Heb je je opgegeven voor de School voor Koninkrijkspredikers...
maar ben je nog niet uitgenodigd?
Of heb je erover nagedacht...
maar twijfelde je of het wel het goede moment was?
Je bent niet de enige.
Vanwege de pandemie wordt er nog steeds geen school gehouden.
Maar als je pioniert en tussen de 23 en 65 bent...
en graag naar de SKP zou willen gaan...
neem dan contact op met de secretaris uit je gemeente...
en vul online een aanmeldingsformulier in.
Misschien wordt je dan uitgenodigd als de school weer begint.
Bedenk dat je aanmeldingsformulier een jaar geldig is.
Dus vul elk jaar een nieuw formulier in...
als je voor de school in aanmerking wilt komen.
Daarnaast zijn we blij jullie te laten weten...
dat afgestudeerden van de Bedienarenopleidingsschool...
of de Bijbelschool voor Ongehuwde Broeders...
die nog steeds ongehuwd en in de volletijddienst zijn...
zich ook kunnen opgeven voor de School voor Koninkrijkspredikers.
Is het mogelijk je innerlijke vrede te bewaren...
als je te maken krijgt met zware beproevingen?
Hoe zorgt Jehovah voor je als je in een moeilijke situatie zit?
In de volgende video leren we broeders en zusters kennen...
die vrede hebben gekregen dankzij Jehovah.
De titel is:
Hoe onze broeders en zusters vrede hebben ondanks:
Tegenstand...
Ziekte...
Financiële problemen...
en natuurrampen.
Zolang we in Satans wereld leven...
zullen we allemaal met situaties te maken krijgen...
die ons van onze vrede kunnen beroven.
Het kan moeilijk zijn om die vrede terug te krijgen...
maar het is niet onmogelijk.
In deze video gaan we luisteren naar drie zusters en twee echtparen...
die heel open vertellen met welke beproeving ze te maken hadden...
en hoe ze daarmee omgingen.
Let niet alleen op wat ze hebben meegemaakt...
maar ook op hun lach, hun vreugde...
en wat ze deden om hun vrede te behouden.
En let in het bijzonder op hoe Jehovah ze heeft geholpen.
Het Besturende Lichaam weet dat veel van jullie...
met soortgelijke omstandigheden te maken hebben als deze broeders en zusters.
De broeders weten zeker dat de voorbeelden in deze video...
jullie allemaal zullen helpen om ondanks beproevingen...
je innerlijke vrede te behouden.
Broeders en zusters over de hele wereld hebben te maken met natuurrampen...
financiële problemen...
ziekte...
en vervolging.
Ondanks dat alles zijn ze gelukkig...
en hebben ze innerlijke vrede.
Ik kan veel van ze leren.
Ik ben Antoinette. Ik woon in Las Vegas in Nevada...
samen met m’n supermoeder en ondeugende zusje.
Vrienden en familie zijn heel belangrijk voor me.
Als kind woonde ik bij m’n moeder en m’n vader...
en ging ik veel om met m’n vaders kant van de familie.
We waren heel close en het was heel leuk.
Ik was heel gelukkig.
Maar ik voelde me toen al vaak niet zo goed.
We wisten toen alleen nog niet dat het kanker was.
Het ene moment voelde ik me nog goed en het volgende moment juist heel slecht.
Als kind...
speelde ik vaak een bijzonder spelletje.
Ik ving insecten...
stopte ze in een potje en nam ze mee naar huis.
Daarna pakte ik een boek, bijvoorbeeld een wetboek...
en ging ik de insecten berechten.
Ik speelde de rechercheur en tegelijk de rechter.
In m’n familie werkt iedereen of bij de politie of bij justitie.
M’n opa en oma waren de eersten die voor dat werk kozen.
Daarom had ik altijd een heel sterk rechtvaardigheidsgevoel.
Maar in 1989 kreeg m’n moeder een tragisch auto-ongeluk.
Ze had ernstige brandwonden...
op haar gezicht, handen en de rest van haar lichaam.
Toen m’n vader zag hoe m’n moeder eraan toe was...
liet hij ons...
in de steek.
Ja.
Op dat moment bleef er niet veel over van m’n idealen.
M’n hele wereld...
stortte in.
Toen ik klein was, vond ik het heerlijk om met de hele familie samen te zijn.
Maar toen we naar New York verhuisden voor m’n behandelingen...
konden we als familie niet meer zo makkelijk bij elkaar komen.
Toen ik in New York was, voelde ik me alleen maar verdrietig...
ik had nooit echt rust in m’n hoofd.
Hier in Californië...
zijn we wel wat bosbranden gewend.
Maar toen ik die ochtend hoorde dat ik m’n huis moest verlaten...
had ik nooit kunnen bedenken dat er ‘s avonds...
niks meer over zou zijn van ons stadje.
Vlak voor de bosbrand hadden we een aandeel gehad op de vergadering...
waarin werd besproken wat we moesten doen bij een ramp.
M’n auto was volgetankt...
m’n noodpakket lag klaar...
en ik had een kaart van de omgeving.
Ik was goed voorbereid.
De broeders zeiden ook dat we de aanwijzingen moesten opvolgen van verkeersregelaars.
De verkeersregelaar zei dat ik naar rechts moest.
Ik wilde helemaal niet naar rechts...
maar ze hadden gezegd: Gehoorzaam ze. En dat deed ik...
ook al dacht ik: Dit loopt niet goed af.
Ik zag alleen nog maar dichte rook.
En uiteindelijk was alles zwart.
Je zag geen hand voor ogen.
M’n moeder zegt altijd...
dat ik als klein meisje al altijd voor anderen wilde zorgen...
dat zat er toen al helemaal in.
Ik kan er niet tegen om mensen te zien lijden, dat vind ik heel moeilijk.
Ik weet nog...
ik weet nog dat ik net als verpleegster begon te werken.
Ik was altijd aan het huilen.
Ik huilde elke dag dat ik moest werken.
Ik vond niet alleen m’n nieuwe baan heel heftig, maar ook...
ik worstelde ook nog met een depressie.
In 2017 had ik een belangrijke functie bij een grote bank in Nicaragua.
M’n vrouw, ons zoontje van een jaar en ik waren heel gelukkig.
Maar toen raakte ik m’n baan kwijt.
Dus ik dacht: ik heb genoeg werkervaring...
en Jehovah zal me helpen net zo’n baan te vinden.
Ik bleef maar zoeken, maar ik kon niks vinden.
Het gaf me veel stress.
Ik voelde me nutteloos.
Ik kon niet eens voor m’n gezin zorgen.
Ik had het er echt heel moeilijk mee.
Deze lieve broeders en zusters kregen met heel wat moeilijkheden te maken.
Misschien voelden ze zich soms net als Job...
die zei: Ik walg van mijn leven.
Het is heel menselijk om je zo te voelen.
Soms lopen dingen in het leven heel anders dan we hadden gewild...
en dat kan echt pijn doen.
Wil dat zeggen dat we hulpeloze slachtoffers van onze omstandigheden zijn?
Zeker niet!
Let dus alsjeblieft goed op, dan zul je zien...
waarom Margaret, Feliks, Miguel...
Nikki en Antoinette geen hulpeloze slachtoffers zijn.
Integendeel, ze zijn juist overwinnaars.
Kijk en let erop welke specifieke dingen ze deden...
om hun vrede te bewaren...
en denk er alsjeblieft goed over na wat jij kunt doen om hun geloof na te volgen.
Ik dacht vroeger heel vaak:
Waarom laat de Hoogste Rechter, God, onrecht toe?
Waarom laat hij lijden toe?
En ik had vanbinnen het verlangen om dingen recht te zetten.
Dat verlangen was zo sterk.
Daarom ging ik naar Rusland om bij m’n zus te wonen.
Ze kreeg Bijbelstudie en ze was zo enthousiast over de waarheid.
Tot diep in de nacht spraken we over de Bijbel.
Dat was het begin van m’n vriendschap met Jehovah.
Toen ervaarde ik hoe het is om een zorgzame vader te hebben.
Dat gevoel had ik lang moeten missen.
De dag waarop ik werd gedoopt was zo bijzonder.
Ik kreeg er toen in een keer zo veel broers en zussen bij.
Die liefde voel je meteen.
Ik liet me dopen en daarna maakte ik het ene na het andere wonder mee.
Het leven was geweldig.
Toen begon de vervolging.
Eerst werd broeder Christensen gearresteerd en daarna...
volgden er nog veel meer arrestaties.
Ook ik werd gearresteerd.
In juni 2018 deed een grote groep gewapende agenten een inval bij ons thuis.
Zij vertegenwoordigden de idealen die ik vroeger had.
Maar nu deden deze agenten...
en dit rechtssysteem mij onrecht aan.
Ik zat gevangen, net zoals de insecten die ik vroeger in een potje stopte.
Nu weet ik hoe ze zich gevoeld moeten hebben.
Het moment waarop je te horen krijgt dat je in de gevangenis moet blijven...
dat voelt alsof je bewusteloos wordt geslagen.
Alsof iemand tegen je hoofd slaat en je alleen een pieptoon in je oren hoort.
Toen werd ik in handboeien weggevoerd.
Ik voelde me natuurlijk niet al te best.
Maar toen gingen de deuren van de lift open.
En wie stonden daar?
Een heleboel broeders en zusters.
Ze klapten zo hard als ze konden.
En sommigen huilden...
maar niet omdat ze me zielig vonden.
Ze huilden omdat ze van ons hielden en trots op ons waren.
En zo gaat het altijd.
Als je bijna geen kracht meer over hebt...
doet Jehovah iets voor je dat je een duwtje in de rug geeft.
En dat applaus, die liefde, die tranen...
de woorden: Hou vol, alles komt goed!
Dat gaf me echt een duwtje in de rug.
En met nieuwe kracht kon ik weer verder.
Een van de bewakers was zo verbaasd dat hij zei:
Wat heb jij veel vrienden.
Ja.
Zonder vrienden zou ik me heel eenzaam voelen.
Ik zou dan alleen maar bezig zijn met m’n ziekte.
Op een congres leerde ik Marissa kennen.
Ze is een geweldige vriendin, heel geestelijk ingesteld.
Als ze met me meeging naar het ziekenhuis, gingen we daarna altijd uit eten.
Iedereen houdt van lekker eten, dus eten is een leuk gespreksonderwerp.
Als je het met mij over eten hebt, denk ik: Yes, wij begrijpen elkaar.
Ik had er altijd zin in als zij met me meeging naar het ziekenhuis.
Ze maakt me altijd aan het lachen.
Ze helpt me om te kunnen genieten, wat er ook aan de hand is.
Dus ja, vrienden maken me echt blij.
In Spreuken 17:17 staat:
Een echte vriend blijft altijd liefde tonen...
en is een broeder geboren voor tijden van nood.
Dat heb ik in m’n eigen leven meegemaakt.
Toen ik m’n baan bij de bank verloor...
voelde ik me depressief, bezorgd en gespannen.
Ik heb een goede vriend met wie ik kan praten en toen ik hem vertelde...
hoe ik me voelde, zei hij: Kijk, Miguel, je moet ook zoeken naar ander soort werk.
Misschien moet je het eens helemaal anders aanpakken.
Waarom ga je niet eerst op zoek naar eenvoudig werk...
in plaats van een kantoorbaan?
Dat helpt je om je te focussen op de waarheid en ook om voor je gezin zorgen.
M’n vrouw maakt altijd brood voor ons gezin...
en op een dag zei ik tegen haar:
Dat brood ga ik ook maken, maar niet voor ons. Ik ga het verkopen.
Toen zei ze: Ben je gek geworden, of zo?
Het was nogal een grote verandering.
Van een hoge functie bij een bank en grote bedragen beheren...
naar voedsel verkopen op straat.
Dus ik zei tegen m’n vrouw: Kijk, dit ga ik dragen.
En toen zette ik een koksmuts op.
En ik zei dat ik binnen een uur terug zou zijn...
of ik iets zou verkopen of niet. En dat deed ik.
En tot haar verrassing was ik helemaal uitverkocht.
Dus toen ik voor de tweede keer op pad ging, zei ze:
Oké, maar laat die koksmuts maar hier.
Ik begon ook kleren te strijken bij mensen thuis.
Dat zag je niet vaak, want waar wij wonen...
wordt dat soort werk normaal door vrouwen gedaan.
Maar een man die naar iemands huis komt om kleren te strijken...
dat zie je nooit.
Maar ik wilde niet niks doen en maar afwachten hoe het verder zou gaan.
Nee, ik moest m’n handen uit m’n mouwen steken...
om voor m’n gezin te zorgen.
Dus ik ging de ene dag in de velddienst en de volgende dag strijken.
De dag daarna ging ik weer in de velddienst en de volgende dag ging ik brood verkopen.
Dus ik was altijd met iets bezig. Of met het Koninkrijk, of met m’n gezin.
Dat hielp echt.
Ik voelde me zo down.
Ik had echt Jehovah’s hulp nodig om erachter te komen wat er met me aan de hand was.
En ik weet nog goed dat er in 2009 een tijdschrift was over depressie.
Ik dacht toen: Oké, Jehovah, u zegt me dus dat dit is wat ik heb.
Nu ik dit weet moet ik erachter komen hoe ik hier goed mee om kan gaan.
Dus ik ging anders eten. Ik ging veel vaker sporten.
En ik merkte dat het echt helpt om gezonder te eten en meer te bewegen.
Ik ging ook een dagboek bijhouden...
en ik maakte een onderverdeling...
in de verschillende symptomen van m’n depressie.
In elk deel schreef ik Bijbelteksten op en verzamelde er artikelen bij.
En de illustraties, de plaatjes, zeggen soms meer dan duizend woorden.
Jehovah luistert naar ons.
Jehovah geeft om ons.
Toen ik al een tijdje gevangenzat, werd ik overgeplaatst naar een andere cel.
Daar zaten gevangenen die de bevelen opvolgden van de rechercheurs.
Ze deden alles wat ze konden om het leven...
van andere gevangenen ondraaglijk te maken.
En waarom deden ze dat?
Om iemand te breken...
zodat hij zou gaan samenwerken met de rechercheurs...
alles zou bekennen en daarna overgeplaatst kon worden.
Psalm 37:3: Vertrouw op Jehovah en doe het goede.
Ik zei: Jehovah, help me alstublieft om u trouw te blijven. Help me alstublieft.
M’n gebeden waren heel eenvoudig, maar twee woorden:
Jehovah, help.
Hoe ik ook werd behandeld, ik probeerde zelf altijd vriendelijk te blijven.
Die mensen maakten het leven moeilijk, ondraaglijk zelfs...
maar toen ze vriendelijk werden behandeld, ontdooiden ze.
Ze begonnen anders met me om te gaan.
Toen ik vanuit die cel werd overgeplaatst...
kwam de gevangene die daar de baas was naar me toe en zei:
Kom eens naast me zitten.
Ik ging zitten en toen zei hij:
Als iemand hier een vinger naar je uitsteekt...
zeg hem dan dat hij met mij te maken krijgt.
Toen zei hij: Pak z’n spullen.
Hij had het tegen de andere gevangenen.
De deuren van de cel gingen open en de bewakers zagen...
hoe een groep gevangenen m’n spullen pakten en die in de gang zetten.
Ik liep de cel uit zonder ook maar iets te hoeven dragen.
De bewaker deed zachtjes de deur dicht.
Voordat de gevangenen weer naar hun cel gingen zeiden ze me gedag...
gaven me een hug en zeiden: Hou vol. Het komt wel goed met je.
Toen gingen ze terug naar hun cel.
De bewaker sloot de deur en vroeg me: Hoe lang heb je hier gezeten?
Ik zei: Drie weken.
Hij zei: Normaal gesproken gaan ze hier bont en blauw weg...
en worden ze de cel uitgesmeten door de andere gevangenen.
Ze moeten hun eigen spullen dragen...
als de anderen de spullen niet al naar buiten hebben gegooid.
Hij kon gewoon niet geloven wat er net was gebeurd.
Dat was echt Jehovah.
Sporten, gezond eten, de publicaties en m’n dagboek...
dat hield me op de been. Dat werkte een lange tijd goed voor me.
Maar op een gegeven moment ging het toch bergafwaarts.
Ik was me een keer aan het klaarmaken voor de vergadering...
en ik voelde me goed.
Ik stond op het punt om de deur uit te gaan...
maar ik kon het niet. Ik werd opeens overmand door angst...
en ik voelde me opeens heel erg depressief.
Toen hield ik het niet meer, ik begon heel hard te huilen.
Ik kon er gewoon niet mee stoppen.
Ik belandde toen in een diepe depressie.
Echt heel erg.
Ik vond het heel erg moeilijk om op de broeders af te stappen...
en om hulp te vragen.
Maar op dat moment wist ik gewoon dat als ik dat niet zou doen...
er iets heel ergs zou gebeuren.
Dus ik dacht: Weet je wat. Ik vraag de broeders om een herderlijk bezoek.
Want ik had de ouderlingen nog nooit eerder over m’n depressie verteld.
Dat was de eerste keer dat ik het er met ze over had.
En er was één broeder, een van de ouderlingen...
die ook last had van een depressie.
En hij vroeg me:
Heb je weleens medische hulp overwogen?
Ik had tot op dat moment eigenlijk nooit professionele hulp willen zoeken.
Ik dacht dat ik dat niet nodig had, maar soms kom je op een punt waarop...
je extra hulp nodig hebt, omdat je er zelf niet meer uitkomt.
In deze wereld kun je het gevoel krijgen dat dat iets negatiefs is...
alsof depressie een vies woord is...
of dat medische hulp zoeken iets is dat je gewoon niet doet.
Maar ik besefte ook dat als ik medische hulp zou zoeken...
ik Jehovah beter zou kunnen aanbidden.
Ik moest ook mijn deel doen.
Niet iedereen hoeft die stap te zetten, maar voor mij was het gewoon nodig.
En ik ben blij dat ik het heb gedaan, want...
ik heb me nog nooit zo goed gevoeld.
Nog nooit.
Ongeveer een jaar later...
werden we vrijgelaten.
Maar m’n vrouw en ik wisten...
dat ze me elk moment weer konden oppakken.
Dus we moesten onze tijd zo goed mogelijk gebruiken.
Dus wat deden we?
Psalm 119:165:
We deden onze gezinsaanbidding, we lazen de Bijbel en we baden samen.
Dat is hoe ik m’n vier maanden van vrijheid doorbracht.
Toen ik hoorde dat de kanker weg was, was ik zo blij, ik was helemaal in de wolken.
Ik dacht:
Nu kan ik eindelijk dingen doen die kinderen van m’n leeftijd normaal gesproken doen.
Ik hoef niet meer bang te zijn, niet meer bezorgd.
Maar helaas kwam het weer terug.
En op dit moment is het eigenlijk zo dat ze niks meer voor me kunnen doen.
Dus het is nu gewoon een...
aflopende zaak eigenlijk...
en dat is het dan.
In lijn met Efeziërs 4:26...
moest ik dit nieuws eerst verwerken...
en ruimte geven aan m’n verdriet en boosheid.
Je moet die gevoelens toelaten...
en ze niet onderdrukken.
Maar je kunt wel controle hebben over wat je denkt en doet.
Zo’n beetje m’n hele leven heeft gedraaid om m’n ziekte...
maar ik heb geleerd om op andere dingen te focussen.
Ik ben niet de hele tijd met mezelf bezig.
Ik focus me op wat anderen meemaken, die dingen zijn anders maar net zo moeilijk.
Ik lees op jw.org de verhalen onder Nieuws.
Ik bid eigenlijk constant voor de broeders en zusters in Rusland...
omdat ze het heel zwaar hebben.
Geven maakt zeker weten gelukkiger dan ontvangen.
Dat hebben wij in onze situatie ook ervaren.
Ik heb gemerkt...
dat dat je eigen pijn verzacht.
Als je met jezelf bezig bent, wordt het alleen maar erger.
Maar als je op anderen focust en op hun problemen...
verdwijnen je eigen problemen naar de achtergrond.
Privet.
Hallo.
Antoinette, ik vond het zo...
Toen ik hoorde dat we met elkaar zouden praten...
vond ik dat echt zo bijzonder.
Ja, dat vond ik ook.
Toen de broeders me vertelden dat we elkaar zouden spreken...
vond ik het helemaal leuk.
Bedankt voor al je gebeden voor de broeders en zusters in Rusland.
Dat is zo waardevol.
We kunnen zo veel van je leren.
Dank je.
Dat is lief dat je dat zegt.
We hebben allebei veel meegemaakt.
Het moet vast supermoeilijk geweest zijn in de gevangenis.
Weet je, in de gevangenis zeiden we vaak tegen elkaar:
Als je je afvraagt: Hoeveel erger kan het nog worden?...
dan hoef je voor het antwoord niet lang te wachten.
Met andere woorden, als je dacht: Hoeveel erger kan het nog worden?...
gebeurde er daarna altijd iets ergers.
Toen we onze straf kregen, dachten we:
Nou, dit was het dan. Erger dan dit kan het niet worden.
Maar het werd natuurlijk wel erger.
Toen we aankwamen in de gevangenis werden we in elkaar geslagen...
en urenlang vernederd.
We dachten, hoeveel erger kan het worden?
De volgende dag kregen we te horen: Jullie moeten naar de strafcel.
We dachten:
Oké, hoeveel erger kan het nog worden?
In het begin was het nog maar op één verdieping...
daarna op een andere verdieping en uiteindelijk in het hele ziekenhuis.
Op elke verdieping lagen COVID-patiënten.
Dat was een van de zwaarste periodes in al mijn jaren...
dat ik als verpleegster werkte.
En we verloren veel goede verplegers...
hardwerkende verplegers met wie ik samen in de frontlinie had gestaan.
We raakten veel goede mensen kwijt.
Hoewel ik wel medicatie kreeg...
ging m’n depressie niet weg.
Ik dacht: Wat heeft het voor zin?
Ik kan niemand redden.
Ik kan niemand helpen.
Het was hartverscheurend. Het was echt hartverscheurend.
Heb je je ooit net als Feliks gevoeld toen hij zich afvroeg:
Hoeveel erger kan het nog worden?
Toch kan een geestelijk ingesteld persoon elke nieuwe beproeving zien...
als een kans om op Jehovah te vertrouwen.
We gaan nu naar het laatste deel van deze video.
Let er alsjeblieft op hoe Jehovah deze broeders en zusters sterk maakte...
en hoe hun band met Jehovah hechter werd.
Denk na over je eigen omstandigheden...
en de manieren waarop Jehovah jou door beproevingen heen heeft geholpen.
En vertrouw er volledig op dat hij je zal blijven helpen.
Toen besloot ik om er niet meer over na te denken hoeveel erger het zou kunnen worden.
Ik ging het per dag bekijken.
Ik vroeg Jehovah elke dag om volharding en vreugde voor die dag.
En op die momenten huilde ik bij Jehovah.
Ik vertelde Jehovah hoe ik me voelde...
en vroeg hem om de rust om hiermee om te gaan.
Ik had al vaker heel intens en open met Jehovah gesproken in gebed...
maar nog nooit zoals toen ik daar zo alleen was.
Ik dacht dat ik dood zou gaan.
Ik vroeg Jehovah of hij me een opstanding wilde geven...
als hij iets goeds in me zag.
Ik zei tegen hem dat ik heel graag in de nieuwe wereld wilde leven...
om m’n man en m’n kinderen weer te zien.
En ik bedankte hem intens voor het leven dat ik had gehad.
En toen kwam er een rust over me...
die ik nog nooit eerder had gevoeld.
Toen wist ik dat het Jehovah was die voor een uitweg zorgde.
Gehoorzaamheid, doen wat er van je gevraagd wordt...
dat kwam van Jehovah, eigenlijk zo simpel.
Dan had Jehovah iets om te zegenen, en dat heeft m’n leven gered.
Ik wilde mensen nooit tot last zijn...
maar er kwamen broeders en zusters vanuit het hele land...
om aan dit huis te werken en ook aan de andere huizen.
Ze gaven me het gevoel dat ik erbij hoorde.
Ik voelde me geliefd.
Dat Jehovah aandacht had voor mij.
Ik voelde me daardoor zo klein.
Al die mensen die voor mij in de weer waren.
En dan kijk je naar ze, dan denk je:
Ik hoor bij deze organisatie.
Ik moet ook andere mensen blij maken.
Als ik iemand kan helpen die aan een depressie lijdt...
heb ik het gevoel dat Jehovah me daarvoor gebruikt...
en het maakt me zo blij dat ik nuttig kan zijn voor Jehovah.
Het is heerlijk om, het is zo fijn om me weer goed te voelen...
om weer blij te zijn, weer te kunnen lachen...
om weer van kleine dingen te kunnen genieten...
zoals van de schepping.
En weet je, gewoon blij te zijn dat ik leef.
Dus ja.
Ja.
Nu heb ik een vaste baan.
Ik werk bij een bouwmarkt.
En ik heb innerlijke rust.
De tegenslagen hebben me sterker gemaakt...
en m’n band met Jehovah is veel hechter geworden.
Ik bak nog steeds brood.
En thuis ben ik degene die de kleren strijkt.
Na een tijdje kreeg ik te horen dat ik gedeporteerd zou worden.
Ik weet nog dat ik de trein uitkwam.
Ze namen me mee naar de achteruitgang.
Maar m’n vrouw Jevgenia stond bij de hoofdingang.
Ze was aan het bellen en zag niet dat ik er aankwam.
Ze keek naar de hoofdingang.
Ik gooide m’n tas op de grond en rende naar haar toe.
Ze zag vanuit haar ooghoek dat er iemand kwam aanrennen.
Ze schrok en ze was zelfs een beetje bang.
Dat moment.
Degene van wie ik het meeste hou vastpakken.
Dat was een van de mooiste dagen van m’n leven.
Hi. Privet.
Privet.
Hallo.
Toen ik hoorde dat je bidt...
voor de broeders en zusters in Rusland...
was dat zo aanmoedigend voor Feliks en mij. Je bent voor mij zo’n goed voorbeeld.
We hebben er gister nog over gebeden.
Feliks zei...
dat jij zo’n mooi voorbeeld bent van iemand die echt geeft...
om de broeders en zusters.
We houden van je.
Doei.
Heel leuk om jullie te spreken.
Dag.
Mijn probleem is nu niet op te lossen...
maar de oplossing is de nieuwe wereld.
Dat is de oplossing.
Ik denk er graag over na wat ik dan allemaal zal gaan doen.
Natuurlijk ga ik eerst springen van blijdschap omdat ik dan geen kanker meer heb.
Ik ga allemaal dingen eten die ik nog nooit heb gehad...
en ik ga allemaal huisdieren nemen.
Ik ga een huis bouwen.
Ik ga leren hoe ik een huis moet bouwen.
Vrede in deze wereld betekent niet...
dat er geen ziekte, gevaar, vervolging...
of financiële problemen zijn.
Vrede in deze wereld betekent...
Jehovah’s leiding gehoorzamen...
veel tot Jehovah bidden...
en mediteren over Jehovah’s Woord en z’n beloften.
Vrede in deze wereld betekent ook goede vrienden hebben...
en gevoel voor humor hebben.
Wat ik hiervan geleerd heb, is dat vrede...
niet afhangt van externe factoren, van wat er gebeurt en wat je meemaakt.
Ik heb geleerd dat vrede vanbinnen zit...
en dat het van Jehovah komt.
De voorbeelden die we hebben gezien...
zijn gewone mensen met dezelfde gevoelens als wij.
Maar ze hadden innerlijke vrede, ook al maakten ze ernstige beproevingen mee.
Hoe kwam dat?
Toen Miguel z’n baan kwijtraakte, bleef hij gefocust op het dienen van Jehovah...
en was hij niet te trots om nederig werk te doen om voor z’n gezin te zorgen.
Margaret was voorbereid op een natuurramp...
en tijdens de brand bad ze tot Jehovah.
Toen Nikki zwaar depressief was...
deed ze nazoekwerk in onze publicaties en vroeg ze de ouderlingen om hulp.
Feliks bleef zelfs toen hij wreed werd behandeld...
vriendelijk voor degenen die hem vervolgden.
Hij wist dat hij christelijke eigenschappen moest tonen in zijn reactie op de situatie.
En onze lieve Antoinette blijft ondanks haar ziekte...
gefocust op het helpen van anderen en niet op zichzelf.
Zoals ze zei, is de oplossing voor haar, en dat geldt voor ons allemaal...
Gods Koninkrijk.
Als jij met beproevingen te maken hebt, focus dan op waar je controle over hebt...
help anderen, wees dankbaar...
en vertrouw op Jehovah en op zijn organisatie.
Als je nu geen moeilijkheden meemaakt...
doe dan wat je kunt om je erop voor te bereiden...
door jezelf geestelijk op te bouwen.
Maak je niet te veel zorgen.
Angst voor wat er zou kunnen gebeuren is vaak erger dan de beproeving zelf.
Vertrouw op Jehovah...
en wees ervan overtuigd dat hij zijn vrienden nooit in de steek zal laten.
Onze lieve broeders en zusters naar wie we net hebben geluisterd...
zijn geestelijk sterk.
We willen ze bedanken voor hun deelname aan deze interviews.
We willen ook alle broeders en zusters bedanken die een medisch beroep hebben...
en die tijdens de pandemie een extra mijl zijn gegaan.
In Jakobus 5:11 staat:
We prijzen degenen die hebben volhard gelukkig.
Jullie hebben van de volharding van Job gehoord...
en hebben gezien hoe Jehovah het heeft laten aflopen...
dat Jehovah heel meelevend en barmhartig is.
De zegeningen die we krijgen als we volharden ondanks moeilijke beproevingen...
kunnen ons kracht geven voor de toekomst en ons helpen betere mensen te worden.
De innerlijke vrede en vreugde die we ervaren...
zijn een geschenk van Jehovah.
Deze broeders en zusters van over de hele wereld...
hebben ons duidelijk laten zien dat we er nooit aan hoeven te twijfelen...
dat onze geweldige hemelse Vader iedereen die van hem blijft houden zal zegenen.
We willen alle broeders en zusters die zijn geïnterviewd...
bedanken voor hun openhartige verhaal.
We hebben echt veel aan hun ervaring en kunnen ervan leren.
Die eerlijke interviews laten zien dat we zelfs tijdens zware beproevingen...
onze vrede kunnen bewaren.
Jehovah is er altijd voor zijn trouwe aanbidders.
Dan is het nu tijd voor de dooplezing.
We willen alle doopkandidaten aanmoedigen om extra goed op te letten.
Hoe leidt wandelen op Jehovah’s weg tot vrede?
Hoe kunnen we op de weg naar eeuwig leven blijven?
Luister aandachtig naar broeder William Turner, helper bij het Dienstcomité...
die de lezing zal houden:
Blijf wandelen op de weg van vrede.
Doopkandidaten van over de hele wereld, we vinden het een geweldig voorrecht...
om deze speciale gebeurtenis samen met jullie mee te maken.
Je opdracht aan God was je belangrijkste beslissing ooit.
Vandaag laat je in het openbaar zien...
dat je deze beslissing hebt genomen.
Jullie omstandigheden verschillen.
Sommigen van jullie zijn in de waarheid opgegroeid.
Toch moesten jullie persoonlijk een band met Jehovah opbouwen.
Anderen hebben Jehovah nog niet zo lang geleden leren kennen.
Maar wat je situatie ook is...
het was waarschijnlijk een hele reis...
een reis over een figuurlijke weg om tot dit punt te komen.
In de Bijbel wordt de ware aanbidding ook vergeleken...
met een pad of met een weg waarop je wandelt.
Toen de eerste-eeuwse gemeente was opgericht...
gebruikten Jezus’ discipelen in Handelingen 9:2 de term De Weg...
als aanduiding van hun nieuwe vorm van aanbidding.
Ze begrepen dat ze als gedoopte christenen...
een koers waren ingeslagen...
die blijvend invloed zou hebben op elk aspect van hun leven.
En dat geldt ook voor jou.
Kijk eens hoe dat wordt omschreven in de Bijbel.
Zoek alsjeblieft het boek Efeziërs op.
En dan lezen we Efeziërs hoofdstuk 4...
en dan vers 22 tot 24.
Daar staat: Jullie hebben geleerd dat je de oude persoonlijkheid moet wegdoen...
die bij jullie vroegere manier van leven hoort...
en die door haar bedrieglijke verlangens wordt verdorven.
En jullie moeten je mentaliteit blijven vernieuwen...
en de nieuwe persoonlijkheid aandoen, die naar Gods wil werd geschapen...
in ware rechtvaardigheid en loyaliteit.
Net als de eerste-eeuwse christenen...
heb je de waarheid over Jehovah leren kennen.
En wat je hebt geleerd...
heeft ervoor gezorgd dat je je nu laat dopen.
Net als de rest van Gods volk heb je gedaan wat in vers 22 staat:
je hebt de oude persoonlijkheid weggedaan.
Maar hier in vers 23...
staat wat je ook moet doen: je moet je mentaliteit blijven vernieuwen.
Dat omvat onder andere je gedachten:
dus waar je over nadenkt en bij stilstaat.
De voetnoot bij dit vers zegt dat je het ook kunt vertalen met...
de kracht die je denken aandrijft.
Of letterlijk de geest van je denken.
Dus iemands motivatie, verlangens en neigingen.
Het oorspronkelijke Griekse woord dat hier gebruikt is...
duidt op de aandrijvende kracht die van iemands figuurlijke hart uitgaat...
en hem ertoe aanzet dingen op een bepaalde manier te zeggen en te doen.
Dus je moet je manier van denken vernieuwen...
en ook je motivatie die je ertoe aanzet je op een bepaalde manier te gedragen.
Ons doel als gedoopte aanbidders van Jehovah...
is om een mentaliteit te ontwikkelen die in lijn is...
of in overeenstemming is, met Gods gedachten.
Dat zal niet altijd makkelijk zijn.
Het kost tijd en veel moeite.
Personen die op de weg van vrede wandelen...
krijgen vaak met problemen te maken.
Dus om op die weg te blijven...
moeten we bereid zijn om offers te brengen.
Net als de christenen uit de eerste eeuw...
krijgen we misschien met rechtstreekse vervolging te maken.
Maar als we dingen op Jehovah’s manier blijven doen...
zullen we gelukkig zijn en zal Jehovah ons zegenen.
In Lukas 1:79 geeft hij ons de verzekering dat hij onze voeten zal leiden...
op de weg van vrede.
Vind je dat niet geruststellend?
Dus we zijn blij.
We zijn blij dat jullie als doopkandidaten aan deze reis zijn begonnen.
En bedenk dat er zo’n achtenhalf miljoen Getuigen met jou over deze weg reizen.
En vandaag...
vinden we het een eer en een voorrecht om jullie te verwelkomen.
We verwelkomen jullie op Jehovah’s weg van vrede...
en de weg die naar het leven leidt.
We gaan in deze lezing drie vragen beantwoorden.
Ten eerste.
Waarom is het belangrijk...
dat je het niet opgeeft te wandelen op Jehovah’s weg van vrede?
Ten tweede.
Hoe leidt het wandelen op Jehovah’s weg tot vrede?
Ten derde.
Wat kun je doen...
om op Jehovah’s weg van vrede te blijven wandelen?
We beginnen met de eerste vraag.
Waarom is het belangrijk dat je het niet opgeeft...
te wandelen op Jehovah’s weg van vrede?
Laten we om die vraag te beantwoorden 2 Korinthiërs hoofdstuk 4 opzoeken.
2 Korinthiërs 4:16-18.
Daar staat:
Daarom geven we de moed niet op.
Ook al vervalt de mens die we uiterlijk zijn...
de mens die we innerlijk zijn wordt van dag tot dag vernieuwd.
Want de beproeving, die maar kort duurt en licht is...
leidt voor ons tot een glorie die alles overtreft en eeuwig duurt.
We houden onze ogen niet gericht op de zichtbare dingen...
maar op de onzichtbare dingen.
Want de zichtbare dingen zijn tijdelijk, maar de onzichtbare dingen zijn eeuwig.
Zie je waarom je het niet moet opgeven?
Als Getuige van Jehovah moet je actief blijven...
en volharden op de weg van vrede.
Jullie, doopkandidaten, hebben de moed niet opgegeven.
Jullie deden je best om Jehovah’s goedkeuring te krijgen en een deel van zijn volk te worden.
Waarom heb je dat gedaan?
Omdat je van hem houdt.
En je weet dat de moeilijkheden en tegenslagen waar je nu mee te maken hebt...
maar kort duren en licht zijn...
in vergelijking met eeuwig leven in Gods nieuwe wereld.
Vandaag is het begin van een speciale band met Jehovah.
Laat dus niets of niemand tussen jou en Jehovah komen.
Koester dus je band met Jehovah, want die vriendschap is voor eeuwig.
Blijf dus wandelen op Jehovah’s weg van vrede.
Houd voor ogen hoe bijzonder het is om hem als vriend te hebben...
om door hem geleid te worden.
Als je het niet opgeeft...
met wat voor moeilijkheden je ook te maken krijgt...
zal Jehovah je altijd blijven zegenen.
We zijn er zeker van dat je het kunt.
Laten we nu eens gaan kijken naar een voorbeeld.
We gaan praten met zuster Indira Alfonso.
Zuster Alfonso is in 2006 gedoopt...
en dient nu samen met haar man op Bethel in Warwick.
Zuster Alfonso, kun je ons iets vertellen over jouw reis...
over hoe je in contact bent gekomen met Jehovah’s Getuigen?
Ik ben geboren in Cuba, en m’n moeder en ik verhuisden naar de VS toen ik 9 was.
Ook al was ik nog jong, ik was toen al op zoek naar God.
Elke keer dat we verhuisden, ging ik naar de plaatselijke kerken.
Ik liet me zelfs in verschillende kerken dopen.
Toen ik 11 was, liet m’n moeder me bij m’n tante wonen.
Zij was een van Jehovah’s Getuigen.
Zij vroeg m’n moeder of een pionierster uit haar gemeente mij studie mocht geven.
M’n moeder vond het goed.
Wat mooi dat je zelfs op zo’n jonge leeftijd God al wilde leren kennen.
Heb je in de periode vóór je doop als Getuige te maken gekregen met moeilijkheden...
waardoor het een uitdaging was om te volharden?
Ja, inderdaad.
Ik bracht al heel snel veranderingen aan.
Ik stopte met het vieren van feestdagen en het bidden tot beelden.
Maar m’n moeder vond dat allemaal maar vreemd.
Ze kon het maar niet begrijpen.
Ze was echt bang dat ik gehersenspoeld werd.
Dus nadat ik een paar maanden studie had gehad, moest ik weer bij haar komen wonen.
Dat betekende geen studie meer en geen vergaderingen meer.
Al snel ging ik door slechte omgang anders praten en me anders gedragen.
Ik werd zo makkelijk beïnvloed dat ik zelfs m’n verjaardag weer ging vieren.
Ik dreef steeds verder van Jehovah af in plaats van dat ik dichter tot hem naderde.
Dat moet lastig zijn geweest.
Wat heeft je geholpen het niet op te geven...
en op de weg van vrede te blijven wandelen?
Mattheüs 10:37 was voor mij een grote hulp.
Jezus zegt daar: Wie meer gehecht is aan zijn vader of moeder dan aan mij...
is mij niet waard.
Dus soms kan vrede met Jehovah betekenen dat je de vrede met je familie kwijtraakt.
Maar ik wist dat als ik m’n moeder voor de waarheid wilde winnen...
ik met Jehovah moest blijven wandelen en niet moest opgeven.
Dus op een avond vroeg ik Jehovah in tranen om me te vergeven en te helpen.
En een paar dagen later...
liet m’n moeder me zonder enige uitleg weer bij m’n tante wonen.
Ik pakte de Bijbelstudie weer op...
en een jaar later, toen ik 15 was, liet ik me dopen.
Het is duidelijk dat Jehovah je gebed heeft verhoord.
Heb je sinds die tijd nog meer bewijzen van Jehovah’s leiding gezien?
Een vriendin hielp me inzien dat ik anders met m’n moeder moest communiceren.
Dus op een dag belde ik m’n moeder en zei ik tegen haar...
hoe enorm ik haar waardeerde en van haar hield.
Ik wilde die afstand niet meer.
Ik vertelde haar dat m’n liefde voor haar nooit veranderd was...
maar dat m’n liefde voor Jehovah nu op de eerste plaats kwam.
Dat gesprek was voor ons echt een keerpunt.
Nu hebben we al zo veel goede gesprekken gehad, en ze snapt me nu veel beter.
Als ik zie hoe Jehovah me leidt...
wil ik gewoon voor altijd op de weg van vrede blijven wandelen.
Dankjewel, zuster Alfonso.
We zijn blij met je mooie ervaring en goede voorbeeld.
Laten we het nu over de tweede vraag gaan hebben.
Hoe leidt het wandelen op Jehovah’s weg tot vrede?
En om die vraag te beantwoorden...
gaan we de weg naar het leven waarop je nu loopt...
vergelijken met een letterlijke weg, of pad.
Er zijn een aantal interessante overeenkomsten te vinden.
Ten eerste hebben beide wegen grenzen...
een doel en een bestemming.
Laten we daar eens mee beginnen: grenzen.
Langs een letterlijke weg staan soms verkeersborden:
verleen voorrang, verboden toegang.
Soms zijn er vangrails langs de weg...
of wegmarkeringen die je helpen op jouw rijbaan te blijven.
Dat zijn dus grenzen.
En die grenzen zijn er dus om je te beschermen...
want als je die grenzen negeert, kun je gewond raken of verdwalen.
Het zou mooi zijn als we je konden vertellen dat je reis na de doop...
probleemloos zal verlopen...
dat het een hele makkelijke reis zal worden.
Dat je onderweg geen enkel obstakel tegen zult komen.
Maar de realiteit is dat je met uitdagingen te maken zult krijgen...
en beproevingen zult meemaken.
Daar zorgt de Duivel wel voor.
Hij zal ervoor zorgen dat er verleidingen op je pad komen.
Hij zal er alles aan doen om je speciale band met Jehovah kapot te maken.
Maar we hebben er alle vertrouwen in dat je kunt volharden.
Je kunt met succes gevaren vermijden als je binnen de grenzen blijft...
van Jehovah’s weg van vrede.
Maar hoe blijf je binnen die grenzen?
Door over Jehovah’s wetten en principes te blijven leren...
en ze te gehoorzamen.
Gehoorzaamheid zal je niet alleen beschermen...
maar je ook innerlijke rust of vrede geven...
vrede die het gevolg is van een goed geweten.
De volgende overeenkomst tussen een letterlijke weg en de weg naar het leven...
is dat je een doel hebt.
Als je op een letterlijke weg reist, ben je normaal gesproken niet van plan...
om alleen maar stil te blijven staan.
Je bent niet op die weg om anderen alleen maar voorbij te zien rijden.
Nee, je bent er met een reden.
Het doel van een letterlijke weg is dat je vooruitkomt...
om van de ene plek naar de andere te komen.
Zo is het ook met Jehovah’s weg van vrede.
Die weg stelt je ook in staat...
om vooruit te komen door geestelijk te blijven groeien.
Er zijn natuurlijk veel manieren om geestelijke te groeien.
Eén belangrijke manier om dat te doen is geestelijke eigenschappen ontwikkelen.
Daar maak je Jehovah blij mee.
Kijk bijvoorbeeld eens wat er staat in Galaten 6:10.
We gaan het samen lezen, Galaten 6:10.
Daar staat: Laten we zolang de gelegenheid er nog is...
goed zijn voor iedereen...
maar vooral voor degenen die aan ons verwant zijn in het geloof.
Dus je kunt geestelijk groeien...
door naar mogelijkheden te zoeken om dingen voor anderen te doen...
zowel binnen als buiten de gemeente.
Tijdens de pandemie is daar extra veel gelegenheid voor.
We bellen anderen om te vragen hoe het met ze gaat.
We brengen voedsel en hulpgoederen rond.
En denk aan wat broeders en zusters elke keer weer voor anderen doen...
als er een natuurramp heeft plaatsgevonden.
Denk nu eens na over wat je in je eigen omgeving kunt doen.
Hoe kun jij goed zijn voor iedereen?
Zijn er personen die voedsel nodig hebben of die hulp nodig hebben bij het boodschappen doen?
Is er iemand die behoefte heeft aan aanmoediging...
of die je kunt opvrolijken?
Ken je iemand die een dierbare heeft verloren...
en die je troost kunt geven of gewoon een luisterend oor kunt bieden?
Als je blijk geeft van eigenschappen...
zoals vriendelijkheid, medegevoel, gastvrijheid of vrijgevigheid...
dan zul je een gevoel van diepe voldoening ervaren.
En je maakt Jehovah blij...
omdat je dan laat zien dat je niet alleen op de weg naar het leven wandelt...
om je eigen leven te redden maar ook om anderen te helpen.
En nu de derde overeenkomst tussen een letterlijke weg en de weg naar het leven.
In beide gevallen is er een bestemming die iemand wil bereiken.
Als je op een letterlijk pad loopt, zul je uiteindelijk je bestemming bereiken.
Als je als Getuige van Jehovah wandelt op de figuurlijke weg...
zul je uiteindelijk ook je bestemming bereiken.
Je zult een hechte band met Jehovah krijgen...
voor eeuwig.
Hoewel we verlangen naar Gods nieuwe wereld...
kunnen we ook nu al zegeningen ervaren en innerlijke rust...
die het gevolg zijn van een leven dat draait om Jehovah’s dienst.
We hebben nu het voorrecht om even met zuster Gloria Herd te praten.
Zuster Herd is al meer dan 70 jaar gedoopt...
en heeft prachtige dingen meegemaakt in de speciale volletijddienst...
samen met haar man, broeder Samuel Herd van het Besturende Lichaam.
Zuster Herd, u hebt veel zegeningen ervaren...
maar we weten ook dat u met uitdagingen te maken hebt gehad.
Hoe hebt u sinds u op Jehovah’s weg van vrede wandelt in de loop van de jaren...
bij al uw toewijzingen meer innerlijke vrede ervaren?
Ik heb geleerd, broeder Turner, dat als Jehovah je een taak geeft...
hij je geeft wat je nodig hebt om die uit te voeren.
We hebben heel veel gehad aan het voorbeeld van kringopzieners en hun vrouwen.
Het was een groot voorrecht om Jehovah samen met hen te dienen.
Sommigen van hen waren al in de kringdienst toen ik nog heel jong was.
Ik zag hun trouw, hoe gelukkig ze waren...
en ik zag dat ze echt innerlijke rust hadden.
Ik leerde daar heel veel van.
Zij waren echt een groot voorbeeld voor me.
Zulke voorbeelden kunnen enorm waardevol zijn.
Wat heeft u nog meer geholpen?
Ik kreeg ook innerlijke vrede door veel tot Jehovah te bidden.
We hadden vaak weinig geld of helemaal geen geld...
maar we hebben altijd te eten gehad...
en we hebben nooit een kring of congres hoeven missen.
We hebben geleerd dat gebrek aan geld voor Jehovah geen obstakel vormt.
Hij luisterde naar onze gebeden, verhoorde ze en...
soms was het alsof de zegeningen rechtstreeks uit de hemel kwamen vallen.
Gebeden kunnen veel kracht hebben.
Bedankt voor het delen.
Maar hoe heeft het wandelen op Jehovah’s weg van vrede...
u geholpen vrede met anderen te hebben?
Ik heb in de kringdienst met veel zusters samengewerkt...
en ze hadden allemaal verschillende karakters.
Dus ik heb geleerd om Romeinen 12:18 toe te passen...
waar staat dat voor zover het van mij afhangt...
ik in vrede moet leven met alle mensen, ook vrouwen.
Dus ik heb geleerd...
dat ik soms mijn karakter moest veranderen om de vrede te bewaren.
Dat gebeurde regelmatig.
Een keer kwamen we op dinsdagochtend bij ons logeeradres aan.
En ik zei iets wat de zuster erg van streek maakte. Ze werd heel boos.
Ik besloot om er geen punt van te maken omdat ik er nog een week moest doorbrengen.
En ik probeerde gewoon om door mijn gedrag te laten zien...
dat ik nooit bedoeld kon hebben wat zij dacht dat ik bedoelde.
En in de loop van de week werd de sfeer steeds minder gespannen.
En toen we op maandag vertrokken waren we dikke vriendinnen geworden.
Ze gaf me een dikke knuffel, en het was alsof er nooit iets gebeurd was.
Dat hebt u mooi aangepakt, zuster Herd.
Uw geestelijke eigenschappen kwamen goed van pas.
Tot slot, hoe heeft het wandelen op Jehovah’s weg van vrede u geholpen...
vrede met God te hebben?
Als je keer op keer meemaakt dat Jehovah het voor je opneemt...
voel je dat je zijn goedkeuring hebt.
Nu Sam en ik wat ouder zijn...
voelen we dat Jehovah ons heeft gegeven waar ons hart naar verlangde.
Want we mogen nu op Bethel dienen, en dat was al jarenlang ons doel.
En ik weet: zolang ik trouw aan Jehovah blijf...
zal hij me innerlijke vrede geven.
Daar zijn we van overtuigd.
Heel erg bedankt, zuster Herd.
We hebben enorm genoten van uw mooie woorden en aanmoediging.
Laten we nu de laatste vraag bespreken.
Wat kun je doen om op Jehovah’s weg van vrede te blijven wandelen?
We gaan weer naar de illustratie over de weg.
Op een letterlijke weg...
anticipeer je op onverwachte situaties of slecht weer...
om ervoor te zorgen dat je toch je bestemming bereikt.
En zo is het ook als je op de weg van vrede reist.
Soms is het nodig om veranderingen in je denken en doen aan te brengen.
Kort geleden zei een kringopziener iets interessants over je denken en doen.
Hij zei dat ze kunnen zijn als een gevangenis of als een paspoort.
Je denken en doen zijn als een gevangenis als ze je beperken in je vooruitgang.
Maar ze zijn als een paspoort als ze je brengen waar je moet zijn.
We weten nu dat we op de weg naar het leven moeten zijn...
en blijven.
Daarom willen we ervoor zorgen...
dat we de nodige verbeteringen in ons denken en doen aanbrengen...
zodat ze ons niet beperken of tegenhouden in onze geestelijke vooruitgang.
Wat voor veranderingen zouden we misschien moeten aanbrengen?
Kijk eens naar wat Paulus zei in 2 Korinthiërs hoofdstuk 13.
We lezen 2 Korinthiërs 13:11.
Paulus zegt: Tot slot, broeders, behoud je vreugde...
blijf verbeteringen aanbrengen...
laat je bemoedigen, blijf eensgezind, bewaar de vrede...
en de God van liefde en van vrede zal met jullie zijn.
Heb je drie terreinen opgemerkt waarop we onszelf misschien kunnen verbeteren?
Als eerste noemt hij: Behoud je vreugde.
Je kunt je vrede en vreugde verliezen...
als je je helemaal in beslag laat nemen door de zorgen van het leven.
Dus hoe kun je je vreugde behouden?
Stel je ten doel om te focussen op dingen die je blij maken...
in plaats van verdrietig.
Dus als je je niet goed voelt of chronisch pijn hebt...
focus dan op Gods belofte van een tijd waarin niemand zal zeggen:
Ik ben ziek.
Als je vanwege je geloof met tegenstand te maken krijgt...
focus dan op het feit...
dat je deel uitmaakt van een wereldwijde broederschap...
van mensen die je steunen en voor je bidden.
En bedenk welke voorzieningen er allemaal zijn om ons geestelijk sterk te houden.
Als je door wereldgebeurtenissen ontmoedigd raakt...
kun je vreugde halen uit het feit dat je een hoop hebt voor de toekomst...
en dat je weet dat er een eind aan alle problemen komt.
We weten dat er betere tijden aankomen.
Waar het om gaat is:
sta niet toe dat negatieve gedachten je groei in de weg staan.
Maar breng de nodige verbeteringen aan zodat je doorgaat...
en je je vreugde behoudt.
In vers 11 noemt Paulus nog een terrein voor verbetering.
Hij zegt daar:
Blijf eensgezind.
In de eerste eeuw waren er personen in de gemeente die afvallige ideeën verspreidden.
Anderen kwamen met controversiële ideeën...
die niet direct tegen Gods Woord ingingen...
maar wel voor verdeeldheid zorgden.
Het gevolg was dat er meningsverschillen en ruzies ontstonden...
waardoor er geen gezonde sfeer meer in de gemeente was.
Wat kan ons helpen om eensgezind te blijven?
Denk aan de woorden van Paulus in 2 Timotheüs 2:23:
Verwerp dwaze en domme discussies, want je weet dat ze tot ruzies leiden.
Natuurlijk nemen we een duidelijk standpunt in...
als Jehovah’s morele normen overtreden worden.
Maar als iets niet ingaat tegen Bijbelse principes...
is het verstandig om niet je persoonlijke mening te promoten.
Wees nooit de oorzaak van een geschil in de gemeente...
en zorg dat je er ook niet bij betrokken raakt.
Want dat zou de vrede in de gemeente verstoren.
In vers 11 vind je ook een derde terrein waarop je je misschien kunt verbeteren:
Bewaar de vrede.
Heb je in de interviews gezien...
wat de zusters deden toen ze te maken kregen...
met iets waardoor ze hun vrede dreigden te verliezen?
Ze legden de kwestie in gebed voor.
Ze dachten na over verschillende Bijbelteksten.
En dan keken ze hoe ze die konden toepassen in hun specifieke situatie.
Dat hielp ze om niet alleen innerlijke vrede te hebben...
maar ook vrede met anderen.
Dus geef blijk van geestelijke eigenschappen.
Blijf je best doen om de vrede te bewaren.
Wees altijd liefdevol en vrijgevig voor iedereen...
vooral voor je naaste familieleden, of ze nu wel of niet in de waarheid zijn.
Tot slot willen we jullie, doopkandidaten...
eraan herinneren dat vandaag een mijlpaal is...
een cruciale stap in je reis van dienst voor Jehovah.
Neem dus de tijd om erover na te denken wat deze dag voor jou betekent.
We zijn zo trots op jullie.
Je zult nooit spijt krijgen van je beslissing...
om je leven aan Jehovah op te dragen.
Maar bedenk dat de reis niet eindigt op de dag van je doop.
Het is eigenlijk nog maar het begin.
Daarom moedigen we je aan om te doen wat je kunt...
om op de weg naar het leven te blijven.
Denk na over wat we allemaal besproken hebben.
Ten eerste:
Geef het niet op om op Jehovah’s weg van vrede te blijven wandelen.
Je leven hangt ervan af.
Laat je leiden door Jehovah.
Ten tweede:
Blijf binnen de grenzen van de weg naar het leven.
Bedenk dat je op die weg loopt met een doel...
waardoor je je bestemming kunt bereiken: eeuwige vriendschap met Jehovah.
En ten derde:
Blijf de nodige verbeteringen aanbrengen in je denken en doen...
zodat je vrede kunt hebben met Jehovah en met anderen.
Als je dat blijft doen, zul je niet alleen innerlijke vrede hebben, maar dan zal...
zoals het laatste deel van 2 Korinthiërs 13:11 zegt...
de God van liefde en van vrede met je zijn.
Houd dat altijd in gedachte.
Ja, Jehovah is altijd met degenen die wandelen...
op de weg van vrede.
Bedankt broeder Turner.
Net als vorig jaar...
zullen de regelingen rondom de doop van plaats tot plaats verschillen.
De ouderlingen hebben geschikte voorzieningen getroffen...
in overeenstemming met de plaatselijke omstandigheden...
zodat kandidaten na afloop van dit programma gedoopt kunnen worden.
We zijn Jehovah dankbaar dat hij via dit congresprogramma voorziet...
in geestelijk voedsel op het juiste moment.
In het volgende deel gaan we zien wat voor dingen onze vrede zouden kunnen verstoren.
We zullen leren wat we kunnen doen om vredestichters te zijn.
We gaan ook deel 1 van het Bijbelse drama bekijken.
Maar laten we nu het laatste lied van dit deel gaan zingen...
lied nummer 54:
Dit is de weg!
Na het lied kan er plaatselijk een gebed worden uitgesproken.
Dus, lied 54.