We genieten al een aantal jaren van The Inside Story.
Het heeft ons echt geholpen om een aantal studenten wat beter te leren kennen...
om hun ’inside story’ te weten te komen.
Laten we dus genieten van The Inside Story...
gepresenteerd door een van de leraren van Gilead, broeder Richard Chilton.
We hebben allemaal een verhaal.
Maar hoe wordt dat verhaal geschreven?
Een letterlijk boek heeft een begin, een midden en een eind.
En tegen de tijd dat we dat boek in onze handen hebben...
is elk hoofdstuk uitgebreid geanalyseerd en vastgelegd.
Het verhaal is af, klaar.
Maar hoe zit het met ons?
Heb jij wel eens het gevoel dat jouw verhaal al zo’n beetje vastligt, af is?
Dat je de mogelijkheid om dingen te veranderen in je dienst voor Jehovah...
aan je voorbij hebt laten gaan?
Als dat zo is, let dan goed op wat onze gasten vandaag met ons delen...
in deze aflevering van The Inside Story.
Als eerste willen we jullie graag voorstellen aan Tomas en Eva Maruška uit Slowakije.
Tomas en Eva, wat leuk om jullie te gast te hebben bij deze aflevering van The Inside Story.
- Welkom. - Dankjewel.
Jullie zijn allebei opgegroeid in een land waar het werk verboden was.
Kun je ons daar wat over vertellen?
Wij groeiden op in een tijd dat het werk verboden was.
Dat veranderde later in 1989, aan het einde van het jaar.
In 1993, werden we officieel erkend als Jehovah’s Getuigen.
Tijdens het verbod was alles compleet anders dan hoe we het nu gewend zijn.
Er waren bijvoorbeeld geen kringvergaderingen, geen congressen.
En je kon natuurlijk ook niet naar de Koninkrijkszaal.
Maar hoe gaat dat dan met vergaderingen als je niet bij elkaar kunt komen in de Koninkrijkszaal?
Ik kan me nog herinneren dat we in kleine groepjes bij elkaar kwamen...
in huizen van broeders en zusters.
En dat was meestal ’s avonds laat.
Dus als kind was het soms best moeilijk om wakker te blijven tijdens de vergaderingen.
En hoe deden jullie dat onder die omstandigheden met de lectuur?
We konden geen officiële, gedrukte publicaties van de organisatie importeren.
Dat was allemaal verboden.
We hadden wel zelfgedrukte publicaties.
Ik kan me nog goed mijn Bijbelverhalen-boek herinneren.
Daar stonden alleen de verhalen in, maar geen plaatjes.
Dus je moest echt je fantasie gebruiken, jezelf een voorstelling maken van de verhalen.
Zo was dat bij ons thuis ook.
Ja, vertel eens, hoe ging dat in jullie gezin?
Dat was hetzelfde, denk ik.
Mijn ouders waren betrokken bij het maken van lectuur.
Die werd getypt of gefotografeerd.
Toen jullie nog klein waren en onder die omstandigheden opgroeiden...
mochten jullie toen in die kamers komen, waar de lectuur gemaakt werd?
We waren als kinderen heel nieuwsgierig.
Dus natuurlijk probeerden we erachter te komen wat daar gebeurde.
We noemden het de geheime kamer omdat alles daarbinnen geheim was...
al die apparatuur om de lectuur te maken en zo.
Met een simpele camera werd een foto gemaakt...
en dan kon de publicatie in een ander formaat worden afgedrukt, kleiner.
Zo was het makkelijker om mee te nemen naar de vergaderingen...
en ook om te verstoppen natuurlijk.
Maar Eva, in jullie gezin ging het om meer dan een geheime kamer op zolder.
Jouw ouders deden namelijk nog iets anders met lectuur.
Kun je daar iets over vertellen?
De lectuur moest natuurlijk op de een of andere manier...
bij de groepen en de families terechtkomen die het moesten gebruiken.
Mijn ouders verstopten de lectuur in de rugleuning van de achterbank van de auto...
achter de rugleuning.
Wisten jij en de andere kinderen dat die lectuur in de auto verstopt was?
Nee, we hadden geen idee. Dat konden ze ons echt niet vertellen.
Soms verstopten ze het onder onze voeten.
En we zijn met zes kinderen, ik ben de jongste...
dus soms zaten we met vier, vijf of zes op de achterbank van de auto.
Dan zaten we daar geduldig...
en zulke schattige koppies zien er natuurlijk niet uit als smokkelaars.
Je ouders hadden er goed over nagedacht hoe ze iedereen konden beschermen...
en het werk door konden laten gaan.
Het moet bijzonder zijn geweest, om zo op te groeien.
Laten we nu eens hebben over jullie tienerjaren en de tijd daarna.
Hoe hebben de omstandigheden waaronder jullie zijn opgegroeid...
je kijk op pionieren of de volletijddienst in het algemeen beïnvloed?
Toen ik jong was waren er in onze gemeente helemaal geen pioniers...
en in de omgeving maar een paar.
Was er een bepaalde oorzaak voor dat er zo weinig pioniers in jullie gebied waren?
Ik denk dat het even duurde voordat we echt begrepen wat pionieren nou precies inhield.
Soms vonden we andere geestelijke doelen belangrijker...
omdat je tijdens het verbod gewoon niet in het openbaar kon prediken.
Dus het kostte wat tijd voordat we echt begrepen wat het inhield...
en voordat sommigen begonnen met pionieren.
Ik was 16 toen ik voor het eerst een pionier ontmoette en met hem samenwerkte.
Op dat moment waren er drie speciale pioniers aan onze gemeente toegewezen...
een echtpaar en een broeder.
En die broeder woonde bij ons in huis.
Dus voor m’n broer en mij was hij eigenlijk een soort grote broer...
een broer die pionier was.
We konden nu een echte pionier zien, in levenden lijve.
We zagen met eigen ogen wat zijn doelen waren.
En hij bracht heel veel tijd met ons door.
Dus hoe oud was jij Tomas toen je zelf met pionieren begon?
Dat was drie jaar later, ik was toen 19. Ik was de eerste in onze gemeente.
Ik deed m’n best, maar op dat moment had ik niet zoveel ondersteuning.
In onze hele kring waren er maar vier gewone pioniers.
Dus ik had moeite om m’n uren te halen. En er waren nog andere uitdagingen.
Dus na een paar maanden besloot ik te stoppen met pionieren.
Ik dacht dat het meer iets voor anderen was...
niet voor mij.
Hoe zat het met jou Eva?
Eigenlijk had ik nooit…
ik had eigenlijk geen idee wat pionieren echt betekende...
dus ik had niet de behoefte om daarmee te beginnen.
Toen ik de eerste keer begon met pionieren, waren wij al getrouwd.
Ik nam me voor om het een jaar te proberen. En na een jaar stopte ik ook.
Oké. Toen werden jullie volwassen. Wat gebeurde er toen?
Een keerpunt was toen er enkele echtparen als zendelingen aan ons land werden toegewezen.
Zij hadden al jaren gepionierd in andere gemeenten met veel ijverige pioniers.
En die pioniersgeest namen ze mee.
Dit had een hele goede invloed op de gemeenten en de kringen.
Eva, jij had het erover dat toen de zendelingen kwamen...
dat dat een bepaald effect had op de gemeente.
Wil je daar iets over vertellen?
De impact was gigantisch. Onze ogen gingen open.
Ze lieten ons zien wat pionieren was, dat je echt van de dienst kunt genieten.
Ik weet nog hoe enthousiast ze waren voor de velddienst.
Hun enthousiasme was echt aanstekelijk, ook al hadden ze moeite met de taal.
Ze waren Slowaaks aan het leren en ze konden het nog niet goed.
Maar ze hadden oog voor jonge echtparen en daar staken ze veel tijd en energie in.
Ze brachten veel tijd met ons door, niet alleen tijdens de velddienst.
Er ontstonden hechte vriendschappen.
En tot op de dag van vandaag hebben we heel goed contact met ze.
Je zei ook nog iets over wat je van ze geleerd hebt toen je met ze in de velddienst was...
iets waar je heel blij van werd.
Ja, dat was iets heel belangrijks.
Ze lieten ons zien dat we gewoon koffie konden drinken tijdens de velddienst, hele goede Italiaanse koffie.
Geweldig, ze maakten het leuk voor jullie. Wat voor effect had dat?
Nou, later verhuisden we naar een andere gemeente.
En door het voorbeeld van die zendelingen, besloten we om samen te gaan pionieren.
Ik was een jaar of 28, 29 toen we besloten om in het nieuwe dienstjaar te beginnen.
We begrepen nu waarom er altijd wordt gezegd: pioniers maken nieuwe pioniers.
Want binnen twee jaar hadden we 25 of 26 gewone pioniers.
Fantastisch zeg!
En ze waren echt elke dag op de velddienstbijeenkomsten.
Je hoefde dus nooit lang te zoeken naar een velddienstpartner.
Als je in de velddienst ging, had je altijd iemand om mee samen te werken.
En Jehovah zegende het...
want we hadden na een tijdje meerdere Bijbelstudies.
Ik vond het erg spannend.
Maar toen we eenmaal bezig waren merkten we dat Jehovah de pioniers echt zegende.
Wat veranderde er nog meer voor jullie nadat jullie waren begonnen met pionieren?
Nou, er moest wel iets veranderen want ik was erg vermoeid van alles.
Ik moest acht uur per dag werken voor m’n wereldse werk, fulltime dus.
Ik werkte bij een internationaal bedrijf waar iedereen bezig was met z’n carrière...
en alles draaide erom zo veel mogelijk geld te verdienen voor het bedrijf.
Ik was bang om te vragen of ik minder mocht werken.
Niemand vroeg ooit om minder te werken. Hoe meer je werkte hoe beter.
Dus we gingen erover bidden.
En toen ik het uiteindelijk vroeg...
mocht ik ’s morgens gaan werken van acht tot twaalf uur.
Maar de grootste verrassing was, dat ik bijna hetzelfde salaris kreeg als eerst...
dus voor acht uur werken, voor fulltime werk.
Dus eigenlijk kreeg je hetzelfde salaris voor de helft van het werk?
-Precies. -En hoe gebruikte je je extra tijd?
Nou in die tijd kwam er een vertaalkantoor.
En ik hielp met de verbouwing in onze Koninkrijkszaal voor dat vertaalkantoor.
Daarna ging ik commuten om daar technische ondersteuning te geven.
En jij werkte er ook als commuter.
Ik mocht daar helpen bij de catering, met de lunch...
maar dan moest ik er wel zijn voor de lunch begon.
En dat lukte niet met m’n werktijden.
Dus ik moest weer naar m’n baas om te vragen of ik vroeger op de ochtend mocht beginnen.
Dus ik stond om half vijf ’s ochtends op en werkte dan tot tien uur.
Toen ik ook hiervoor toestemming kreeg, was het wel duidelijk dat Jehovah ons hielp...
want waar ik werkte was dit echt niet gebruikelijk.
Dankzij die verandering had je dus alle tijd voor je toewijzing op het vertaalkantoor.
-Precies, dat klopt. -Wat gebeurde er daarna?
We hadden het erg naar onze zin in de pioniersdienst.
We hadden de velddienst en we deden wat werk voor Bethel, voor het vertaalkantoor...
en we hadden het gevoel dat we best druk waren met ons werk...
en dat we hielpen waar we konden.
Dus we hadden meer dan genoeg te doen.
Maar toen besloten we ons aan te melden voor de School voor Koninkrijkspredikers.
Er was een congres waar we een stel van Bethel ontmoetten...
en de broeder stelde ons een vraag.
We weten het nog heel goed: Zouden jullie overal willen dienen?
En wij zeiden: Natuurlijk willen we dat.
Toen vroeg hij: Wat denken jullie van Betheldienst?
Daar hadden we eigenlijk nooit over nagedacht.
Het overviel ons een beetje.
Maar toen we erover gingen nadenken en het in gebed voorlegden...
besloten we om onze formulieren voor Bethel in te vullen.
En tot onze verrassing werden we een paar maanden later al uitgenodigd om te komen.
En hoe oud waren jullie ongeveer toen jullie uiteindelijk voor Bethel werden uitgenodigd?
Ik was 31 of 32.
-Ok. -En zij was jonger.
Ok, zij was jonger. Laten we het daar maar bij houden.
Als je nu terugkijkt op jullie leven...
wat vind je van de veranderingen die jullie in je dienst voor Jehovah hebben aangebracht?
We hebben geen moment spijt gehad van die beslissingen om geestelijke doelen te stellen.
Pionieren, werken voor het vertaalkantoor of Betheldienst.
Misschien zouden we één ding anders doen, we zouden denk ik eerder zijn begonnen.
Zeker weten.
Er zijn er denk ik wel meer die er zo over denken.
Maar we zijn blij dat jullie die aanpassingen hebben gedaan.
En het is duidelijk dat Jehovah jullie daarvoor heeft gezegend.
Heel erg bedankt dat jullie je verhaal met ons hebben willen delen.
Het heeft ons echt aangemoedigd.
-Nogmaals bedankt. -Graag gedaan.
Onze volgende gasten zijn José en Andreina Peláez.
Welkom bij The Inside Story van klas 152 van Gilead.
Hadden jullie ooit gedacht dat die woorden tegen jullie gezegd zouden worden?
-Nee. -Nee, nooit.
Eigenlijk was Gilead voor ons een grote verrassing.
Het is absoluut iets wat we nooit hadden verwacht.
We vinden het heel leuk dat jullie hier zijn.
Jullie zijn hier gekomen vanuit Bethel, Peru.
Maar daarvoor woonden jullie in Montreal in Canada.
Leg dat eens uit.
Ik ben geboren in Caracas in Venezuela. Daar ben ik in de waarheid gekomen.
Toen ik geboren werd was mijn oma al een Getuige.
Dus zij leerde mij de waarheid kennen.
Later werd m’n moeder ook gedoopt en voedde zij mij op in de waarheid.
Toen ik tien was verhuisde ons gezin naar Montreal in Canada...
met ons vieren: m’n moeder, m’n broertje, m’n stiefvader, die geen getuige was, en ik.
Dus jullie gingen van Caracas in Venezuela naar Montreal in Canada toen je tien was.
Hoe kwam jij in Montreal terecht, José?
Ik ben geboren in Lima, in Peru.
En ik hoorde als kind over Jehovah.
De Getuigen kwamen bij ons thuis en sommigen van m’n oudere broers hadden zelfs Bijbelstudie.
Toen ik een tiener was besloten m’n ouders vanwege de politieke en economische situatie...
te verhuizen naar Canada, naar de stad Montreal.
M’n oudere broer woonde al in Canada en hij was al een Getuige.
Maar verdrietig genoeg, al een paar maanden nadat we waren aangekomen, stierf m’n vader.
-Wat verdrietig voor je. -Ja, heel verdrietig.
Dus m’n moeder en ik woonden bij m’n broer.
De gemeente was toen een grote hulp om vorderingen te maken richting de doop.
Dus ik stelde me ten doel om Jehovah te gaan dienen.
En later, precies op het goede moment, ontmoette ik Andreina en ik trouwde met haar.
En wat deden jullie nadat jullie getrouwd waren?
Toen we trouwden pionierden we nog niet.
Maar we hadden het er wel over. We wilden ons graag beschikbaar stellen.
Wat deden jullie toen jullie nog niet in de pioniersdienst waren?
We werkten allebei fulltime en we hadden een comfortabel leventje.
We hadden veel plezier in ons werk, ons werelds werk.
Maar het plan om te gaan pionieren was er nog.
Het was een doel dat ik ooit had, maar we hadden nog een lange weg te gaan.
Je vertelde me dat je ongeveer 16 was toen je je voor het eerst ten doel stelde om te pionieren.
Klopt.
Hoe oud was je toen je daadwerkelijk begon met pionieren?
Toen ik begon was ik ongeveer 28 jaar oud.
Ik was in de 30 toen ik begon.
Zoals ik al eerder zei, we wilden heel graag meer voor Jehovah doen.
Maar er waren verschillende uitdagingen waar we mee te maken hadden...
en verschillende dingen die we aan moesten passen.
Maar op het moment dat we onze dienst wilden uitbreiden, gebeurde er iets belangrijks.
John Pappino was toen onze kringopziener...
en hij en z’n vrouw Carla moedigden ons heel erg aan om te beginnen met pionieren.
Ze waren echt een aanmoediging voor ons.
Ik weet nog dat we altijd met ze in de velddienst gingen, in de week dat ze onze gemeente bezochten...
en dan gingen we altijd samen koffie drinken.
We genoten dan van de ervaringen die ze vertelden en we zagen hoe enthousiast ze waren.
Na elk bezoek, tijdens onze gezinsaanbidding...
bespraken we dan hoe we ons leven konden vereenvoudigen.
Want daar ging het om: we moesten ons leven vereenvoudigen.
Dus we besloten om in de vaste hulppioniersdienst te gaan.
En uiteindelijk begonnen we aan een nieuw hoofdstuk in ons leven:
we gingen pionieren.
Oké, jij was in de 30 en jij in de 20...
en door die aanmoediging begonnen jullie met pionieren, dat is heel mooi.
Toen jullie eenmaal begonnen waren met pionieren...
ontstond toen al direct de wens om te gaan dienen waar de behoefte groter is?
Nee hoor, totaal niet.
Ik bedoel, we dachten altijd dat dienen in een ander land...
of waar de behoefte groter is, zelfs in ons eigen land...
iets uit het Jaarboek was, niet iets voor ons.
En we dachten dat het voor ons een gepasseerd station was om zoiets te doen.
Dat was niet iets voor ons, dachten we.
Precies, zo was het.
We dachten vaak dat wij te lang hadden gewacht om te beginnen met pionieren.
Dus het idee om in een ander land te gaan dienen kwam niet bij ons op.
Maar weet je, John Pappino en z’n vrouw bleven ons aanmoedigen om geestelijke doelen te stellen.
Je had het erover dat broeder Pappino jullie een illustratie vertelde…
Ja.
die jullie echt aan het denken zette. Wat was dat?
Ja, klopt.
Als we het erover hadden om te gaan verhuizen...
zagen we altijd beren op de weg...
ondanks dat we eigenlijk al besloten hadden om te gaan.
Dus ik vertelde broeder Pappino over de zorgen die we hadden.
En toen vertelde hij me een illustratie.
Hij zei: Stel je dit voor:
Een vader, en voor hem staat een tafel.
Op die tafel staat z’n kind, een kindje van twee.
En dan, ineens, springt dat kind van de tafel.
Toen vroeg hij me: Wat denk je dat die vader doet?
Ik zei: Nou, ik denk dat die z’n kind vastgrijpt om te voorkomen dat het zich pijn doet.
En toen zei hij: Exact, dat is precies wat Jehovah voor jullie gaat doen...
als jullie de stap zetten om naar Peru te gaan.
Die illustratie hielp ons echt.
Het gaf ons de moed, zou je kunnen zeggen om de knoop door te hakken en naar Peru te gaan.
Die illustratie zette jullie echt aan het denken over jullie beslissing.
Zoals hij al zei, hadden we allerlei zorgen.
Dan hadden we ook nog onze families in Canada.
We waren nog nooit zo ver bij ze weg geweest.
Maar de aanmoediging die we kregen maakte veel indruk op ons.
Natuurlijk noemden we het ook in onze gebeden. En uiteindelijk gingen we ervoor.
Maar het ging allemaal niet zo makkelijk. We moesten nog wel wat dingen aanpassen.
Maar broeder Pappino bleef ons steeds aanmoedigen.
Hij zei: Probeer het gewoon een jaar of twee.
Als het dan niks voor jullie is, dan kun je altijd terugkomen.
Dan weet je in ieder geval wat het is.
Maakte dat verschil voor jullie? Dat hij jullie een ander perspectief bood...
dat je het ook gewoon een jaar of twee kon proberen?
Heeft dat jullie beslissing beïnvloed?
Ja, zeker wel.
Het idee van verhuizen was best overweldigend. Het was een grote stap voor ons.
De gedachte dat we gewoon voor een jaartje gingen, om het uit te proberen...
nam onze zorgen eigenlijk weg.
Dat was een goede suggestie voor ons.
Daarom besloten we om het te doen.
We veranderden wat dingen in ons leven, in ons werk.
We verkochten onze spullen en we prikten een datum.
We hadden nu een datum. We zeiden:
Tegen het einde van het jaar, dat was in 2012, willen we naar Peru vertrekken.
Jullie kwamen aan in Peru en toen, waar gingen jullie naartoe?
We kwamen aan in Lima...
en een paar weken daarna verhuisden we naar Tacna.
Dat is een stad in het zuiden van Peru, aan de grens met Chili.
We namen de bus vanuit Lima naar Tacna.
Het was 22 uur in de bus, een reis van 22 uur.
Het zuiden van Peru is één grote woestijn. Moet je je eens voorstellen:
na vijf, zes, zeven, tien uur rijden zag ik alleen nog maar zand.
Links: alleen maar zand. Rechts: alleen zand.
Achter me: zand, voor me: zand. Ik zei tegen Andreina: Waar zijn we beland?
We hadden geen idee dat Peru zo zou zijn.
Maar uiteindelijk, na 22 uur, zagen we de stad.
We waren er, en het was dus niet alleen maar zand.
Er was zowaar een stad.
En daar zouden we gaan wonen.
Het was vanaf dag één al meteen duidelijk dat Jehovah ons ook daar echt zou gaan helpen.
En toen werd er voor ons een andere deur opengezet.
We mochten naar de Bijbelschool voor Echtparen, zoals dat toen heette.
Dus toen wisten we al dat we langer dan een of twee jaar in Peru zouden blijven.
Dat gebeurde dus ook.
Anderhalf jaar nadat we in Tacna waren aangekomen...
werden we uitgenodigd voor de school.
Daar gingen we dus naartoe. En daarna kregen we een andere toewijzing.
Ja, dat klopt, we kregen de toewijzing om als tijdelijke speciale pioniers te dienen...
in Abancay, in het Andesgebergte in Peru.
Dus jullie gingen van de woestijn naar de bergen?
En hoe lang waren jullie in die toewijzing als speciale pioniers?
-In totaal ongeveer vijf maanden. -Ja.
Waarom zo kort?
Het bijkantoor belde ons later weer om te vertellen dat we een nieuwe toewijzing kregen...
namelijk de kringdienst.
Maar daarvoor moesten we wel verhuizen...
naar Lima.
Dus jullie kregen weer te maken met een verandering van koers.
Hoe lang zaten jullie in de kringdienst in Lima?
We hebben twee jaar in die kring gediend.
Toen belde het bijkantoor...
om te vragen of we de maandag daarop op het bijkantoor konden komen.
Dus we zeiden: Prima, dat lukt wel.
We kunnen maandagochtend op Bethel zijn. Om acht uur zijn we er.
Toen zei hij:
Maar zorg ervoor dat je spullen meeneemt om hier twee weken te kunnen blijven.
Twee weken?
Wat dacht je toen ze dat vroegen?
We hadden echt geen idee.
-Voor opleiding zeiden ze. -Ja.
Dus we gingen, twee weken.
En toen, na twee weken, vroegen ze ons om nog een maandje langer te blijven.
Een maand werd twee maanden, twee maanden werd zes maanden.
En toen dat allemaal zo ging, dacht ik: Wacht eens even...
twee weken, een maand, twee maanden, zes maanden...
begin ik nog met Betheldienst terwijl ik al dik in de veertig ben?
-Ja. -Dus dat was wel een verrassing.
En na zes maanden...
maar vertel jij dat maar.
Ja, na zes maanden kregen we een brief dat Bethel onze nieuwe toewijzing was.
We konden het niet geloven. Ik bedoel...
zoals hij al zei, we waren eigenlijk al te oud.
Op onze leeftijd begin je normaal gesproken niet meer met Betheldienst.
En hoe lang dienen jullie nu al op Bethel in Peru?
We zitten er nu zes jaar.
Zes jaar, hoe lang is het dan geleden dat jullie uit Montreal zijn vertrokken?
Bijna tien jaar.
Zou broeder Pappino dit hebben voorzien denk je...
toen hij jullie aanmoedigde om het gewoon een jaartje of twee te proberen?
Hij wist absoluut dat we veel mooie dingen zouden meemaken in Peru.
Ik denk dat dat het beste advies was dat hij ons kon geven...
om het gewoon een of twee jaar te proberen...
en te kijken hoe het zou gaan.
We zijn nu tien jaar verder.
Als je nu terugkijkt op al die veranderingen...
wat vind je dan van de beslissingen die jullie hebben genomen?
We hebben geen enkele spijt van die beslissingen.
We zijn er heel dankbaar voor dat onze beide families...
ons vanaf het begin hebben gesteund.
Ook het voorbeeld van andere broeders en zusters zoals John en Carla Pappino, alles.
We hebben echt Jehovah’s leiding gevoeld.
Weet je hij heeft ons gezegend op manieren die we nooit hadden kunnen bedenken...
al die nieuwe hoofdstukken in ons leven.
We zijn echt heel dankbaar.
We zijn enorm dankbaar...
voor al die broeders en zusters die ons hebben geholpen.
En zoals Andreina al zei, we hebben nergens spijt van.
We zijn misschien wel wat laat begonnen...
maar Jehovah wist wat voor ons het goede moment was.
En terugkijkend kunnen we alleen maar ontzettend blij...
en dankbaar zijn voor al die zegeningen.
Alle eer gaat naar Jehovah.
En we zijn ervan overtuigd...
dat het nooit te laat is om je dienst uit te breiden.
We zijn heel trots op jullie...
dat je die veranderingen in jullie leven hebben aangebracht.
Het is duidelijk dat Jehovah jullie steeds heeft geholpen.
Bedankt dat je die aanmoedigende ervaringen met ons hebben willen delen.
We bidden dat Jehovah jullie blijft zegenen in jullie trouwe dienst.
-Dankjewel dat jullie hier waren. -Dankjewel
Dus zoals we hebben gezien...
moesten onze vier gasten allemaal veranderingen aanbrengen...
uit hun comfortzone stappen.
Hun ervaringen helpen ons in te zien...
dat het nooit te laat is om iets nieuws te gaan doen...
in je dienst voor Jehovah.
En wat zal Jehovah voor ons doen, als we net als zij die sprong in het diepe wagen?
Denk aan Jezus’ woorden in Mattheüs 17:20:
Als jullie geloof maar zo groot is als een mosterdzaadje...
zullen jullie tegen deze berg zeggen: Ga van hier naar daar, en dan gaat hij.
Niets zal dan onmogelijk voor jullie zijn.
Zie je, jouw boek...
het verhaal van jouw leven is nog niet af.
Het is nog niet in steen gebeiteld.
Er is nog tijd om dingen aan te passen en nieuwe hoofdstukken toe te voegen.
En als je de sprong waagt...
belooft Jehovah dat je bergen kunt verzetten en dat niets onmogelijk voor je zal zijn.
We zien jullie graag weer terug bij de volgende aflevering van The Inside Story.
Heel erg bedankt broeder Chilton, en natuurlijk ook de echtparen die werden geïnterviewd.
Het was heel aanmoedigend voor ons om te zien en er aan herinnerd te worden...
dat sommigen in hun tienerjaren beginnen met pionieren...
maar anderen beginnen later.
Dus denk nooit dat een bepaalde keuze in steen gebeiteld is...
dat je daar niks meer aan kunt veranderen.
Wat een geweldige aanmoediging!