Dan is het nu tijd voor een vast onderdeel van het programma...
en een geliefd onderdeel: The Inside Story.
Let alsjeblieft goed op.
Het onderdeel staat onder leiding van James Cauthon, een van de Gileadleraren.
Het leven is te vergelijken met muziek.
Er zijn hoge noten en ook wat lage noten in ons leven.
Maar samen vormen ze een melodie die uniek is voor elk persoon.
Wie luistert er naar die melodie?
De melodie van trouwe aanbidders gaat rechtstreeks naar Jehovah’s hart.
Weet je, hij heeft veel waardering...
niet alleen voor de doelen die we bereiken, maar ook voor de reis erheen.
Vandaag gaan we luisteren naar drie studenten...
van de 151ste Gileadklas.
Luister naar het verhaal van hun reis en kijk of je hun lied hoort.
We gaan beginnen.
Je bent vast benieuwd naar onze eerste gasten...
Joel en Adrienne Grim, bij deze aflevering van The Inside Story.
Adrienne, jij stelde je al heel jong theocratische doelen.
Kun je daar iets over vertellen?
Zeker.
M’n ouders hielpen me al jong om Jehovah te dienen...
en toen ik ongeveer 11 was...
kwamen er 5 jonge pioniersters naar onze gemeente als need-greaters.
Ik keek enorm naar ze op.
En een van hen kende gebarentaal.
Ze richtte Bijbelstudies op en ging de vergaderingen voor ze tolken.
Ze leerde mij ook een beetje gebarentaal.
Ik wilde heel graag helpen.
Ben jij dat toen je 11 was?
Dat ben ik met m’n broertje.
Dat moet rond die tijd geweest zijn.
Een paar jaar later, toen ik een tiener was...
ging de zuster naar een andere gemeente...
en moest iemand haar Bijbelstudies overnemen.
Ik probeerde zo goed als ik kon te helpen, maar het was niet makkelijk...
want er waren nog geen publicaties in gebarentaal.
Hoe deed je dat dan zonder publicaties te hebben?
Ik probeerde van alles.
Bijvoorbeeld: elke zaterdagavond...
zat ik daar met de Wachttoren op m’n ene knie...
en een woordenboek voor gebarentaal op m’n andere knie...
en dan zocht ik elk woord op.
Je zocht letterlijk elk woord op?
Ja, dat was toen de enige manier om het te leren.
Maar ik kreeg ook veel hulp, want de doven waren zo aardig...
en ze waren echt behulpzaam en zo geduldig.
Op een keer was ik met een meisje in gebarentaal aan het praten...
achter in de Koninkrijkszaal, en ze gebaarde iets...
maar ik begreep het niet.
Dus ik vroeg haar het te herhalen.
Ze herhaalde het, maar ik begreep het nog steeds niet.
En ze bleef maar manieren verzinnen om me duidelijk te maken...
wat ze wilde zeggen, totdat de tranen over m’n wangen rolden.
Maar we bleven het proberen, en eindelijk begreep ik het.
En toen gaven we elkaar een knuffel omdat ik het eindelijk snapte.
Maar dat geduld en die behulpzaamheid heb ik vaak ervaren...
en het heeft me echt geraakt.
Ja, die ervaring raakt ons ook.
Later heb je Joel ontmoet.
En Joel, jij diende toen op Bethel in Wallkill...
en toen jullie trouwden, toen kwam jij, Adrienne, ook naar Bethel.
En later besloten jullie om een gebarentaalgemeente te ondersteunen.
Adrienne, jij kende toen al gebarentaal.
Maar jij, Joel, moest het nog leren.
Hoe ging dat?
Ik kan je zeggen dat ik na het leren van gebarentaal...
1 Korinthiërs 9:22 nooit meer hetzelfde kan lezen.
Wat heeft 1 Korinthiërs 9:22 te maken met het leren van een taal?
Paulus zegt daar dat hij voor alle soorten mensen alles was geworden.
En dat is echt zo als je een andere taal leert.
Een taal leren is meer dan woordenschat leren...
zodat je met iemand kunt communiceren.
Je moet te weten komen hoe die persoon denkt.
We weten dat taal invloed heeft op je manier van denken...
maar kun je ons een voorbeeld geven?
Zeker.
Stel dat hier twee personen in gesprek zijn...
en jij wilt naar de andere kant van de kamer.
Hoe ik het heb geleerd, in mijn cultuur...
is dat ik ze aanspreek, me verontschuldig...
vertel dat ik erlangs wil, en dan pas kan ik erlangs.
Maar in gebarentaal gaat het anders.
Twee personen die met elkaar gebaren, vinden het belangrijker...
dat ze oogcontact kunnen houden en hun gesprek voort kunnen zetten...
dan dat ik doe wat ik beleefd vind.
Dus bij gebarentaal loop je gewoon recht door het gesprek heen...
met zo weinig mogelijk afleiding.
Dus geen gezigzag, geen gehuppel of gedans, gewoon recht erdoorheen.
Geen gezigzag, geen gehuppel, geen gedans, gewoon recht erdoorheen.
Dat hadden we bij de toewijzingen voor de school moeten doen.
Dat was een goed idee geweest.
Ik moest me dus flink aanpassen, maar na een tijdje begon ik het te leren.
En natuurlijk zijn er nog meer dingen die je moet doen...
om je aan de cultuur aan te passen.
En ik leerde een waardevolle les: dat taal en cultuur één geheel vormen.
Je kunt ze niet van elkaar loskoppelen.
En als je een andere taal leert, moet je je gewoon aanpassen.
Je moet bereid zijn te veranderen.
Het beste wat je kunt doen als er geen Bijbelse principes bij betrokken zijn...
is gewoon hun cultuur en manier van denken overnemen.
Dat is wat Paulus bedoelde toen hij zei: Word alles voor alle soorten mensen.
Paulus was ongetwijfeld een prachtig voorbeeld daarin...
en zo te horen zijn jullie dat ook.
Waar bracht jullie reis met gebarentaal jullie vervolgens naartoe?
We dienden dus samen op Bethel...
maar eigenlijk hoopten we er heel erg op om naar Gilead te gaan.
Maar ze vertelden ons dat het een goed idee was...
om eerst samen te pionieren.
Dus gingen we van Bethel, en we verhuisden naar Tennessee...
om daar een gebarentaalgroep te ondersteunen.
We hielden echt van die groep.
Dat klopt.
We leerden lieve broeders en zusters kennen...
en we hadden ook enkele mooie ervaringen daar in Tennessee.
Na een paar jaar vroeg de kringopziener...
of we bereid waren te verhuizen naar Texas...
om daar een gebarentaalgroep te ondersteunen.
Dus dat deden we.
En opnieuw was het geweldig, met lieve broeders en zusters.
Maar toen we daar ongeveer een jaar waren...
werden we gevraagd om weer naar Bethel in Wallkill te gaan.
We gingen dus naar Wallkill en na weer een paar jaar...
vroegen de broeders ons op een dag of we bereid waren om te verhuizen...
naar het vertaalkantoor in Fort Lauderdale, in Florida...
waar het vertaalteam voor Amerikaanse Gebarentaal zit.
Daar hebben we vijf jaar gediend.
Dit is een foto van het woongebouw daar.
Dat ziet er prachtig uit.
Dus wat vonden jullie van die toewijzing?
Geweldig!
Ik vertelde al dat toen ik met gebarentaal begon...
er helemaal geen publicaties waren.
Dus toen die publicaties er kwamen, konden we met eigen ogen zien...
hoeveel impact die hadden op het leven van zo veel mensen.
Dat was zo mooi.
En dat we op het vertaalkantoor een kijkje achter de schermen kregen...
en konden zien hoeveel liefde en hard werk in de vertaling zit...
dat maakte echt indruk op ons!
En om welke publicatie gaat het hier?
Dit is toen het allereerste werkboek uitkwam...
en we werkten toen aan de vertaling daarvan in gebarentaal.
Het werk op de vertaalafdeling was echt een schitterende manier...
om Jehovah’s liefde voor alle mensen te zien.
Dat moet geweldig geweest zijn, en je hebt veel dingen geleerd.
Joel, hoe heeft het gebarentaalveld jou beïnvloed?
Op allerlei manieren...
maar ik heb onder andere geleerd om meer medegevoel te tonen.
Mag ik daar een ervaring over vertellen? -Zeker, we zijn benieuwd.
Oké. Toen we in Tennessee waren...
mochten we studie geven aan een dove man die Fred heette.
Fred had veel kerken bezocht, maar hij vond niet wat hij zocht.
De plaatselijke verkondigers hadden hem in de velddienst ontmoet...
en hij wilde graag Bijbelstudie.
Fred was heel leergierig.
Hij keek heel graag naar de Bijbel in gebarentaal...
de delen die toen al beschikbaar waren.
En hij las ook graag in de Inzicht-boeken.
Zijn drang naar kennis was onverzadigbaar.
Hij kwam naar de vergaderingen, en elke keer kwam hij met vragen.
Dan kwam hij naar ons toe en zei:
Oké, ik heb twee vragen: over Elia en Elisabeth.
En dan dachten we: Ah, hij is nu bij E.
Op een dag vertelde de vrouw van Fred ons iets moois.
Op een keer zag ze hem in z’n eentje...
in de slaapkamer op de rand van het bed zitten.
En hij zat daar met z’n ogen dicht gebaren te maken.
Ze dacht dat er iets aan de hand was, dus ze ging naar hem toe en vroeg:
Wat ben je aan het doen?
En toen zei hij dat hij aan het bidden was.
Toen ik dat hoorde, raakte dat me echt.
Het was zo mooi te horen dat Fred een sterk geloof aan het ontwikkelen was...
en dat hij wist dat Jehovah gebarentaal begrijpt...
en naar zijn gebeden keek.
Dat was heel bijzonder.
Dit is een foto van Fred op de dag dat hij gedoopt werd.
Dat is geweldig. Mooie ervaring.
Maar ik vraag me af: was het daarna makkelijk voor Fred?
Nee, er waren veel uitdagingen.
Eén daarvan was dat hij geleidelijk aan zijn gezichtsvermogen verloor.
Daar had hij het heel moeilijk mee.
Hij was iemand die heel graag leerde.
Hij was voor geestelijk voedsel afhankelijk van gebarentaalvideo’s...
en nu werd hij blind.
Maar hij gaf het niet op.
Hij was al in de zestig toen hij braille leerde...
en hij leerde ook tactiele gebarentaal.
Tactiele. Kun je dat uitleggen?
Zeker. Simpel gezegd staat tactiel voor gebaren maken in iemands hand...
zodat hij de gebaren kan voelen...
en kan begrijpen wat er wordt gecommuniceerd.
In de gemeente in Tennessee waren veel zelfopofferende broeders en zusters die hem graag wilden helpen.
Ze gingen bij hem langs en hielpen hem zich op de vergaderingen voor te bereiden...
door alles in zijn handen te gebaren...
zodat hij wist wat er besproken ging worden.
En tijdens de vergaderingen in de Koninkrijkszaal...
tolkten we om de beurt via tactiele gebarentaal...
zodat hij de vergaderingen kon volgen.
Dit is een foto waarop je hem ziet genieten van een vergadering in gebarentaal.
Dat is een mooi voorbeeld van vastberadenheid...
niet alleen van Fred...
maar ook van de broeders en zusters in de gemeente en van jullie.
Ja klopt, Fred was vastberaden.
Hij was er altijd en lette goed op tijdens de vergaderingen.
Vaak als er een vraag werd gesteld, schoot z’n hand de lucht in.
Hij wilde antwoord geven.
Als ik dat zag, dacht ik:
Wauw, het lukt hem nog steeds om alles te begrijpen en mee te doen.
Dat is echt aanmoedigend.
Bedankt dat je dat wilde delen.
Dus tot slot:
Hoe denk je dat wat jullie in het gebarentaalveld hebben meegemaakt...
jullie heeft geholpen om voorbereid te zijn...
op nieuwe toewijzingen die jullie misschien nog krijgen?
Ik denk dat het me geholpen heeft om flexibel te zijn...
en in gedachte te houden dat er meer dan één manier is om dingen te doen.
En ook, als je nieuwe mensen ontmoet...
echt te proberen om de persoon te leren kennen en niet op je eerste indruk af te gaan.
En jij, Joel?
Ik heb veel geleerd van Fred.
Hij uitte weleens z’n frustratie over z’n situatie...
en de uitdagingen die hij had, maar hij bleef er niet lang bij stilstaan.
Hij focuste z’n aandacht al snel weer op Jehovah...
en hoe Jehovah hem hielp om al die uitdagingen aan te kunnen.
Doordat ik hem heb leren kennen, heb ik meer medegevoel gekregen.
Maar ik zag ook z’n nederigheid...
en dat hij het niet opgaf ondanks alle moeilijkheden.
Dat zijn een paar eigenschappen waaraan ik wil blijven werken...
waar onze reis ook naartoe gaat.
Dat zijn mooie lessen. Allebei bedankt.
Bedankt voor het vertellen van jullie verhaal.
Trouwens, wat is het gebaar voor dankjewel?
Dankjewel.
Onze volgende gast is Christopher Kitts.
Voordat hij naar Gilead kwam, had hij een hele bijzondere toewijzing.
Welkom, Chris.
Chris, voordat we over je laatste toewijzing gaan praten...
wil ik het eerst hebben over je vroege jaren als ijverige prediker.
Oké.
Hier zien we een foto.
Hoe oud ben je hier?
Ik was daar een jaar of vier.
Vier jaar.
En ik zie dat je toen al heel modebewust was.
Dank je.
Persoonlijk denk ik dat het vooral de sokken en de sandalen zijn...
die de outfit compleet maken.
Absoluut.
De foto is geweldig, en we begrijpen dat je veel van de velddienst houdt.
Dus vertel ons eens iets over je kindertijd.
Ja, ik heb de velddienst altijd heel leuk gevonden.
Ik hield ervan!
Dat deed ik het allerliefst.
Als m’n moeder me ophaalde van school...
nam ze me altijd mee in de velddienst met de andere pioniers.
Nadat ik gedoopt was, ging ik in de hulp.
En zodra ik klaar was met de middelbare school...
begon ik te pionieren.
Geweldig om dat te horen!
Ik heb ook begrepen dat je al heel jong een theocratisch doel had.
Dat klopt.
Ik werd op m’n tiende gedoopt...
en Richard Ashe was in die tijd m’n kringopziener.
Hij ging op z’n knieën zitten en zei tegen me:
Christopher, als je groot bent ga je kringopziener worden, net als ik.
En die woorden maakten een hele diepe indruk op me.
Ik koesterde ze.
En ik stelde me inderdaad de kringdienst als doel.
En, heb je dat doel bereikt?
Ja, maar er was eerst nog heel wat werk aan de winkel.
In 2005 ging ik naar de Bedienarenopleidingsschool...
en daarna werd ik vanuit Long Island, New York, waar ik was opgegroeid...
toegewezen aan de aardappelboerderijen van Wisconsin...
in het kleine plaatsje Antigo.
Ik heb daar drie jaar gediend, en daarna ging ik naar het gebied van de amish.
Daar diende ik zes jaar in een nog kleiner plaatsje, Neillsville.
En vervolgens diende ik drie jaar in het stadje Wausau.
Die toewijzingen waren geweldig want daar werd ik door Jehovah opgeleid.
Ik leerde heel veel over mezelf.
Jehovah haalde veel van de ruwe kantjes eraf.
Ik leerde veel over geloof...
want in die toewijzingen ervaarde ik dat Jehovah er altijd voor zorgde...
dat ik werk en een huis had op plaatsen waar dat niet makkelijk was.
Ook zag ik hoe een aantal van mijn Bijbelstudies groeiden tot de doop...
en ik heb vrienden voor het leven gemaakt.
En toen werd ik in 2018 uitgenodigd voor de kringdienst in Richmond in Virginia
Dat was fantastisch!
Ik heb daar ongeveer een jaar in de kringdienst gestaan.
En toen liep ik na zo’n 30 jaar broeder Ashe weer tegen het lijf toen ik Bethel bezocht...
en ik kon hem vertellen dat hij gelijk had gehad.
Ik vertelde hem welke impact hij op mij als kind had gehad.
En dat zette me echt aan het denken...
over de impact die geestelijk volwassen personen kunnen hebben op jongeren.
Het kan ze helpen doelen te stellen en het beste leven te hebben dat er is.
Dat is een mooie ervaring!
Bedankt dat je die wilde delen.
Dat zal vast een geweldig moment geweest zijn voor jullie allebei.
Maar welke verrassende toewijzing volgde daarna?
Ik werd aangesteld als zendeling...
en ik werd naar het Oost-Afrikaanse bijkantoor gestuurd.
Ik werd daar toegewezen aan de kringdienst in Dar es Salaam in Tanzania.
Dus van Virginia naar Tanzania.
Wat een verandering! -Ja.
Wat vond je daarvan?
Ik was enthousiast! Het was een nieuw avontuur.
Ik kende de taal niet...
dus ik zou Swahili moeten leren en Tanzaniaanse gebarentaal.
Ik had dus een tolk nodig die met me meeging van gemeente naar gemeente.
Een heel nieuw avontuur voor mij met Jehovah en met een nieuwe cultuur.
Maar er zullen ook uitdagingen geweest zijn.
Je vertelde me iets wat er gebeurde kort nadat je daar was aangekomen.
Kun je dat met ons delen en ook welke uitwerking dat op jou had?
Ja.
Ja, ik was nog maar net in m’n toewijzing in Dar es Salaam...
toen de COVID-19-pandemie uitbrak.
Het was dus niet mogelijk om de gemeenten fysiek te bezoeken.
Ik kon de broeders en zusters niet in het echt ontmoeten.
Ik zou ze bezoeken via Zoom en via de telefoon.
Na ongeveer een halfjaar in m’n toewijzing...
werd ik ’s morgens wakker en ik voelde druk op m’n borst.
Ik was in paniek want ik was helemaal alleen.
Ik was geïsoleerd.
M’n tolk woonde zes uur verderop.
Hij tolkte via Zoom of via de telefoon.
En omdat ik in een klein dorpje was komen wonen...
op hetzelfde moment dat de pandemie uitbrak...
en ik als buitenlander de taal niet kende...
leidde dat tot heel wat misverstanden tussen mij en sommige dorpelingen.
Dus ik was in paniek.
Ik voelde me alleen.
Er waren momenten dat ik bang was...
en voor het eerst in m’n leven voelde ik me depressief.
Dus ik ging tot Jehovah bidden, en ik vroeg hem:
Heb ik iets fout gedaan? Moet ik naar huis?
Chris, dat moet heel moeilijk voor je zijn geweest.
Hoe heeft Jehovah je geholpen?
Jehovah is geweldig!
Hij hielp me meteen om te zien wat de oplossing was.
Ik was in m’n toewijzing alleen maar aan het geven.
Ik had meer tijd nodig met Jehovah.
Dus begon ik om half zes ’s morgens op te staan, en dat is vroeg voor mij.
Ik hou van slapen.
Maar ik had dit nodig.
Ik zette koffie en ik ging naar buiten.
En dan keek ik naar de Afrikaanse zonsopgang.
Terwijl ik keek hoe de zon opkwam, werd ik kalm.
Ik voelde dat Jehovah dicht bij me was.
En dat gaf me houvast.
Ik kon met de juiste instelling aan m’n Bijbellezen beginnen.
Voordat ik dan begon, bad ik tot Jehovah, en ik vroeg hem:
Jehovah, praat tegen me.
Laat me uw stem horen.
Vervolgens begon ik te lezen...
en ik las tot ik iets tegenkwam wat op mij van toepassing was.
Dan stopte ik, mediteerde, dacht erover na en besprak het met Jehovah.
En dat gaf me echt vrede.
Het maakte me rustig.
Soms als ik aan het lezen was...
was het alsof de woorden precies voor mij bedoeld waren.
Zo was ik op een ochtend aan het lezen...
in het derde hoofdstuk van Klaagliederen, en ik was bij vers 22.
Daar staat: Dankzij Jehovah’s loyale liefde zijn we niet aan ons eind gekomen.
En toen dacht ik: Jehovah beschermt me in m’n toewijzing.
En dan staat er: Want aan de uitingen van zijn barmhartigheid komt geen einde.
Ze zijn elke morgen nieuw.
En dat klopte.
Ik zag elke ochtend Jehovah’s barmhartigheid.
Zijn onverdiende goedheid schilderde een nieuwe zonsopgang.
Maar vers 24 veranderde m’n leven.
Daar staat: Jehovah is mijn deel.
Jehovah was met me.
En dan wordt er gezegd: Daarom zal ik geduldig op hem wachten.
Het was alsof Jehovah zei: Chris, heb geduld.
Geef het niet op.
Nadat ik die tekst had gelezen voelde ik me zo rustig.
M’n angst verdween.
De paniek die ik had gevoeld was weg.
Zolang ik aan die routine vasthield, voelde ik me niet depressief.
Ik bleef doorgaan in m’n toewijzing.
Ik merkte dat ik meer energie had om te geven aan de gemeente.
Ik kon meer herderlijk werk doen.
En op zaterdag kon ik tijd doorbrengen met de jongeren via Zoom...
en naar hun verhalen luisteren en te weten komen wat hen hielp...
om de pandemie goed door te komen.
Hun antwoorden versterkten m’n geloof.
Chris, ik dacht dat je een van die prachtige Afrikaanse zonsopgangen zou laten zien...
of tenminste een foto daarvan. Toch?
Ja, maar het was nog veel mooier dan op de foto.
Prachtig! Ik snap wel waarom dat je hielp.
Weet je, we denken niet snel aan het boek Klaagliederen als we troost zoeken...
maar dat is een prachtige tekst om te onthouden.
Bedankt voor het delen.
Maar als je nu terugkijkt op je reis.
Je had absoluut hoge en lage noten in je leven.
Welke lessen heb je geleerd?
Ik heb geleerd dat liefde boven taal uitstijgt.
Ook al lukt het je niet om je liefde in woorden uit te drukken...
het is mogelijk om je liefde laten blijken...
op een manier die recht naar het hart gaat...
waar emoties en gevoelens ontstaan.
Ik had een tolk nodig om m’n woorden te vertalen...
maar voor liefde is geen tolk nodig.
De broeders en zusters konden zien hoeveel ik van ze hield...
doordat ik worstelde om hun taal te leren.
En ik zag hoeveel ze van mij hielden...
doordat ze heel geduldig met me waren en me hielpen.
En ik kon zien dat Jehovah van ze hield.
Dat bleek duidelijk uit de Bijbelteksten die we met ze lazen.
En ik kon zien dat zij van Jehovah hielden...
want ze volgden heel gehoorzaam de raad van het Besturende Lichaam.
Ze bezagen die als raad van Jehovah...
en ze volgden die, ook als dat offers van ze vroeg.
Ik heb ook geleerd dat je Jehovah kunt zien in de schepping...
en dat je zijn stem kunt horen tijdens je Bijbellezen...
en dat je zijn liefde kunt voelen via de broeders en zusters, zelfs met Zoom.
En deze toewijzing heeft me geleerd...
dat ook al voel je je eenzaam of ook al ben je geïsoleerd...
vanwege de pandemie of omdat je gevangenzit...
je bent nooit alleen.
Chris, het was geweldig om naar je aanmoedigende verhaal te luisteren.
Heel erg bedankt.
Dus, hebben jullie het kunnen horen?
Elke student heeft z’n eigen unieke reis in Jehovah’s dienst gemaakt.
Het ging niet altijd zoals gepland.
Soms zat het tegen en waren er tranen.
Maar elk van hen vertrouwde volledig op zijn Vader, Jehovah.
En met zijn hulp konden ze de lage noten doorstaan...
en dat kunnen wij ook...
omdat Jehovah niet alleen waardering heeft voor wat we bereiken...
maar ook voor onze reis ernaartoe.
Je trouwe dienst is als een aangename melodie in Jehovah’s hart.
Hij koestert alles wat je voor zijn naam doet.
Dat kan ons zelfs nu al troost, hoop en vreugde geven.
Jesaja hoofdstuk 30 laat dat mooi uitkomen.
Ik zal het even voorlezen.
Jesaja 30:29.
Maar jullie lied zal zijn als het lied dat ’s nachts wordt gezongen...
wanneer je je klaarmaakt voor een feest...
en je zult blij zijn in je hart zoals iemand met een fluit...
die naar de berg van Jehovah gaat, naar de Rots van Israël.
Dus broeders en zusters, geef het niet op...
en ga door met het maken van prachtige muziek.
Tot de volgende keer bij The Inside Story.
Wat een waardevolle opmerkingen!
Heel erg bedankt, broeder Cauthon...
en natuurlijk de studenten van Gilead die betrokken waren bij dit mooie onderdeel.
Echt bijzonder.