien staan ze al op ons te wachten.
Amani heeft gelijk. En we blijven onderweg naar ze zoeken.
Dit is een goed moment om Jehovah om hulp te vragen.
Zullen we dat doen?
Dan vragen we Jehovah ook om voor de kinderen te zorgen.
Ja? Oké.
Enoko, wil jij bij haar blijven?
Wij gaan de kinderen zoeken, oké? -Natuurlijk.
Sifa, zij gaan je helpen, ja? -Oké.
Ik ga rondvragen of iemand de kinderen heeft gezien, oké?
Sorry. Heeft u deze kinderen misschien gezien?
Wie? -De jongen is ongeveer zo groot.
Nee. -Nee? En dit meisje?
Nee. -Nee?
Heeft u deze kinderen gezien? -Nee.
Het meisje is ongeveer zo groot. Ook niet onderweg?
Nee. Nee, sorry. Niet gezien.
Volgende. -Heeft u deze kinderen gezien?
Nee.
Sorry, hebt u deze kinderen langs zien komen?
Oh, er komen hier zo veel kinderen voorbij.
Hier zijn jullie voedselbonnen.
Hierachter kun je een tent ophalen en bij het volgende punt...
krijg je meer informatie. Daar heen. Volgende.
Wat is de naam? -Curtis.
Dit is voor jullie. Je moet die kant op. -Oké. Dank je wel.
Oké, dus die kant op. Even kijken.
Amani, moet je kijken.
Broeders en zusters.
Oh, wat fijn zeg.
Zawadi? -Wat? Wat?
Zawadi? Zawadi. Zawadi. Zawadi.
Zawadi. Zawadi.
Maombi, ik ben zo trots op je jongen. -Dank je.
Je bent zo dapper geweest.
Je hebt goed voor Zawadi gezorgd toen jullie maar met z’n tweetjes waren.
Maar pap, hoelang moeten we hier eigenlijk blijven?
Geen idee.
We moeten het maar afwachten en geduldig zijn.
Maar we gaan nog wel naar huis toch?
Nou, denk aan wat Musa zei?
Je moet je weg aan Jehovah toevertrouwen.
Dit is allemaal maar tijdelijk.
Maar wat zegt de Bijbel over ons leven in de toekomst?
Dat het voor eeuwig is. -Ja, precies. Eeuwig.
Dit leven hier in het kamp is misschien niet ideaal...
maar we maken er gewoon het beste van.
Maar hoe dan?
We moeten focussen op wat we hebben.
We zijn veilig.
We hebben de broeders en zusters, de gemeente.
En het belangrijkste nog, we hebben Jehovah.
En we hebben elkaar. -Ja, precies.
We hebben elkaar.
En we gaan echt ons best doen om ons hier thuis te voelen.
Dat betekent dat jij en Zawadi gewoon naar school gaan.
Ja sorry.
En we gaan allemaal in de velddienst.
We hebben vergaderingen, gezinsaanbidding en we moeten anderen helpen.
Je vergeet voetbal. -Oh ja, natuurlijk, voetbal.
Dat vind je veel te leuk. Nou, laat maar eens zien wat je kunt dan.
Oké. -Ja, kom.
We moeten onze weg toevertrouwen aan Jehovah...
en daar is geloof en gehoorzaamheid voor nodig.
Geloof is niet alleen maar een gevoel.
Het betekent dat je er volledig van overtuigd bent...
dat Jehovah’s manier altijd de beste manier is.
We laten ook zien dat we op Jehovah vertrouwen...
door de instructies op te volgen die we van zijn organisatie krijgen.
Het was niet altijd makkelijk...
maar we hebben echt gezien dat gehoorzaamheid gezegend wordt.
We moeten degenen vertrouwen die Jehovah vertrouwt.
Zelfs als we bepaalde richtlijnen niet begrijpen.
Als we nu onze band met Jehovah versterken...
helpt dat ons om in de toekomst blind op hem te vertrouwen...
en hem altijd te gehoorzamen.
Overtuig jezelf er elke dag weer van...
dat al Jehovah’s beloften voor de toekomst uit zullen komen.
En vergeet nooit de woorden uit Psalm 37:5.
Vertrouw je weg toe aan Jehovah.
Verlaat je op hem...
en hij zal het voor je opnemen.
Nou, lieve doopkandidaten, het is zover.
We nodigen jullie uit om te gaan staan.