Nadat Lisa, een zuster van 16 uit Malawi, het congresprogramma van 2020...
in haar eigen taal, het Chichewa, had gezien, zei ze:
Ik heb door dit congres ervaren hoe Jehovah zijn belofte uit Hebreeën 13:5 vervult:
Ik zal je nooit in de steek laten en ik zal je nooit verlaten.
Veel anderen hebben soortgelijke dingen gezegd...
na het zien van het congres in hun eigen taal.
Jullie hebben gul donaties gedaan via donate.jw.org en op andere manieren.
Bedankt voor die donaties die het mogelijk maken...
dat dit programma in zo veel talen wordt vertaald.
Eerder in het programma...
hebben we 5 dingen besproken die we moeten vermijden omdat ze de vrede verstoren.
Maar wat kun je doen als de vrede is verstoord?
Kan de vrede hersteld worden?
En zo ja, hoe?
Luister alsjeblieft aandachtig naar het volgende vierdelige symposium.
Broeder John Ekrann, helper bij het Coördinatorscomité...
zal nu de eerste lezing houden:
Zoek vrede en streef die na...
Door niet snel beledigd te zijn.
De titel van dit symposium is Zoek vrede en streef die na...
gebaseerd op 1 Petrus 3:11.
Laten we dat samen lezen.
1 Petrus 3:11:
Laat hij vermijden wat slecht is en doen wat goed is.
Laat hij vrede zoeken en die nastreven.
Ja, we moeten vrede nastreven, en daar is inspanning voor nodig.
Heb je weleens gehad dat een papiertje door de wind uit je handen wegwaaide...
je erachteraan ging en net toen je het bijna te pakken had...
het weer wegwaaide?
Misschien heb je er echt moeite voor moeten doen...
om het papiertje te pakken te krijgen.
Als je was blijven staan en alleen maar keek...
hoe het papiertje steeds verder weg waaide...
had je het niet teruggekregen.
Vrede kan net als dat papiertje zijn.
Dat zou je ook kwijt kunnen raken en dan moet je erachteraan.
Je moet moeite doen om die vrede terug te krijgen.
In dit symposium worden vier manieren besproken...
waarop we vrede kunnen nastreven:
door niet snel beledigd te zijn...
door je excuses aan te bieden...
door van harte te vergeven...
en door je woorden goed te kiezen.
Laten we bij de eerste manier beginnen: door niet snel beledigd te zijn.
Omdat we onvolmaakt zijn...
kunnen we anderen verkeerd beoordelen en snel beledigd raken.
Het gaat dus om snel beledigd raken.
Dat is een belangrijk woordje.
We moeten voorkomen dat we te snel conclusies trekken...
zonder alle feiten te kennen.
Zelfs trouwe mannen zoals Jezus’ apostelen...
waren soms snel beledigd.
Want wat gebeurde er toen Jezus en zijn apostelen...
in een Samaritaans dorp een slaapplaats zochten?
De Samaritanen in dat dorp...
weigerden hun een slaapplaats aan te bieden.
In Lukas 9:54-56...
staat dat Jakobus en Johannes, tegen Jezus zeiden:
Heer, wil je dat we om vuur uit de hemel vragen...
om hen te vernietigen?
Jezus wees ze terecht...
voor hun impulsieve en gewelddadige reactie.
Denk eens na over wat er had kunnen gebeuren...
als Jezus zou hebben gedaan...
wat Jakobus en Johannes van hem vroegen.
De Samaritanen hadden een afkeer kunnen ontwikkelen...
van de Koninkrijksboodschap.
Jezus streefde juist de vrede na.
Het verslag zegt dat ze gewoon naar een ander dorp gingen.
Is het dan altijd verkeerd om beledigd te raken?
Nee, het zou kunnen dat je een goede reden hebt...
om over een ander te klagen.
Het gaat erom dat we niet te snel conclusies moeten trekken...
als we niet alle feiten kennen.
In Spreuken 18:13 staat:
Wie op een zaak antwoordt voordat hij de feiten hoort...
is dwaas en maakt zich belachelijk.
Kijk in de volgende video...
hoe een zuster een fout van een ander door de vingers ziet.
Dit had ik van jou niet verwacht.
Ellen, waar heb je het over?
Dat geroddel over mij.
Ben je zo eenzaam dat je niks beters te doen hebt?
Ellen!
Wacht nou even! Wat is er allemaal aan de hand?
Heb je het met Emily over m’n video’s gehad?
We hadden het over…
Jullie hebben over me geroddeld.
Nee, dat zou ik…
Je was altijd m’n voorbeeld. Je zou hier boven moeten staan.
Maar je bent gewoon net als Emily. Je praat ook maar gewoon mee.
Luister, ik snap dat je van slag bent.
Maar geloof me, dit is echt één groot misverstand.
Ik hou van je.
Ik zou nooit achter je rug om over je praten.
Lieverd, dat weet je toch.
Ik voel me soms gewoon zo alleen.
Met m’n werk en m’n oma.
En dan zitten jullie ook nog over mij te roddelen.
Lieverd, dat is echt niet zo.
Je bent vast heel moe, en je hebt ook zo veel aan je hoofd.
Probeer maar even tot jezelf te komen.
Weet je, ik voel me zelf altijd een stuk beter na de vergadering...
zelfs als ik een rotdag heb.
Kom, we gaan naar binnen, een beetje bijkomen.
En dan kunnen we van de vergadering genieten.
En dan gaan we na afloop even praten.
Het komt goed. Echt waar, lieverd.
Ellen was echt van slag.
Ze had zelf al de conclusie getrokken dat iedereen over haar roddelde.
Als je je ooit net als Ellen voelt...
hoe kun je dan voorkomen dat je snel beledigd raakt?
Neem de tijd om na te denken.
In Prediker 7:9 staat mooi advies over zulke situaties.
Prediker 7:9:
Erger je niet te snel, want ergernis woont in het hart van dwazen.
Zag je dat Sylvia Ellen hielp om weer even rustig te worden?
Als je in zo’n situatie zit, denk dan na over wat je weet.
En, net zo belangrijk, over wat je niet weet.
Je weet misschien van horen zeggen wat er is gebeurd...
maar wat is er nou echt gebeurd?
In de video geloofde Ellen gelijk wat er werd verteld.
Ze vroeg Sylvia niet wat ze nou echt gezegd had.
Of misschien weet je wat er is gezegd...
maar weet je wat er eigenlijk mee werd bedoeld?
Ellen vroeg: Hebben jullie het over mijn posts gehad?
En Sylvia zei: Ja, nou.
En Ellen ging gelijk van het slechtste uit.
Of misschien heb je iemand verkeerd beoordeeld.
Ellen oordeelde te snel over Sylvia en zei:
Je bent gewoon net als Emily.
Ze had nog niet eens Sylvia’s kant van het verhaal gehoord.
Ellen zei tegen Sylvia dat ze altijd haar voorbeeld was...
en naar haar opkeek.
En toch ging ze van het slechtste uit.
Ellen had niet de tijd genomen...
om echt na te denken over wat ze zei en deed.
Misschien had ze gewoon een zware dag.
Sylvia gaf echt het goede voorbeeld.
Hoewel Ellen onaardig tegen haar was, bleef ze rustig en luisterde ze naar haar.
Ellen vertelde haar dat ze zich alleen voelde...
en ook nog de zorg had voor haar oma.
Uit Sylvia’s reactie bleek dat ze veel van Ellen hield...
ook al had Ellen net nog kwetsende dingen tegen haar gezegd.
Dus we moeten nadenken voordat we iets zeggen.
En we moeten in gedachte houden...
dat Jehovah’s kijk op ons het belangrijkst is.
Houd dat altijd voor ogen, zeker als er een misverstand is...
of als je vals beschuldigd wordt.
Want bedenk: Jehovah is overal ooggetuige van.
Laten we dat eens illustreren.
Je bent betrokken bij een aanrijding.
Jij zat gewoon in je auto te wachten tot het groen werd...
en een andere auto knalde opeens boven op je.
De politie komt, en degene die jou heeft aangereden...
beweert dat jij tegen zijn auto aan reed.
En de politie gelooft hem.
Er komt een rechtszaak.
De rechter hoort het verhaal van de ander aan...
en nog voordat jij de kans krijgt te spreken, zegt de rechter:
Nee, dat is niet zo gegaan.
Ik liep die dag precies op dat moment langs die weg...
en ik heb alles zien gebeuren.
De kans is natuurlijk wel heel klein dat je naar de rechtszaal gaat...
en dat de rechter ooggetuige was van de zaak.
Maar dit illustreert wel goed wat een geruststelling het is...
dat Jehovah ooggetuige is van alles wat er gebeurt.
Dus als je vals beschuldigd wordt...
of als er een misverstand ontstaat dat je niet kunt rechtzetten...
is het echt geruststellend dat Jehovah er die dag was...
en alles heeft zien gebeuren.
Raak niet beledigd...
over elk negatief dingetje dat iemand tegen je zegt of doet...
en denk niet dat je jezelf altijd moet verdedigen...
of dat je altijd gelijk hebt.
Dat zou je emotioneel alleen maar uitputten...
en waarschijnlijk zou je niet veel vrienden overhouden.
Wees bereid om kleine fouten door de vingers te zien.
Laten we eens kijken naar Spreuken 19:11.
Spreuken 19:11.
Wat kan een hulp zijn?
Het inzicht van een mens remt zijn woede af...
en het siert hem als hij een fout door de vingers ziet.
Dus kun jij fouten door de vingers zien?
Zo ja, dan siert dat je volgens de tekst.
Maar is de fout zo ernstig...
dat je hem niet door de vingers kunt zien pak dingen dan op Jehovah’s manier aan.
Toon inzicht.
Word niet snel kwaad.
Denk goed na en luister geduldig...
om er zeker van te zijn dat je alle feiten kent...
zodat je niet te snel beledigd raakt.
Weet je nog dat we het hadden...
over dat papiertje dat door de wind uit je handen waaide?
Wat als dat een briefje van 100 was?
Dan zou je toch alles doen om het terug te krijgen?
Want het is veel waard.
De vrede met onze broeders en zusters is nog veel meer waard dan geld.
Als je de vrede met een broeder of zuster kwijtraakt door een misverstand...
fout of zonde, streef dan vrede na en doe alles om het terug te krijgen.
Ja, je eert God en bevordert de vrede als je niet snel beledigd raakt.
Broeder Ralph Walls, helper bij het Personeelscomité...
zal nu het volgende deel van dit symposium bespreken:
Zoek vrede en streef die na...
Door je excuses aan te bieden.
Het spijt me enorm.
Sorry, het is mijn fout.
Hoe je het ook verwoordt...
het kan moeilijk zijn om je excuses aan te bieden.
Waarom is dat zo moeilijk?
Om verschillende redenen:
Misschien ben je bang voor confrontaties, beschuldigingen of een afwijzing.
Misschien vind je het vernederend...
en ben je te trots om je excuses aan te bieden.
Misschien denk je: sorry zeggen zal mijn blunder niet ongedaan maken.
En misschien ben je zelfs boos.
Het ligt zo gevoelig dat er in juli 2000...
in Californië een wet werd aangenomen...
die bedoeld was om mensen te ontheffen van wettelijke aansprakelijkheid...
als ze hun medegevoel zouden uiten voor iemand die gewond was geraakt...
in een ongeluk waarbij zijzelf betrokken waren.
Mensen aarzelden namelijk vaak om hun excuses aan te bieden...
omdat dit in de rechtszaal uitgelegd zou kunnen worden...
als een schuldbekentenis.
De Bijbel laat zien dat de apostel Paulus, een trouwe aanbidder van Jehovah...
een goed voorbeeld was van iemand die z’n excuses aanbood.
We vinden het verslag in Handelingen hoofdstuk 23.
De context:
een Romeinse commandant...
wilde weten waarom Paulus door de Joden beschuldigd werd.
Dus hij bracht Paulus naar de Joodse overpriesters...
en gaf het hele Sanhedrin opdracht bij elkaar te komen.
We gaan Handelingen 23:1-5 samen lezen.
We zullen zien hoe Paulus moedig opkwam voor wat juist was.
Maar let ook op zijn nederige instelling.
Vers 1-5:
Paulus keek het Sanhedrin strak aan en zei:
Mannen, broeders, ik heb tot op de dag van vandaag...
met een volmaakt zuiver geweten tegenover God geleefd.
Daarop gaf de hogepriester Anani̱as...
degenen die bij Paulus stonden het bevel hem op de mond te slaan.
Paulus zei tegen hem: God zal u slaan, witgekalkte muur.
U zit daar om mij volgens de wet te oordelen...
en tegelijkertijd overtreedt u de wet door bevel te geven mij te slaan?
De omstanders zeiden: Scheld jij de hogepriester van God uit?
Paulus antwoordde: Broeders, ik wist niet dat hij de hogepriester was.
Want er staat geschreven:
Je mag niet met minachting spreken over een leider van je volk.
Paulus gaf zijn fout onmiddelijk toe.
Toen hij zei dat degene die rechtsprak...
geen geweld had mogen gebruiken, had hij gelijk.
Toch bood hij z’n excuses aan.
Kijk in de volgende video hoe een oudere zuster...
de woorden uit Titus 2:3-5 toepast...
door jongere zusters te helpen verstandig te zijn.
En kijk hoe een van de jongere zusters...
verdere problemen voorkomt en de vrede nastreeft...
door nederig haar excuses aan te bieden.
Ik weet niet hoe dit allemaal is gebeurd.
Maar Ellen, het spijt me.
Ik vind het heel erg om je zo verdrietig te zien.
Hoe konden jullie dit doen?
Ellen...
wat jij hebt gehoord, dat heb ik nooit gezegd.
Ik dacht gewoon dat jij dat ook vond.
Blijkbaar niet dus. Maar is het echt nodig om zo dramatisch te doen?
Hou op!
Kom op, meiden.
Ellen, kom eens dichterbij zitten. Kom.
Liefde is geduldig en vriendelijk.
Liefde is niet jaloers.
En liefde raakt niet geërgerd, ook niet in moeilijke situaties.
Dus hoe gaan we dit oplossen?
Ik dacht gewoon dat als…
Nee.
Het spijt me, Ellen.
Het spijt me.
Ik had niet zo hard moeten zijn in m’n oordeel.
Ik had je helemaal niet moeten oordelen.
En het spijt me dat ik jou hierin heb meegetrokken.
Ik had je woorden verdraaid, sorry.
Het is goed, kan gebeuren.
Het is mij ook weleens gebeurd.
Ik had zulke dingen nooit tegen je mogen zeggen, Sylvia.
Ik bedoel… tegen jullie allebei niet.
Ik moet nu naar oma toe.
Ik bel je morgen.
Doei.
De oudere zuster bood haar excuses aan, ook al had ze niks verkeerds gedaan.
En ze spoorde de twee jongere zusters aan om vrede te sluiten.
Er is moed, nederigheid en vastberadenheid voor nodig om excuses te maken.
Het is interessant wat er staat in Filippenzen 2:3:
Doe niets uit rivaliteit of eigendunk, maar wees nederig...
en bezie anderen als superieur aan jezelf.
Het is dus niet ons doel om een ruzie te winnen.
Dat zou niet goed zijn.
Ook willen we geen discussie beginnen met het doel ons gelijk te halen.
Dat zou zelfzuchtig of egoïstisch zijn.
We willen juist in lijn met het principe uit Filippenzen handelen en nederig zijn.
Het moet ons doel zijn de vrede na te streven.
Zelfs als we vinden dat de ander onredelijk is...
bieden we onze excuses aan.
Waarom is dat zo belangrijk?
Omdat dat onze aanbidding aanvaardbaar maakt voor Jehovah.
In Mattheüs 5:23,24 maakt Jezus dat heel duidelijk.
Als je dus met een offergave naar het altaar gaat...
en je je daar herinnert dat je broeder iets tegen je heeft...
laat dan je offergave daar vóór het altaar achter.
Ga eerst naar je broeder en sluit vrede met hem...
en kom dan terug om het offer te brengen.
Een Bijbelgeleerde beschrijft het als volgt:
De aanbidder is de tempel binnengegaan.
Hij is langs verschillende voorhoven gekomen:
het voorhof van de heidenen...
het voorhof van de vrouwen en het voorhof van de mannen.
Daarna kwam het voorhof van de priesters, waar alleen de priesters mochten komen.
De aanbidder staat bij de afscheiding...
klaar om zijn nog levende dier aan de priester te geven.
Op dat belangrijke moment...
herinnert de aanbidder zich dat zijn broeder iets tegen hem heeft.
Wat moet hij doen?
Jezus zegt: Laat je offergave...
daar vóór het altaar achter.
Wat is volgens Jezus belangrijker dan een offer brengen?
Ga eerst naar je broeder en sluit vrede met hem...
en kom dan terug om het offer te brengen.
De uitdrukking die met sluit vrede wordt weergegeven, betekent verzoenen.
Jezus leert ons hiermee een belangrijke les:
verzoening, of vrede, komt vóór een offer.
Hoe we onze broeders en zusters behandelen...
heeft direct invloed op onze band met Jehovah.
In 1 Johannes 4:20 staat duidelijk:
Want wie niet van zijn broeder houdt, die hij ziet...
kan ook niet van God houden, die hij niet ziet.
Als je ooit in een situatie komt...
dat je een broeder of zuster hebt gekwetst, pas Jezus’ raad dan toe.
Neem dan het initiatief en ga naar je broeder of zuster toe.
Misschien moet je toegeven dat je de ander pijn hebt gedaan.
Misschien moet je vragen: Hoe kan ik het weer goedmaken?
Vaak is oprecht sorry zeggen al genoeg.
In deze tijd brengen we natuurlijk geen dierenoffers meer.
Maar het onderwijs van Jezus laat zien...
dat er een verband is tussen vrede met je broeders en zusters...
en aanbidding die voor Jehovah aanvaardbaar is.
Als twee mensen onenigheid hebben...
hebben ze misschien allebei iets verkeerds gedaan.
Ze zijn allebei onvolmaakt en maken fouten.
Dus meestal moeten beiden de ander tegemoetkomen.
Zelfs als alleen degene die zijn excuses aanbiedt gelijk heeft...
gaat het er niet zozeer om wie er gelijk heeft en wie niet...
maar om wie het initiatief neemt om vrede te sluiten.
Toen Paulus te horen kreeg dat christenen in Korinthe...
medegelovigen voor de rechter sleepten vanwege onenigheid met elkaar, zei hij:
Waarom laten jullie je niet liever onrecht aandoen?
Waarom laten jullie je niet liever benadelen?
Het principe is duidelijk.
Vrede met je broeders en zusters is belangrijker dan je gelijk halen.
Als je dat in gedachten houdt...
is het makkelijker je excuses aan te bieden...
als iemand vindt dat je iets verkeerds hebt gedaan.
Als je oprecht sorry zegt...
kun je de weg openen naar een constructief gesprek...
vermijd je verdere problemen...
en herstel je de vrede.
Broeder Leonard Myers, helper bij het Schrijverscomité...
zal nu het volgende deel van dit symposium bespreken:
Zoek vrede en streef die na...
door van harte te vergeven.
Het is gewoon een feit dat als je vrede met anderen wilt...
je bereid moet zijn om te vergeven.
We gaan twee voorbeelden bespreken.
Een vader en z’n tienerdochter konden niet goed met elkaar overweg.
De kleinste meningsverschillen liepen vaak uit op geschreeuw.
Uiteindelijk liepen de spanningen zo hoog op dat de dochter het huis uit moest.
Na een tijdje zag ze in dat ze fout zat en vroeg ze haar vader om vergeving.
Maar hij kon er niet overheen stappen en weigerde haar te vergeven.
Hij was niet bereid om z’n eigen dochter te vergeven.
Nu een heel ander voorbeeld.
Een onschuldige man was ter dood veroordeeld voor een misdaad die hij niet had gepleegd.
Kort voor z’n dood zei de onschuldige man:
Vader, vergeef hen, want ze weten niet wat ze doen.
Die woorden van Jezus staan opgetekend in Lukas 23:34.
Misschien had hij het over de Romeinse soldaten...
die de spijkers door z’n handen en voeten hadden geslagen...
en die niet wisten wie hij echt was.
Of hij dacht aan sommige mensen uit de menigte...
die hadden geëist dat hij terechtgesteld zou worden...
maar later in hem zouden gaan geloven.
Waar het om gaat...
is dat Jezus bereid was van harte te vergeven.
Hoe sta jij ervoor als het gaat om anderen vergeven?
Ben je net als Jezus bereid anderen van harte te vergeven?
Of ben je af en toe meer als de vader die z’n dochter niet wilde vergeven?
Iemand vergeven is niet altijd makkelijk.
Door de sterke invloed die onvolmaaktheid op ons heeft...
ontbreekt het ons soms aan medegevoel.
Als iemand je kwetst...
zou je boos kunnen blijven of wrokgevoelens kunnen krijgen.
En misschien heb je nooit geleerd om anderen te vergeven.
Dan is het logisch dat het soms moeilijk is om vergevingsgezind te zijn.
Toch moedigt de Bijbel ons aan om van harte te vergeven.
Nog een voorbeeld van iemand die vergevingsgezind was, was Job.
Hij had veel meegemaakt.
Hij verloor z’n bezittingen en z’n tien kinderen...
kreeg een afschuwelijke ziekte en z’n vrouw zei tegen hem: vervloek God en sterf.
Drie van Jobs vrienden hoorden wat hem allemaal was overkomen...
en ze kwamen hem troosten.
In Job 2:13 staat dat toen ze bij hem kwamen...
ze zeven dagen en zeven nachten bij hem zaten...
zonder een woord tegen hem te zeggen.
Misschien was dat maar goed ook...
want toen ze eenmaal hun mond opentrokken...
zeiden ze enorm kwetsende dingen tegen Job die niet eens waar waren.
Maar kijk eens wat er verder in het verslag staat.
Laten we Job 42 opzoeken.
Na al die beproevingen...
vroeg Jehovah Job iets voor die zogenaamde vrienden te doen.
Kijk eens wat Jehovah zegt in Job 42, en dan het laatste deel van vers 8:
Dan zal mijn dienaar Job voor jullie bidden.
Ik zal zijn verzoek inwilligen...
en niet met jullie doen wat jullie verdienen voor je dwaasheid.
Dus na al die valse beschuldigingen...
vraagt Jehovah Job om te bidden voor de mannen die hem zo veel pijn hadden gedaan.
Hoe reageerde Job? Zei hij:
Jehovah, na alles wat ze tegen me hebben gezegd, kan ik ze echt niet vergeven.
Had hij wrokgevoelens?
Kijk eens naar het laatste deel van vers 9:
En Jehovah nam Jobs gebed aan.
Job had naar Jehovah geluisterd.
Welk resultaat had Jobs gehoorzaamheid en z’n bereidheid om te vergeven?
Vers 10:
Nadat Job voor zijn vrienden had gebeden...
nam Jehovah Jobs ellende weg en gaf hij hem zijn voorspoed terug.
Jehovah gaf hem het dubbele van wat hij eerder had.
In het verslag staat verder dat Job nog tien kinderen kreeg.
Hij leefde nog 140 jaar en in vers 17 staat:
Ten slotte stierf Job, na een lang en goed leven.
Job werd gezegend voor z’n bereidheid om van harte te vergeven...
en hij is daarin een mooi voorbeeld voor ons.
Kijk in de volgende video over Sylvia en Ellen...
waarom Ellen uiteindelijk besluit om van harte te vergeven.
Hé, met mij.
Ik moest aan je denken.
Mooie Broadcast, hè? Wat vond je van de nieuwe original song?
Bel je me?
Laat me toch met rust.
Wat zei je?
O, niks.
Sorry.
Emily, voor de honderdduizendste keer.
Wat is het probleem, lieverd?
Er is geen probleem.
Het is gewoon…
moeilijk om haar weer toe te laten?
Vind je het lastig?
Het is niet makkelijk.
Je wilt haar wel vergeven…
Maar ik wil niet weer hetzelfde gedoe.
Weet je Ellen, als je de kans krijgt om iemand te vergeven...
is dat een kans om Jehovah na te volgen.
Zo’n kans moet je niet laten liggen.
Zo had ik het nog niet bekeken.
Denk eens terug aan toen jij vergeven wilde worden.
Toen je niets liever wilde.
Hoe voelde je je toen?
…je oma. Ze houdt heel veel van je.
Je voelt je verschrikkelijk, omdat je iedereen hebt teleurgesteld.
Ik hou van je, lieverd.
Maar als ze je vergeven, geeft dat zo’n goed gevoel.
Emily, sorry dat ik niks van me heb laten horen.
Heb je morgen al iets?
Wat een mooie redenatie van Sylvia.
En zag je welke woorden Ellen echt raakten?
Als je de kans krijgt om iemand te vergeven...
is dat een kans om Jehovah na te volgen.
Zo’n kans moet je niet laten liggen.
Dus als iemand je pijn heeft gedaan...
laat dan niet de kans liggen om Jehovah na te volgen, maar vergeef van harte.
Kijk eens hoe dit naar voren komt in Kolossenzen 3:13.
We hebben net gezien dat Jehovah van Job vroeg om voor z’n vrienden te bidden.
En dat hielp Job om vergevingsgezind te zijn.
Kijk eens wat Jehovah van ons vraagt in Kolossenzen 3:13:
Blijf elkaar verdragen en elkaar van harte vergeven...
ook als iemand een reden heeft om over een ander te klagen.
Zoals Jehovah jullie van harte vergeven heeft...
zó moeten jullie vergeven.
Het Griekse woord dat is weergegeven met van harte vergeven...
is verwant aan een woord voor onverdiende goedheid of gunst.
Als het wordt gebruikt in de betekenis van vergeven...
brengt dit het idee over van gulheid of vrijgevigheid...
net als wanneer je uit vrijgevigheid een cadeau aan iemand geeft.
Jehovah wil dat we hem navolgen en anderen van harte vergeven.
Wat stond er aan het eind van het vers?
Zo moeten jullie vergeven.
Het is het beste om kleine fouten gewoon door de vingers te zien.
In 1 Korinthiërs 13:5 staat: Liefde rekent het kwaad niet aan.
En in Spreuken 19:11 staat dat het iemand siert...
als hij een fout door de vingers ziet.
Maar als je vindt dat je iets met een broeder of zuster moet uitpraten...
omdat hij of zij jou iets heeft aangedaan, hoe kun je dat dan het beste aanpakken?
Ten eerste moet je Jehovah in gebed om zijn leiding vragen.
Denk na over de goede eigenschappen van de persoon...
en vertel hem dan vriendelijk dat je vrede wilt sluiten.
Luister aandachtig en meelevend.
Val hem niet in de rede, zelfs als je het ergens niet mee eens bent.
Het kan zijn dat hij ergens een verkeerde kijk op heeft...
maar het is zijn kijk.
Als jij daarna aan het woord bent, wees dan vriendelijk.
Vertel hem wat je aan hem waardeert...
en bied je excuses aan voor jouw eventuele aandeel aan het misverstand.
Als je nederige benadering goed uitpakt, bedank Jehovah daar dan voor.
Zo niet, blijf Jehovah dan om zijn leiding vragen...
en blijf zoeken naar gelegenheden om vrede te sluiten.
Als je iemand echt vergeeft...
kies je er bewust voor om wrokgevoelens los te laten.
En dat kan je echt innerlijke vrede geven.
Vergeven betekent natuurlijk niet dat je verkeerd gedrag goedpraat...
het onbelangrijk vindt of doet alsof het niet is gebeurd.
Dus als je onrechtvaardig bent behandeld en echt een reden hebt om te klagen...
doe dan wat je kunt om vrede te sluiten en het probleem op te lossen.
En dan kun je de kwestie vol vertrouwen in Jehovah’s handen laten.
Dus wat heb jij aan deze bespreking gehad?
Je bent het vast met me eens dat het soms moeilijk is om te vergeven.
Maar wees niet als de vader die weigerde z’n eigen dochter te vergeven.
Volg juist het voorbeeld na van Jehovah...
Jezus, Job en Ellen door van harte te vergeven.
En bedenk:
Als je de kans krijgt om iemand te vergeven, is dat een kans om Jehovah na te volgen.
Zo’n kans moet je niet laten liggen.
Laten we allemaal de vrede nastreven door bereid te zijn om van harte te vergeven.
Broeder Gerrit Lösch, lid van het Besturende Lichaam...
zal nu de laatste lezing van dit symposium bespreken:
Zoek vrede en streef die na...
Door je woorden goed te kiezen.
Waarom is het zo moeilijk om je woorden goed te kiezen?
Omdat we constant worden tegengewerkt.
Waardoor?
Door onvolmaaktheid.
De tong is krachtig.
Je kunt er veel goeds mee bereiken, maar door onvolmaaktheid...
kun je er ook veel schade mee aanrichten.
Die gedachte staat duidelijk verwoord in het Bijbelboek Spreuken.
In Spreuken 12:18 staat bijvoorbeeld:
Ondoordachte woorden zijn als dolksteken...
maar de tong van de wijze is genezing.
En in Spreuken 18:21 staat:
Dood en leven zijn in de macht van de tong.
Wie hem graag gebruikt zal zijn vruchten eten.
Woorden hebben kracht, dus we moeten oppassen...
met wat we zeggen en hoe we het zeggen.
Misschien weet je nog dat iemand iets onaardigs tegen je zei...
en dat dat echt pijn deed.
Maar woorden die goed doordacht zijn kunnen juist iemands pijn verzachten...
en vriendschappen herstellen.
Vanwege onvolmaaktheid is het voor iedereen moeilijk...
om zijn tong in bedwang te houden.
Dat gold zelfs voor de discipel Jakobus in de eerste eeuw.
Hij erkende nederig hoe moeilijk dat voor mensen kan zijn...
in hoofdstuk 3 van zijn geïnspireerde brief.
Kijk eens wat Jakobus zegt in Jakobus 3:3-6,8:
Naast overgeërfde onvolmaaktheid kan onze opvoeding ook een rol spelen.
In De Wachttoren van 15 september 2006 op bladzijde 21, alinea 6, staat:
Behalve menselijke onvolmaaktheid...
speelt ook iemands achtergrond een rol in het onjuiste gebruik van de tong.
Sommigen komen uit gezinnen...
waarin de ouders niet ontvankelijk waren voor enige overeenkomst...
zonder zelfbeheersing, heftig.
Maar ondanks zulke uitdagingen...
is elk van ons in staat om vrede te zoeken en die na te streven.
Jezus heeft ons een geweldig voorbeeld gegeven...
door z’n spraakvermogen te gebruiken...
om anderen op te bouwen en te vertroosten.
Toen hij op aarde was...
paste hij de woorden in Jesaja 61:1 op zichzelf toe.
In Jesaja 61:1 staat:
In Mattheüs 12:20...
past Mattheüs de woorden uit Jesaja 42:1-3 toe op Jezus.
In Mattheüs 12:20 staat:
Deze teksten leren ons een belangrijke les.
Jezus gaf aan dat de tong kracht heeft...
de kracht om schade aan te richten of om op te bouwen.
In De Wachttoren van 15 februari 2015...
op bladzijde 13 in alinea 11 staat het volgende:
Jezus toonde onderscheidingsvermogen in alles wat hij zei en deed.
Zou jij Jezus nog beter kunnen navolgen?
Stel dat er een situatie ontstaat waarbij het belangrijk is...
om je woorden goed te kiezen, hoe zul je dan reageren?
Kijk in de volgende video...
hoe goedgekozen woorden genezend kunnen werken.
Ik heb echt jullie hulp nodig. Wat zal ik doen voor de wintercollectie?
O geen idee, maar wat je laatst hebt gepost vind ik echt heel leuk...
vooral dit setje.
O, dank je.
Jullie komen altijd met zulke goede ideeën.
Ja, maar jij maakt ze.
Thanks.
Oké, meiden.
Nee, dat is toch leuk.
O, dit is m’n nummer.
Ja, ook van mij.
Jij hoort bij Gods gezin.
Jij bent nooit alleen.
Jij telt echt mee.
O, ik zing zo vals.
Nee, niet waar.
Weet je wie dat ook altijd zingt, maar dan moet je echt oordoppen in:
Monica.
Ah, niet te doen! Ze denkt echt dat ze goed kan zingen.
Hebben jullie in de zaal weleens naast haar gezeten?
Ze wil boven iedereen uitkomen.
Ik dacht: O nee! Daar gaan we weer.
Weer hetzelfde liedje.
Vind je niet dat ze met zichzelf te koop loopt?
Gaat het over Ellen of iets anders?
Alles gaat toch over Ellen?
Kan het zijn dat je ook een klein beetje jaloers bent?
Dit wil ik niet nog een keer.
Als je vindt dat ze iets voorzichtiger moet zijn met hoe ze op anderen overkomt...
dat is een ander verhaal.
Wat vond ze dat je moet doen?
Ze zei dat ik tegen haar moet zeggen dat ze ermee moet stoppen.
Dat geloof je toch niet? En ze pioniert!
Dan geef je toch geen goed voorbeeld?
Het kan zo snel uit de hand lopen.
Je bent zo’n...
Ben je zo eenzaam, dat je niks beters te doen hebt?
Ellen!
Dit kan zo gecompliceerd worden.
Het spijt me Ellen.
Ik had niet zo hard moeten zijn in m’n oordeel.
Ik had je helemaal niet moeten oordelen.
Als je iemand kunt vergeven, is dat een kans om Jehovah na te volgen.
Denk eens terug aan toen jij vergeven wilde worden.
En? Vinden jullie dat zingen van haar ook zo irritant?
Weet je wat ik zo mooi vind aan Monica?
Ze is zo ongelooflijk gastvrij.
Bij haar kun je altijd terecht, de deur staat altijd open.
En ze kan zo goed koken!
Hebben jullie haar roti weleens gehad?
Nee, nog niet.
Ja, die is zo lekker.
O, nu wil ik het ook proberen.
En ze organiseert vaak etentjes.
Je gaat het zo lekker vinden.
Gebruik je tong om God te eren en anderen op te bouwen.
Als iemand boos op je wordt, kan je milde reactie de persoon kalmeren.
In Spreuken 15:1 staat:
Een vriendelijk antwoord keert woede af, maar harde woorden wekken woede op.
Je kunt je spraakvermogen ook gebruiken om anderen te troosten en op te bouwen.
In 1 Thessalonicenzen 5:11,14 staat:
Zelfs trouwe aanbidders van Jehovah...
kunnen soms moedeloos zijn, of depressief.
Hoe kun je zulke personen helpen?
Geef specifieke, oprechte complimenten...
om ze te helpen inzien hoe kostbaar ze in Jehovah’s ogen zijn.
Deel versterkende Bijbelteksten met ze...
die laten zien dat Jehovah echt geeft om degenen...
met een gebroken hart of een verbrijzelde geest.
Je kunt je spraakvermogen ook gebruiken...
om iemand die het moeilijk heeft aan te moedigen.
Heeft een broeder of zuster een dierbare in de dood verloren?
Meelevende woorden waaruit je oprechte zorg blijkt...
kunnen iemand die rouwt echt vertroosten.
Voelt een oudere broeder of zuster zich niet meer nuttig?
Goedgekozen woorden kunnen ouderen helpen inzien...
dat ze kostbaar zijn en gewaardeerd worden.
Is een broeder of zuster chronisch ziek?
Bel hem of haar op of ga eens langs.
Vriendelijke woorden kunnen veel betekenen...
voor iemand die ziek is.
Wat moet het onze Schepper blij maken als we ons spraakvermogen gebruiken...
om iets goeds te zeggen dat opbouwt.
Je kunt de problemen van anderen misschien niet oplossen...
maar je kunt ze wel laten weten dat je van ze houdt en om ze geeft.
Een manier om dat te doen is door tijd met ze doorbrengen.
Verder kun je Gods Woord gebruiken om anderen te sterken.
Als je opmerkt dat iemand in de gemeente...
ontmoedigd of depressief is...
kun je misschien een aanmoedigende Bijbeltekst...
met hem of haar delen of samen bidden.
Verzeker zulke personen ervan...
dat hun broeders en zusters in de gemeente van ze houden.
Als je echt achter je woorden staat...
zullen ze merken dat je meent wat je zegt.
We hebben in dit symposium veel gehoord...
dat ons aan het denken zet, nietwaar?
We hebben gezien dat het niet altijd makkelijk is...
om de vrede na te streven.
Het kan soms echt moeite kosten om vrede na te streven.
Op welke specifieke manieren ben jij de komende tijd van plan...
om de vrede na te streven?
Laten we allemaal vrede blijven nastreven...
(1) door niet snel beledigd te zijn...
(2) door je excuses aan te bieden...
(3) door van harte te vergeven...
en (4) door je woorden goed te kiezen...
zodat je anderen kunt vertroosten en aanmoedigen.
Mag Jehovah, de God van vrede, je daar rijkelijk voor zegenen.
Bedankt, broeders.
Jullie hebben ons eraan herinnerd dat onze vrede niet gewoon het gevolg is van toeval.
We moeten er continu moeite voor doen,
maar met Jehovah’s hulp is het mogelijk.
Nu is het tijd voor de laatste lezing van vandaag.
Jehovah’s aanbidders hebben verschillende achtergronden en culturen.
Ook verschilt ons geweten.
Hoe kunnen we ondanks die verschillen verenigd blijven?
Luister goed naar broeder David Splane, lid van het Besturende Lichaam...
die nu de lezing zal houden met het thema:
Bescherm onze verenigende band van vrede.
Als je denkt aan eenheid...
denk je misschien aan de woorden uit Psalm 133:1.
Laten we het lezen.
De tekst verschijnt niet op het scherm.
Dus zoek het op in je bijbel.
Ik geef je een momentje.
Psalm 133:1.
En daar staat:
Hoe goed is het, hoe aangenaam als broeders in eenheid bij elkaar wonen!
We zijn het natuurlijk allemaal eens met deze woorden van David.
Over David gesproken, hij wist hoe belangrijk eenheid was.
Je weet dat er niet altijd eenheid was onder de mensen om hem heen.
Aan het begin en aan het eind van zijn regeringsperiode...
waren er burgeroorlogen, het tegenovergestelde van eenheid.
Je zou denken dat het voor de Israëlieten...
niet zo moeilijk moest zijn om de eenheid te bewaren.
Ze hadden immers dezelfde afkomst.
Ze waren allemaal kinderen van Abraham.
Ze spraken dezelfde taal, Hebreeuws.
En ze hadden dezelfde sociale achtergrond.
Hun voorouders waren slaven in Egypte geweest.
Dus niemand had reden om op te scheppen over zijn afkomst.
Toch vonden ze voor zichzelf redenen om elkaar te haten.
De eerste koning van Israël kwam uit Benjamin.
De tweede koning uit Juda.
Dat was genoeg om een oorlog te beginnen in Israël.
Laten we nu naar de eerste eeuw gaan.
Eenheid was zo belangrijk...
dat Jezus er in zijn geest mee bezig was op de avond voor zijn dood.
Je weet vast dat hij tot zijn Vader bad of zijn discipelen één mochten zijn...
zoals de Vader en hij één waren.
Dat leek geen makkelijke opgave.
Waarom zeg ik dat?
Vanuit menselijk standpunt...
lag het voor Jezus’ discipelen niet voor de hand om verenigd te zijn.
In tegenstelling tot de Israëlieten...
hadden zij geen gemeenschappelijke voorouder...
hun moedertaal was niet hetzelfde...
en ze hadden een verschillende sociale achtergrond.
Sta daar eens bij stil.
De eerste-eeuwse christenen waren Joden of Joodse proselieten.
Ze groeiden op met het idee dat niet-Joden onrein waren.
Ze zouden zelfs niet bij ze over de vloer komen...
laat staan tot ze prediken.
Maar niet-Joodse christenen kwamen uit alle volken onder de hemel.
De meeste wisten niets van de Hebreeuwse taal...
of de Hebreeuwse Geschriften.
Ze hadden valse goden aanbeden.
Sommigen hadden een hoge opleiding gevolgd in Athene, Alexandrië...
of een ander centrum van wetenschap.
Anderen hadden maar weinig opleiding genoten.
Maar toen ze christenen werden, waren ze allemaal verenigd...
en was er vrede onder hen.
De apostel Paulus wilde ze helpen...
die verenigende band van vrede te beschermen.
En dat is het thema van deze lezing.
We gaan kijken naar wat er staat in Efeziërs 4:3-6...
en we gaan ons focussen...
op een specifieke uitdrukking in dit gedeelte.
Efeziërs hoofdstuk 4.
Ik geef je een momentje.
Efeziërs hoofdstuk 4, en we lezen vers 3-6.
Paulus heeft het hier over eenheid...
dus laten we nu eens gaan kijken wat hij daarover zegt.
Hij zegt: Doe oprecht moeite...
[dus het kost moeite, oprechte moeite]...
Doe oprecht moeite om de eenheid van de geest te bewaren...
in de verenigende band van vrede.
Er is één lichaam en één geest...
zoals jullie werden geroepen tot de ene hoop van jullie roeping...
[en kijk wat hij dan zegt]...
één Heer, één geloof, één doop...
één God en Vader van allen.
Kijk nu nog eens naar vers 3.
Daar staat de uitdrukking de verenigende band van vrede.
Het thema van de lezing is...
Bescherm onze verenigende band van vrede.
In de Engelse Studiebijbel...
staat een interessante aantekening bij dat vers.
Het woord dat met verenigende band is vertaald...
kan ook weergegeven worden met gewrichtsband.
Gewrichtsband.
En zo is het ook vertaald in andere verzen.
We weten natuurlijk wat een gewrichtsband is.
Het is een sterke band van bindweefsel die botten met elkaar verbindt.
Dus als we het over de verenigende band van vrede hebben...
bedoelen we dat vrede als zo’n gewrichtsband is.
Het is het weefsel dat Gods volk bij elkaar houdt.
Dat was zo in de eerste eeuw en dat is nu nog steeds zo.
Net als de eerste-eeuwse christenen hebben we verschillende achtergronden.
We spreken niet dezelfde taal.
Toch heeft Jehovah ons geleerd...
hoe we de eenheid en de vrede kunnen bewaren.
Laten we eens kijken wat we daarmee bedoelen.
Eenheid betekent niet dat we allemaal dezelfde dingen leuk vinden...
of precies hetzelfde over alles denken.
Er is ruimte voor allerlei meningen en smaken.
Ook het publiek van dit congres is heel gevarieerd.
We dragen niet allemaal hetzelfde pak en dragen niet dezelfde kleur stropdas.
Hoe zit het met jou?
Wat is jouw lievelingskleur?
Lievelingseten?
Lievelingsdier?
In Jehovah’s organisatie...
zijn er hondenliefhebbers en kattenliefhebbers.
En dan hebben ze ook nog een lievelingsras hond of kat.
Ben je weleens bij iemand op bezoek geweest...
die helemaal gek is op z’n huisdier?
Maar jij kijkt dat beestje aan en je denkt: ben je daar nou zo weg van?
Ja dus.
Mensen zijn verschillend, en de huisdieren zijn daar blij mee.
De variëteit die we nu onder Gods volk zien...
zal er ook in de nieuwe wereld zijn.
Jehovah houdt van variëteit.
Hoeveel kleuren zijn er wel niet?
Hoeveel soorten planten, vogels en dieren?
In Jehovah’s schepping vind je eenvoud en complexiteit...
ingetogenheid en uitbundigheid, zoet en zuur, ruw en glad.
Mensen zijn enorm verschillend.
Ook in de nieuwe wereld...
zullen volmaakte mensen niet allemaal dezelfde persoonlijkheid...
talenten en vaardigheden hebben.
Heb je altijd al viool willen spelen?
Denk niet dat als je volmaakt bent...
je gewoon een viool kunt oppakken en meteen iets kunt spelen.
Je bent niet gelijk goed genoeg om in ons orkest te spelen.
Een manier om de eenheid te bewaren is het geweten van anderen respecteren.
Dat is heel belangrijk...
want als in een gemeente de eenheid is verstoord...
komt dat vaak doordat iemand...
de keuzevrijheid van andere broeders en zusters niet respecteert.
Maar wat bedoelen we precies met het geweten?
Laten we het eenvoudig houden.
Het is het vermogen om te weten wat goed is en wat fout is.
Ik zal het herhalen.
Het geweten is het vermogen om te weten wat goed is en wat fout is.
Laten we eens kijken hoe onze opvoeding en onze cultuur...
onze kijk op goed en fout kunnen beïnvloeden.
In sommige culturen hebben mensen grote gezinnen.
Het is altijd een drukke bedoening rond de eettafel.
Je kunt jezelf niet eens horen denken.
De kinderen plagen elkaar, en aarzelen niet...
om elkaar de meest persoonlijke vragen te stellen.
De zusjes lenen elkaars kleren, vaak zonder het te vragen.
Sommige mensen vinden dat niet kunnen...
maar de zusjes vinden het heel normaal, en hun ouders ook.
In andere culturen zijn gezinsleden heel netjes en beleefd tegen elkaar...
maar er wordt weinig over hun gevoelens en gedachtes gesproken.
De ouders vertellen weinig over hun verleden...
omdat ze dat privé vinden.
Sommigen die zo zijn opgevoed hebben de neiging...
om streng voor zichzelf en anderen te zijn.
Ze zijn heel stellig over wat goed en fout is.
Leen hun kleren zonder het te vragen en ze zullen zeggen:
Dat is stelen.
Ik ga naar de ouderlingen.
Bij hen is er geen grijs gebied.
Natuurlijk zijn er veel uitzonderingen...
en ik zeg niet dat het voor iedereen in zo’n cultuur geldt.
Maar je snapt het idee.
Wat denk je dat er gebeurt...
als een verkondiger van een bepaalde cultuur...
naar een gemeente verhuist...
waar de meesten een andere cultuur hebben?
Als hij zijn kijk op anderen niet verandert...
wordt hij doodongelukkig.
Is het een goed en het andere fout?
Nee.
Beide culturen kunnen van elkaar leren.
Over cultuur gesproken, vraag je af:
hoe denk ik over broeders en zusters...
met een cultuur die heel anders is dan de mijne?
Misschien hebben ze een accent.
Misschien dragen ze heel andere kleding.
Je bent niet gewend aan hun gewoonten en aan hun eten.
Wat als een ouderling jonger is dan jij of een andere afkomst heeft?
Aanvaard je zijn raad?
Zul je hem om raad vragen?
Of ga je naar een ouderling die ouder is dan jij...
en dezelfde afkomst heeft?
Geniet je van alle verschillen...
of laat je toe dat die de eenheid in de weg staan?
Nu iets anders.
We gaan het hebben over onze opvoeding en achtergrond.
Wat je in je jeugd hebt meegemaakt...
kan invloed hebben op je kijk op goed en fout.
Sommigen zijn opgegroeid in een gezin waar alcohol een probleem was.
Ze hebben geen fijne jeugd gehad.
Nu ze volwassen zijn, vermijden ze alles wat met alcohol te maken heeft.
Ze hebben er moeite mee als iemand alcohol drinkt...
ook al is het met mate.
Ze vinden drinken gewoon helemaal verkeerd.
Anderen hebben alleen maar goede herinneringen aan thuis.
Bij het avondeten stond er altijd wijn op tafel...
maar niemand dronk te veel.
Iemand die vroeger een immoreel leven leidde...
is misschien extreem gevoelig...
als het gaat om de kleding die anderen dragen.
Zo iemand neemt misschien aanstoot aan een kledingstijl...
waar andere broeders en zusters totaal geen moeite mee hebben.
Personen die streng voor zichzelf zijn...
moeten oppassen dat ze hun mening niet aan anderen opdringen.
Denk eens aan de volgende situatie.
Vier zusters gaan met één auto prediken in buitengebied.
De huizen in het gebied liggen kilometers uit elkaar.
Bij het eerste huis stappen de chauffeur en nog een zuster uit.
De twee anderen blijven in de auto.
Ze moeten wel. Ze kunnen nergens heen.
De huisbewoner heeft veel vragen, en er wordt een Bijbelstudie begonnen.
Als de twee verkondigers terug naar de auto lopen...
is de hele ochtend alweer voorbij.
Je weet al wat er gaat komen, hè?
Een van de zusters op de achterbank zegt:
Nou, nu hebben wij twee helemaal geen uren gemaakt.
Zie je wat ze doet?
Ze spreekt voor zichzelf en voor de andere zuster.
Onbedoeld dringt ze haar geweten aan de andere zuster op.
Als zij dit niet wil meerekenen moet zij dat weten.
Maar het zou het beste zijn als ze haar mening voor zichzelf hield.
Ben je weleens in het buitenland met een gids meegeweest?
Het zou kunnen dat de gids je toen...
de architectuur van een kerk wilde laten zien.
Sommigen hebben er geen problemen mee...
om op zo’n tour een kerk binnen te gaan.
Voor hen is het hetzelfde als een museum bezoeken.
Anderen met een valsreligieuze achtergrond...
willen voor geen goud een kerk binnenstappen...
ook niet voor een bruiloft of begrafenis.
Ze vinden het gewoon niet kunnen.
Gewetens kunnen verschillend zijn...
en dat moeten we respecteren en erkennen.
Daar gaan we zo nog verder op in.
Nou, we hebben nog maar het topje van de ijsberg besproken...
wat betreft de verschillen in meningen...
en persoonlijkheden binnen Jehovah’s organisatie.
Dus nu de vraag:
hoe kunnen we onze eenheid bewaren?
Weet je nog wat Paulus zei?
Doe oprecht moeite...
om de volmaakte band van eenheid te bewaren.
Te bewaren!
We moeten dus ons best doen om die eenheid te bewaren.
Om te beginnen:
probeer je broeders en zusters die anders zijn dan jij...
goed te leren kennen.
Leer hun achtergrond kennen.
Dat helpt je om niet te sterk te reageren...
als ze een beslissing nemen waar je het niet mee eens bent.
Het helpt je om ze niet te veroordelen.
Paulus was daar heel duidelijk over...
in Romeinen 14:4.
Heel eenvoudig maar krachtig.
Laten we het samen lezen in Romeinen hoofdstuk 14.
Ik geef je een momentje.
Vers 4.
Paulus schrijft: Wie ben jij dat je de dienaar van een ander oordeelt?
Of hij staat of valt, bepaalt zijn eigen meester.
Hij zal trouwens staande worden gehouden...
want Jehovah kan hem staande houden.
Kijk nu nog eens naar de eerste zin:
Wie ben jij dat je de dienaar van een ander oordeelt?
We weten wat een rechter doet.
Hij verklaart iemand schuldig of onschuldig.
Dat is niet onze taak.
Jehovah is de Rechter.
Als elk van ons zich gewoon bezighoudt met zijn eigen geweten en gedachten...
zal er vrede en eenheid in de gemeente zijn.
Het is goed om evenwichtig te zijn...
als we bepalen wat goed en wat fout is.
We willen een evenwichtige kijk op dingen hebben, en een goed geweten.
Maar hoe kunnen we evenwichtig zijn als we ergens een beslissing over nemen?
Nou, soms is het makkelijk, dan staat het gewoon in de Bijbel.
Maar in andere gevallen is het minder duidelijk.
Laten we het nog eens hebben over het eerdergenoemde voorbeeld...
wel of niet een kerk binnengaan.
Misschien levert het waar jij woont geen problemen op...
maar in sommige landen is dat wel het geval.
En bedenk, deze lezingen...
zijn voor broeders en zusters wereldwijd.
We gaan het nu dus hebben over een kwestie...
die voor veel van onze broeders en zusters echt speelt...
en we hopen dat ze er iets aan zullen hebben.
Stel je voor:
Twee zusters hebben allebei een man die niet in de waarheid is.
Van beide zusters komt de schoonmoeder te overlijden.
De uitvaart zal in een kerk plaatsvinden.
De ene zuster besluit om erheen te gaan, maar de andere wil niet gaan.
De zuster die wel gaat zegt bij zichzelf:
er wordt gewoon een toespraak gehouden door een geestelijke.
Ze gaan niet samen zingen of bidden...
en er zullen geen religieuze rituelen plaatsvinden.
Voordat ze in de waarheid kwam...
was ze niet religieus, dus het zegt haar allemaal weinig.
Maar haar man en z’n familie vinden het fijn als ze in de kerk...
gewoon rustig naast ze zit tot het voorbij is.
De andere zuster heeft hele andere omstandigheden.
Er wordt in die kerk verwacht dat iedereen meedoet met de dienst.
Zelf was ze ooit ook lid van die kerk...
en ze is bang dat ze iets zou kunnen doen waar ze spijt van krijgt.
Haar schoonfamilie is altijd heel emotioneel op begrafenissen...
en waarschijnlijk zullen ze gekwetst zijn als ze niet meedoet.
Daarom vertelt ze haar man respectvol...
dat ze hem niet in verlegenheid wil brengen...
en er daarom niet bij zal zijn.
Je ziet dat elke situatie weer anders is.
We gaan nu vier vragen bespreken waar je over kunt nadenken...
als je een beslissing moet nemen over een bepaalde kwestie.
Ik zal de vragen steeds herhalen...
zodat je ze kunt opschrijven als je aantekeningen maakt.
Het zijn hele goede vragen waar we over na kunnen denken...
als we voor een moeilijke beslissing staan.
Ben je er klaar voor?
De eerste vraag:
wat zal Jehovah blij maken?
Ik zal het herhalen.
Wat zal Jehovah blij maken?
Dat moet voor ons het belangrijkste zijn, Jehovah blij maken.
Maar hoe weet je wat Jehovah blij maakt?
Ga na welke Bijbelse principes van toepassing zijn op de situatie.
Je kunt dat bijvoorbeeld doen...
door in de Index of in de Studiehulp te zoeken.
Welke Bijbelse principes kunnen een zuster met een ongelovige man...
helpen bij de beslissing om wel of niet naar een begrafenis in een kerk te gaan?
Kun je er een paar bedenken?
Wat dacht je van 1 Petrus 3:1?
Vrouwen, wees onderworpen aan je man.
Het maakt Jehovah blij als een zuster respect heeft voor haar man...
of hij nu in de waarheid is of niet.
Maar haar onderworpenheid is relatief.
Ze heeft zich opgedragen aan Jehovah, niet aan haar man.
Dus, 1 Petrus 3:1.
En wat dacht je van Jesaja 52:11?
Raak niets onreins aan!
Blijf rein.
Onder de wet van Mozes werd iemand onrein...
als hij alleen al iets onreins aanraakte.
Veel broeders en zusters zouden er echt moeite mee hebben...
om zich in te houden als een geestelijke...
leugens zou verkondigen over de toestand van de doden.
Voor hen is dat alsof ze iets onreins zouden aanraken.
Maar anderen vinden het misschien...
te vergelijken met een jongere op school die zich stilhoudt...
terwijl zijn leraar leugens vertelt over de oorsprong van het leven.
Als iemand besluit om een begrafenis in een kerk bij te wonen...
moet hij absoluut vastbesloten zijn...
om niet mee te doen aan religieuze rituelen...
zoals het zingen van kerkliederen...
of amen zeggen op het gebed van een geestelijke.
Vergeet niet je doel: Jehovah blij maken.
Dus dat was de eerste vraag, wat zal Jehovah blij maken?
En dan nu de tweede vraag:
wat voor effect kan mijn beslissing op anderen hebben?
Heb je dat genoteerd?
Wat voor effect heeft mijn beslissing op anderen?
We zouden nooit iemand tot struikelen willen brengen.
Familieaangelegenheden...
zoals het bezoeken van een bruiloft of begrafenis in een kerk...
zie je misschien als een persoonlijke zaak.
Maar toch is het ook dan goed om na te denken...
over het effect dat je beslissing op anderen kan hebben.
Het kan meerdere kanten opgaan.
Wat zou er bijvoorbeeld kunnen gebeuren?
Als in sommige landen een Getuige zelfs maar een kerk zou binnengaan...
zouden de broeders en zusters hun respect voor hem verliezen.
Maar er is nog een manier waarop iemand tot struikelen gebracht kan worden.
Een broeder gaat misschien naar zo’n begrafenis...
en houdt zich afzijdig.
Maar stel dat een pasgedoopte broeder...
besluit zijn voorbeeld te volgen als iemand sterft.
Hij kan de druk van familie misschien niet weerstaan...
en zwicht voor afgoderij.
Dat zou toch tragisch zijn.
Paulus had nooit afgoden aanbeden.
Dus als vlees dat aan afgoden was geofferd verkocht werd op een markt...
had Paulus er waarschijnlijk geen moeite mee om dat te kopen...
omdat hij wist dat afgoden nep waren.
Maar sommige christenen...
hadden diezelfde afgoden vroeger nog aanbeden.
Zij zouden zich schuldig voelen als ze dat vlees zouden eten.
Voor hen zou het zijn alsof ze een daad van aanbidding deden voor een afgod.
Paulus gaf om de gevoelens van zijn broeders en zusters.
Hij ging niet op z’n rechten staan maar hield rekening met anderen.
We willen nooit zo liefdeloos zijn om te denken:
als ik iemand tot struikelen breng, dan is dat maar jammer voor hem.
Maar aan de andere kant...
als wij vaak struikelen over wat anderen doen...
moeten we Jehovah vragen ons te helpen evenwichtiger te worden.
Tot nu toe hebben we het gehad over Jehovah blij maken...
en rekening houden met de gevoelens van anderen.
En nu de derde vraag:
heb ik het advies van anderen ingewonnen?
Heb je die opgeschreven?
Heb ik het advies van anderen ingewonnen?
Misschien hebben de ouderlingen geen ervaring met jouw exacte situatie...
maar ze kennen wel veel mensen.
Misschien kennen ze iemand die dat wel heeft meegemaakt...
en weten ze hoe hij dat heeft aangepakt.
Of ze weten welke uitwerking zijn beslissing op anderen had.
Ze weten misschien hoe de gemeente de vorige keer reageerde...
toen iemand een bruiloft of een begrafenis bezocht in een kerk.
Iets anders waarbij vaak de hulp van ouderlingen wordt ingeschakeld...
is het gebruik van bloedfracties.
Zijn die aanvaardbaar of niet?
Het Besturende Lichaam heeft altijd geweigerd...
daarover een mening aan anderen op te dringen.
Maar wat weten we wel?
We weten dat de Bijbel zegt: Onthoud je van bloed.
Maar als je het opdeelt in fracties, en die fracties steeds kleiner worden...
op welk punt is bloed dan geen bloed meer?
Dat moet iedereen voor zichzelf bepalen.
Sommigen zeggen misschien:
Als het echt een hele kleine fractie is, heb ik er geen moeite mee.
Maar anderen zeggen:
Voor mij maakt het geen verschil.
Als het van bloed komt, wil ik het niet hebben.
En ook hun geweten moet gerespecteerd worden.
Een illustratie:
lucht bestaat uit stikstof en zuurstof.
En samen vormen ze 99 procent van de lucht.
Dan blijft er dus 1 procent over.
Die ene procent bestaat uit verschillende gassen:
kooldioxide, waterstof en neongas: kleine fracties.
Als het over kleine bloedfracties gaat...
moeten ouderlingen oppassen dat als hun om raad wordt gevraagd...
ze niet hun persoonlijke mening delen, door bijvoorbeeld te zeggen:
Ik zou het niet doen.
Ze moeten de verkondiger helpen om te redeneren over de basisprincipes...
en om zelf een beslissing te nemen.
Dus wat hebben we besproken?
We willen Jehovah blij maken.
We houden rekening met onze broeders en zusters.
We vragen anderen om advies.
De vierde vraag:
heb ik de tijd genomen...
heb ik de tijd genomen, om gebedsvol na te denken...
voordat ik een beslissing nam?
Heb ik de tijd genomen...
om gebedsvol na te denken voordat ik een beslissing nam?
Je doel is Jehovah blij maken.
Je wilt niet overhaast een beslissing nemen...
en Jehovah dan vragen die te zegenen.
We moeten eerst Jehovah om leiding vragen...
in plaats van hem te vragen een beslissing te zegenen...
die we al genomen hebben.
Heb je iemand ooit horen zeggen: mijn geweten staat dat gewoon toe.
Vraag je dan af: Hoe is hij tot die conclusie gekomen?
Heeft hij nagedacht over de vier vragen die we net besproken hebben?
Heeft hij nazoekwerk gedaan...
om erachter te komen hoe Jehovah erover denkt?
Heeft hij nagedacht over wat het met anderen doet?
Heeft hij advies ingewonnen?
En heeft hij gebedsvol over zijn beslissing nagedacht?
Of volgt hij gewoon zijn gevoel?
Het volgen van je gevoel is niet hetzelfde...
als het volgen van je door de Bijbel gevormde geweten.
Nog een keer.
Het volgen van je gevoel is niet hetzelfde...
als het volgen van je door de Bijbel gevormde geweten.
Ons geweten moet gevormd worden door Bijbelse principes.
Toen Paulus christenen vervolgde, had hij totaal geen last van zijn geweten.
Hij dacht dat hij Jehovah er een plezier mee deed.
Maar toen hij erachter kwam wat Jehovah ervan vond...
wist hij dat hij moest veranderen.
Ook wij moeten ervoor zorgen dat we echt begrijpen...
hoe Jehovah over dingen denkt.
Vergeet niet wat er staat in Jeremia 17:9.
Eenvoudig maar krachtig.
Jeremia 17:9.
Er staat hier:
Niets is zo verraderlijk als het hart, het is tot alles in staat.
Wie kan het kennen?
Het hart is verraderlijk.
Zorg dat je emoties nooit de overhand krijgen.
Als er bijvoorbeeld een familielid wordt uitgesloten...
en hij woont niet thuis, weten we dat we onze omgang...
tot hoogstnoodzakelijke familieaangelegenheden beperken.
Als het gezin nooit heel hecht was, is dat geen probleem.
Maar als een gezin wel heel hecht is...
kan het een hele uitdaging zijn.
Als je je dan door emoties laat leiden in plaats van door Bijbelse principes...
kun je van het woord hoogstnoodzakelijke een heel rekbaar begrip maken...
zodat zowat alles eronder valt.
Het hart is verraderlijk.
Als je jezelf de vier eerdergenoemde vragen stelt...
is dat een hulp om beslissingen te nemen op basis van Bijbelse principes...
en niet op basis van je gevoel.
Laten we nu eens zien hoe rijpe christenen deze principes hebben toegepast...
en hoe ouderlingen kunnen helpen.
De volgende video bevat interviews over bruiloften en begrafenissen...
in veel culturen gevoelige onderwerpen.
Laten we kijken.
In Japan zijn er verschillende religieuze rituelen...
voor verschillende momenten in het leven en voor elk seizoen.
Als Jehovah’s Getuigen willen we de reinheid...
en de eenheid in de gemeente bewaren.
In ons land is er in dit opzicht één kwestie die heel gevoelig ligt:
de beslissing om wel of niet een begrafenis bij te wonen...
van iemand die geen Getuige is.
Het eerste waar we rekening mee moeten houden wat betreft begrafenissen...
is om niet betrokken te raken bij religieuze rituelen...
en daden van aanbidding die door de Bijbel worden veroordeeld.
In lijn met het principe in 2 Korinthiërs 6:14...
willen we absoluut niks te maken hebben met heidense gebruiken.
Naast dat we niet deelnemen aan valsreligieuze gebruiken...
moeten we er ook over nadenken of door onze beslissing...
iemand in de gemeente zou kunnen struikelen.
Als we nadenken over het principe in Lukas 17:2 zouden we nooit willen...
dat iemand in de gemeente struikelt vanwege onze beslissing.
Ten derde willen we rekening houden met ons geweten.
We moeten goed nadenken over het Bijbelse principe in Galaten 6:5...
waar staat dat iedereen zijn eigen vracht moet dragen.
Dat principe moeten ouderlingen ook toepassen als ze anderen helpen.
Natuurlijk kan iedereen in de gemeente de ouderlingen om hulp vragen...
bij kwesties rondom begrafenissen.
Maar bij gewetenskwesties...
mogen ouderlingen niet voor een ander beslissen.
Dus het zou niet goed zijn om regels op te stellen...
over het bezoeken van begrafenissen van personen die geen Getuige zijn.
Als we beslissingen nemen op basis van Bijbelse principes...
zal er een vredige en goede sfeer zijn...
waarin iedereen elkaars beslissingen respecteert...
en begrijpt dat iedereen andere omstandigheden heeft.
Dat draagt echt bij tot de eenheid van de gemeente.
En zo kan iedereen een goed geweten behouden...
en Jehovah met vreugde dienen.
In veel Afrikaanse culturen...
komen er heel wat spiritistische gebruiken voor bij bruiloften.
En dat geldt ook voor mijn cultuur, de Namibische Oshiwambo-cultuur.
Jammer genoeg is m’n familie niet in de waarheid.
Dus dat was voor Ben en mij natuurlijk wel iets...
waar we ons zorgen over maakten.
M’n familie snapt niks van de waarheid.
En ze begrijpen ook niet dat we Bijbelse principes toepassen...
en niet vasthouden aan allerlei tradities.
We waren al voor de pandemie verloofd. Maar nu konden we geen bruiloftsfeest geven.
Alles moest via internet.
En dan heb je geen controle over wat iedereen doet.
We probeerden van tevoren te bedenken...
aan wat voor dingen broeders en zusters aanstoot kunnen nemen...
en wat de eenheid in de gemeente zou kunnen verstoren.
We moesten nadenken over Bijbelse principes die in ons geval van toepassing waren.
Wat ons heeft geholpen was het advies van een ervaren ouderling.
Hij wees ons op het principe in Spreuken 14:15.
Hij zei dat we voorzichtig moesten zijn...
als mensen beloofden iets wel of niet te gaan doen op onze bruiloft.
Uiteindelijk waren wij er verantwoordelijk voor...
om ervoor te zorgen dat alles wat er op onze bruiloft zou gebeuren...
in lijn zou zijn met Bijbelse principes.
Nog een principe waar we aan moesten denken stond in 1 Korinthiërs 10:23.
We hadden natuurlijk het recht om zelf te kiezen wat we wilden doen.
Maar we wilden er ook rekening mee houden...
hoe onze broeders en zusters onze bruiloft zouden bezien.
We wilden niet dat iemand zich op onze bruiloft ongemakkelijk zou voelen...
of zelfs ergens aanstoot aan zou nemen.
Als we nu aan onze bruiloft terugdenken, hebben we er leuke herinneringen aan.
Dus het toepassen van Bijbelse principes...
is niet ten koste gegaan van de feestvreugde.
Het heeft ook bijgedragen aan de eenheid onder de broeders en zusters...
omdat het voor iedereen die erbij was leuk was.
We hoefden ons niet druk te maken en te denken:
heeft iemand hier aanstoot aan genomen?
Dus we konden van de dag genieten...
en we hebben er alleen maar goede herinneringen aan.
Zoals je hebt gezien, staan veel broeders en zusters...
voor heel moeilijke beslissingen...
als het gaat om bruiloften en begrafenissen.
De hulp die de ouderlingen kunnen bieden is van onschatbare waarde.
Soms klagen artsen dat Getuige-patiënten...
niet consequent zijn omdat ze niet allemaal hetzelfde...
over bepaalde medische behandelingen denken.
De ene Getuige...
aanvaardt bepaalde fracties of behandelingen wel...
dus denkt de arts dat hij weet wat Getuigen geloven.
Maar dan komt de volgende Getuige, en die weigert alles.
De arts snapt er niks meer van.
Hij snapt niet welke rol ons geweten speelt.
We moeten ons niet druk maken als artsen onze standpunten niet begrijpen.
Wees blij dat we een God dienen die ons waardigheid geeft...
door ons veel beslissingen zelf te laten nemen.
De apostel Paulus noemt vier eigenschappen...
die ons zullen helpen de verenigende band van vrede in stand te houden.
Die eigenschappen staan in Efeziërs hoofdstuk 4, en we gaan vers 2 lezen.
Zoek alsjeblieft Efeziërs hoofdstuk 4 op, en dan vers 2.
Eerder hebben we vers 3 tot 6 al gelezen, en daar had Paulus het over eenheid.
Eenheid vond hij belangrijk...
en nu vertelt hij welke vier eigenschappen...
ons kunnen helpen de eenheid te bewaren.
Weet je nog wat hij zei? Doe oprecht moeite.
Doe oprecht moeite om de eenheid van de geest te bewaren.
Dus het kost moeite om eenheid te bevorderen.
Vers 2:
Wees altijd nederig en zachtaardig...
wees geduldig, verdraag elkaar in liefde.
Is dat niet mooi? Zie je de eigenschappen?
Nederigheid, zachtaardigheid, geduld en liefde.
Als je nederig bent, erken je dat je niet altijd gelijk hebt.
Nederigheid weerhoudt je er ook van jouw geweten bij anderen op te dringen...
alsof Jehovah jou heeft aangesteld als rechter.
Hoe zit het met zachtaardigheid?
Zachtaardigheid helpt je erover na te denken...
welk effect jouw woorden op anderen hebben.
We zouden ze nooit willen kwetsen...
zelfs niet als we het totaal niet met ze eens zijn.
En geef ze altijd het voordeel van de twijfel.
Als iemand iets zegt dat je boos maakt, bid dan voordat je reageert.
Bid voordat je reageert.
Liefde bedekt een groot aantal zonden...
en dat draagt bij aan de vrede in de gemeente.
En we waarderen het als anderen geduldig zijn met ons.
Wees dus ook geduldig met hen.
We zitten niet allemaal op hetzelfde punt...
in onze geestelijke groei.
Dat is belangrijk om te erkennen.
We hebben besproken dat we Jehovah blij willen maken...
met onze beslissingen.
We kunnen Jehovah ook blij maken als we ons best doen...
om de vrede in de gemeente te bevorderen.
En soms moeten we daar heel veel moeite voor doen.
Soms is het hard werken...
om ervoor te zorgen dat er vrede is in de gemeente.
En de ouderlingen?
De ouderlingen geven het voorbeeld als het gaat om in eenheid samenwerken.
Ze moeten eenheid uitstralen in wat ze als lichaam communiceren.
Als ze dat niet doen, voelt de gemeente dat ze verdeeld zijn...
waardoor er onrust in de gemeente ontstaat.
Als ze van mening verschillen, moeten ze dat onder elkaar bespreken...
waarbij ze diep respect voor elkaar tonen.
Dat iemand het niet met ons eens is, maakt hem nog geen slecht persoon.
Dat moeten we goed begrijpen.
Zo’n andere mening kan heel leerzaam voor ons zijn.
Misschien is het iets waar we over moeten gaan nadenken...
en waar we rekening mee moeten houden.
En we moeten altijd in gedachten houden...
dat de ander weleens gelijk zou kunnen hebben.
En hoe zit het met ons als verkondigers?
Als je het moeilijk vindt om met iemand op te schieten...
vraag Jehovah dan niet om hem te veranderen.
Vraag Jehovah, als de Grote Pottenbakker...
of hij jou wil veranderen.
Vraag hem of hij je wil laten zien...
waarom hij die persoon tot de gemeente heeft getrokken.
Weet je nog wat Jezus zei?
Iemand kan alleen bij mij komen als de Vader hem trekt.
Wat ziet Jehovah in die persoon dat ik niet zie?
Wij allemaal hebben de verantwoordelijkheid...
om bij te dragen aan de vrede en eenheid in gemeente.
Mag Jehovah de moeite die je daarvoor doet...
rijkelijk zegenen.
Bedankt broeder Splane, voor die motiverende lezing.
We zijn vastbesloten om te doen wat we kunnen...
om onze verenigende band van vrede te beschermen.
In dit deel hebben we veel praktische lessen geleerd.
Waar kunnen we naar uitkijken in het volgende deel?
De thematekst is Romeinen 15:13.
En daar staat:
Mag de God die hoop geeft, jullie alle vreugde en vrede geven.
We zullen dan gaan luisteren naar een zevendelig symposium...
met Bijbelse voorbeelden van personen die vrede zaaiden en oogstten.
We willen ook zo veel mogelijk personen uitnodigen...
om te luisteren naar de openbare lezing met de titel:
Hoe kun je een vriend van God worden?
Laten we nu samen lied nummer 113 zingen.
Dat helpt ons te begrijpen wat voor vrede God ons geeft.
Het lied heeft de titel:
Jehovah geeft vrede.
Na het lied kan er plaatselijk een gebed worden uitgesproken.
Dus lied nummer 113.