Welkom, broeders en zusters.
We zijn blij om bij jullie te zijn.
In deze update zullen we een paar korte berichten met jullie delen.
En daarna gaan we naar een paar hele aanmoedigende interviews kijken...
die jullie geloof zullen versterken.
Als eerste zijn hier de berichten.
Eind april is broeder Mark Sanderson naar Polen gegaan.
Er werd een speciale bijeenkomst gehouden in de congreshal in Warschau...
om de broeders en zusters aan te moedigen...
die waren getroffen door de oorlog in Oekraïne.
Meer dan 250.000 personen uit Polen, Oekraïne en de Donbas-regio...
volgden het programma via streaming.
Een kringopziener in de Donbas-regio schreef:
Het was een schitterend programma en voedsel op het juiste moment.
Het raakt ons diep om te zien hoeveel Jehovah van ons houdt!
Na het programma reisden broeder Sanderson...
en drie leden van het bijkantoorcomité...
2500 kilometer door heel Polen...
om vluchtelingen en hardwerkende vrijwilligers...
te bezoeken in congreshallen en Koninkrijkszalen...
en bij grensovergangen.
Dit bezoek was echt een prachtige uiting van Jehovah’s liefde voor zijn volk.
We willen jullie allemaal heel hartelijk bedanken...
voor jullie gebeden en gulle bijdragen die deze hulpverlening mogelijk maken.
Op 4 mei is de 71-jarige zuster Valentina Baranovskaja...
eindelijk vrijgelaten uit de gevangenis.
Ze heeft meer dan een jaar vastgezeten.
Wat een hartelijk welkom kreeg ze.
We zijn blij voor je, zuster Valentina.
Maar we zijn niet vergeten dat je zoon, Roman...
nog steeds gevangenzit vanwege zijn geloof.
We bidden voor jullie allebei.
Op 24 mei werd broeder Dennis Christensen vrijgelaten uit de Russische gevangenis.
Hij heeft vijf jaar vastgezeten in verschillende gevangenissen.
Na zijn vrijlating is hij meteen gedeporteerd.
Hij en zijn vrouw, Irina, zijn nu veilig in Denemarken...
zoals we kunnen zien in de volgende video.
Vandaag is een prachtige dag.
Het is een prachtige dag...
omdat ik uit de gevangenis ben vrijgelaten...
en ben thuisgekomen in Kopenhagen in Denemarken...
waar ik weer bij mijn vrienden en mijn dierbare familie kan zijn.
Ik zie er ook heel erg naar uit...
om een normaler gezinsleven te hebben met mijn lieve vrouw, Irina.
Ik ben heel blij, en ik heb veel waardering voor alles wat de broeders en zusters...
de afgelopen vijf jaar voor me hebben gedaan.
Alle mooie gedachten, alle brieven, alle gebeden...
alle tekeningen en andere cadeautjes die ik van de kinderen heb gekregen...
hebben me erg aangemoedigd.
In die hele periode heb ik altijd het gevoel gehad dat ik niet alleen was...
dat Jehovah’s hand nooit te kort was om te redden, te steunen en te helpen.
Veel mensen vragen me:
O Dennis, hoe heb je die tijd in de gevangenis overleefd?
Hebben ze je gebroken?
Absoluut niet, nooit.
En weet je wat?
Ik ben vastbeslotener dan ooit om Jehovah trouw te blijven...
vastbeslotener om het goede nieuws te prediken...
en om m’n broeders en zusters en andere mensen te helpen hun doelen te bereiken.
Het doel is eeuwig leven in het paradijs...
waar we allemaal Jehovah voor eeuwig kunnen dienen en loven.
Dus nee, ik ben niet gebroken.
Ik heb het overleefd. Ik ben er nog.
Ik ben vrij.
We zijn heel blij voor jullie, Dennis en Irina.
Jullie geloof en trouw zijn een aanmoediging voor ons allemaal.
We vinden het geweldig dat jullie terug zijn.
Hoewel we heel blij zijn met deze ontwikkelingen...
beseffen we dat er over de hele wereld...
nog steeds meer dan 150 broeders en zusters gevangenzitten vanwege hun geloof.
In Rusland zitten vier broeders een gevangenisstraf uit van acht jaar.
En één zuster zit een straf uit van zes jaar.
Hebreeën 13:3 zegt:
Hoe kunnen we blijven denken aan onze broeders en zusters die gevangenzitten?
Als we in de buurt wonen...
kunnen we misschien praktische dingen doen om ze te helpen.
Maar we kunnen allemaal elke dag bidden voor hen en hun familieleden.
We kunnen ook mediteren over hun goede voorbeeld.
Als we zien dat deze broeders en zusters volharden...
terwijl ze onterecht gevangenzitten en dat zelfs met vreugde doen...
moedigt dat ons aan om hun geloof na te volgen...
het moedigt ons aan om onze eigen beproevingen te doorstaan...
en het verzekert ons ervan...
dat we toekomstige beproevingen kunnen doorstaan met vreugde.
In het volgende interview vertellen twee broeders uit Rusland...
hoe ze met geloof en vreugde hebben volhard...
tijdens een gevangenisstraf van vier jaar.
De dag waarop de autoriteiten me begonnen te vervolgen was 22 juli 2018.
Ik weet het nog goed, het was op een zondag.
We hadden op dat moment een vergadering.
Nadat de agenten alles hadden doorzocht, zeiden ze dat ik met ze mee moest.
Ik deed de deur open omdat de FSB-agenten heel lang op de deurbel bleven drukken.
Een paar seconden later hoorden we het geluid van brekend glas.
Ze hadden het balkon kapotgemaakt...
en toen de deur van het balkon opengebroken.
En toen m’n vrouw tegen ze wilde zeggen dat de deur al open was...
om te voorkomen dat ze iets kapot zouden maken...
kreeg ze glassplinters in haar voorhoofd.
En een ader, het glas raakte ook een ader in haar hand.
Daarna kwamen de agenten naar me toe en ze lieten me een huiszoekingsbevel zien.
Ik zei tegen ze: Wat kan mij dat huiszoekingsbevel schelen.
Bel een ambulance.
Ik wilde dat m’n vrouw naar het ziekenhuis ging...
maar ze besloot bij me te blijven.
De huiszoeking heeft wel vijf uur geduurd.
Daarna werd ik gevangengezet.
Twee dagen later was er een hoorzitting...
en de rechter besliste dat ik in voorarrest geplaatst moest worden.
Het allermoeilijkste van de vervolging...
vond ik toen ze me in een overvol cellenblok zetten...
om me te intimideren.
Toen ik daar binnenkwam...
of liever gezegd toen de medewerkers en cipiers van het detentiecentrum me naar binnen duwden...
was het eerste wat ik hoorde: Ga op je knieën.
Maar ik zei tegen ze dat ik alleen voor God op m’n knieën zou gaan.
Toen begonnen ze te schreeuwen en me belachelijk te maken...
maar ik begreep eigenlijk niet wat ze vroegen of wat ze van me wilden.
Pas na een aantal uren kwam ik erachter wat ze probeerden te bereiken.
Ze zeiden rechtstreeks tegen me dat ze informatie van me wilden.
Ik moest ze van alles vertellen over twee broeders.
Die broeders werden vastgehouden in een stad in de buurt.
Vervolgens legden ze martelwerktuigen voor me op een tafel.
Ze zeiden dat ik maar beter met ze kon samenwerken...
want niemand lukt het om zulke martelingen te doorstaan.
Maar ik heb ze totaal geen informatie gegeven...
die ze tegen die broeders zouden kunnen gebruiken...
want ik wist dat ik het dan moeilijker voor ze zou maken.
Ik maakte verschillende beproevingen mee in de periode dat ik in voorarrest zat.
Elke dag stond de radio aan van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat.
En de radio stond echt heel hard.
Mensen waren constant aan het praten.
Toen ik een aantal maanden in het detentiecentrum zat...
werd ik in eenzame opsluiting in een cel geplaatst.
Ik maakte me zorgen tot wie ik nu kon prediken...
en of ik de hele tijd daar zou blijven.
Die avond bad ik heel intens tot Jehovah.
Een paar dagen later werd er een man in de cel naast mij gezet.
Hij zat al 13 jaar in de gevangenis.
In het jaar daarvoor was hij heel veel gaan nadenken over geestelijke onderwerpen...
en hij was zelfs begonnen in de Bijbel te lezen.
We praatten vaak met elkaar over geestelijke dingen...
elke dag wel een paar uur.
Ik zong zelfs Koninkrijksliederen voor hem en ik las hem Bijbelteksten voor...
die de broeders en zusters in brieven hadden geschreven.
Een van de gevangenen die in dat cellenblok zat...
werkte samen met de leiding van de gevangenis...
en het was een hele sterke man, het was gewoon één bonk spieren.
Maar toen kwam de gedachte in m’n hoofd op dat de man die voor me stond...
eigenlijk voor 80 procent bestond uit water.
Ik weet het niet helemaal zeker...
maar op dat moment glimlachte ik misschien zelfs.
Die gedachte, die me ongetwijfeld door Jehovah werd ingegeven...
veranderde m’n kijk op de mensen die in dat cellenblok zaten.
Naast m’n cel was nog een cel die als isolatiecel werd gebruikt...
en die stond vaak leeg.
Ik bad bijna elke dag tot Jehovah of m’n vriend en broeder, Vadim...
naar die cel mocht worden overgeplaatst.
Toen Vadim hoorde dat ik zulke dingen aan Jehovah vroeg in gebed...
zei hij tegen me: Sergej, jij bent wel heel naïef.
De leiding van de gevangenis ziet ons als medeplichtigen van elkaar.
Dus volgens de wet mogen we vast niet in cellen naast elkaar zitten.
Ik zei: We zullen wel zien.
’s Avonds kwam er iemand naar mijn cel en zei:
Levtsjoek, je wordt overgeplaatst!
In m’n nieuwe cel hoorde ik ineens de stem van Sergej naast me.
Hij zei: Vadim? Ben jij dat?
Ik zei: Ja, ik ben het.
Hij zei: Ik ben zo blij.
Ik heb Jehovah gesmeekt of je mocht komen.
Maar toen ik hoorde dat hij had gebeden...
of ik verplaatst mocht worden naar de cel naast hem...
was ik in eerste instantie boos omdat ik m’n nabezoeken niet kon doen.
Ik had met ze afgesproken dat ik ze een Bijbels verhaal zou vertellen.
Maar toen besefte ik waarom Jehovah het op die manier had geregeld.
We hadden elkaars emotionele steun nodig.
We hebben twee weken naast elkaar gezeten.
We lazen elke dag samen de dagtekst, en we deelden mooie gedachten uit brieven.
Op een bepaald moment voelde ik me een aantal dagen nogal depressief...
terwijl ik in eenzame opsluiting zat.
Maar toen kwamen er nieuwe brieven.
Meestal sorteerde ik de brieven...
en bepaalde ik welke ik het eerst zou lezen.
Er was één brief die ik eigenlijk niet wilde lezen...
dus die legde ik op een stapel voor later.
Maar iets vanbinnen zei tegen me:
Nee, je moet die brief lezen.
En daarin stond het antwoord op m’n gebeden.
In die brief werd uitgebreid besproken...
op welke manieren Satan een van zijn voornaamste wapens gebruikt: ontmoediging.
Ik begon de raad over dat onderwerp meteen toe te passen.
En dat hielp me om m’n depressiviteit te overwinnen...
en m’n negatieve gedachten kwijt te raken.
Ik had overal goede gesprekken met de gevangenen in de cellen naast me.
We konden gewoon door de muren heen praten.
Ik vroeg me af waarom ik toch steeds van de ene cel naar de andere werd overgeplaatst.
Kunnen ze me niet gewoon in dezelfde cel laten?
Precies op dat moment kreeg ik een brief van een zuster die schreef:
Als je van de ene cel naar de andere wordt overgeplaatst...
bezie dat dan alsof je een nieuw gebiedje toegewezen krijgt...
omdat je het vorige gebiedje helemaal hebt bewerkt.
Toen ik dat las, was ik ontzettend blij.
Ik zei: Dat is het antwoord.
Broeders en zusters van over de hele wereld...
stuurden ons brieven met allerlei tekeningen, afbeeldingen en foto’s.
Iemand stuurde me bijvoorbeeld dit portret.
Het zijn m’n vrouw, Natasja, en ik die in Jehovah’s handen zitten.
Al het geestelijke voedsel dat we kregen, kregen we via die brieven.
Zelfs het hele driedaagse congres...
werd uitgeschreven en via brieven naar ons gestuurd.
Als ik de brieven las die ik kreeg, had ik het gevoel dat ik op dat moment...
even niet in het detentiecentrum of de strafkolonie was.
Ik had het gevoel dat ik bij m’n broeders en zusters was...
dat ik bij ze op bezoek was.
Dus in de drieënhalf jaar die ik gevangen heb gezeten...
voelde het alsof ik niet echt in het detentiecentrum of de strafkolonie zat.
In de hele periode waarin ik gevangenzat...
ging ik elke ochtend in gebed...
en vroeg ik Jehovah of hij me innerlijke vrede of gemoedsrust wilde geven.
Er zijn geen woorden om te beschrijven...
wat een gevoel van rust je krijgt in die omstandigheden.
Die rust is echt het tegenovergestelde van de situatie die je meemaakt...
de mensen om je heen of zelfs je gezondheid.
Maar als je gemoedsrust hebt, word je zo kalm.
En daarnaast voelde ik de overweldigende steun van de broeders...
en Jehovah’s liefde tijdens de hoorzittingen...
want er waren altijd heel veel broeders en zusters aanwezig in de rechtszaal.
De eerste paar keer dat broeders en zusters naar de hoorzittingen kwamen...
schreef de FSB hun namen op...
en kregen ze vervolgens een oproep om ondervraagd te worden.
Als we bij de volgende hoorzitting kwamen...
zagen we daar dezelfde broeders en zusters...
en dat gaf ons zo veel kracht.
We zagen dat ze niet bang waren en dat ze ons echt wilden steunen.
En zo ging het bij elke hoorzitting.
In één brief kreeg ik het lezingschema voor het Avondmaal.
Dat was een lezing die ik heel graag wilde houden.
Een paar dagen later werden we gelucht op de binnenplaats van de gevangenis.
Daar raakte ik in gesprek met een gevangene...
die zei dat hij interesse had voor de Bijbel.
Op de dag vóór het Avondmaal...
hadden we weer een gesprek en ik zei tegen hem:
Wist je dat er morgen wereldwijd een herdenking wordt gehouden?
Ik legde hem uit wat voor herdenking het was...
hoe die gehouden zou worden en dat er ook een lezing bij hoorde.
Hij zei tegen me: Sergej, heb je die lezing?
En ik zei: Ja.
We spraken af dat ik de volgende dag, op de dag van het Avondmaal...
de lezing zou houden.
Maar op de dag van het Avondmaal, om 10 uur ’s avonds...
was de man nog steeds ergens druk mee bezig.
Ik vroeg Jehovah: Wat moet ik doen?
En toen, om half elf, riep de man:
Sergej, je kunt beginnen, we zitten allemaal klaar om te luisteren!
Zo begon ik met mijn lezing.
Ik was nog maar een paar minuten bezig toen ik voetstappen in de gang hoorde.
Het was de cipier.
Hij kwam naar m’n deur toe gelopen...
en keek door het kijkgaatje in de deur van de cel.
Ik vroeg: Is er iets aan de hand?
Hij zei: Nee, er is niks. Ga door met lezen, ga door.
Ik zei: Jehovah, dank u wel.
En toen ging ik door met de lezing.
Ik wist dat we waarschijnlijk uit elkaar gehaald zouden worden...
en dat de mogelijkheid bestond...
dat we zouden worden overgeplaatst naar andere delen van de gevangenis.
Daardoor zouden we elkaar niet meer kunnen steunen...
en geen vergaderingen meer kunnen houden...
iets wat heel belangrijk voor me was.
Hij vertelde de leiding van de gevangenis...
dat hij voor me moest zorgen omdat ik gehandicapt was...
en vervolgens werd er een uitzondering voor ons gemaakt.
Dat was een grote steun in geestelijk, emotioneel en fysiek opzicht.
We leidden samen de gemeentevergaderingen.
Elke week op dezelfde tijd hielden we de gemeentevergaderingen.
Soms kwamen er anderen bij zitten om naar de lezing te luisteren.
Vadim en ik hadden de gewoonte om te bidden waar iedereen bij was.
Dat deden we in de kantine, voor en na de vergaderingen...
en natuurlijk ook voordat we gingen slapen.
Dat was een getuigenis voor de rest, het viel andere gevangenen op.
Mensen hadden respect voor ons omdat we zo gelovig waren.
Ik besefte dat ik m’n tijd in de gevangenis goed moest gebruiken.
En ik heb veel gebeden.
Ik was altijd heel specifiek in m’n gebed.
Ik vroeg hem vaak:
Jehovah, u bent de Pottenbakker en ik ben de klei...
dus wilt u me alstublieft vormen?
Dus alle situaties die ik in die drieënhalf jaar heb meegemaakt...
of het nu positieve of negatieve waren...
het waren altijd gelegenheden om door Jehovah gevormd te worden.
Tijdens al die beproevingen...
merkte ik dat ik een steeds hechtere band met Jehovah kreeg...
en steeds dichter tot hem kwam.
Ook werd mijn vertrouwen in hem steeds groter.
Dat kwam doordat ik in die omstandigheden...
veel tijd had om te bidden.
En heel vaak zag ik hoe Jehovah specifieke gebeden verhoorde.
Dat bracht me echt dichter tot Jehovah.
In die hele periode dat ik vervolgd werd...
voelde ik me gesterkt door de woorden in Jeremia 48:10:
Vervloekt is degene die de opdracht van Jehovah onzorgvuldig uitvoert!
Als ik me in een situatie bevond die ik heel moeilijk en zwaar vond...
besefte ik dat ik door m’n gedrag en daden moest getuigen van Jehovah’s naam.
Nog iets wat me in die hele periode steeds opnieuw veel kracht heeft gegeven...
is de tekst in Jesaja 57:15...
waar wordt gezegd dat Jehovah woont bij degenen die gebroken zijn...
en die het emotioneel moeilijk hebben.
Op zulke momenten stelde ik me voor dat Jehovah naast me kwam zitten...
een arm om me heen sloeg en me de geruststelling gaf:
Alles komt goed. Ik ben bij je.
Ik heb gezien dat bij alle beproevingen die Jehovah heeft toegelaten...
hoe moeilijk ze ook waren...
hij ze allemaal heeft veranderd in zegeningen.
Wat een ontroerend interview.
Is het je opgevallen wat onze broeders hielp...
om hun gevangenschap met vreugde te doorstaan?
Ze vertelden hoe belangrijk het was...
om vast te houden aan een goede routine van Bijbellezen...
gebed en vergaderingen, zelfs in de gevangenis.
Ze predikten tot anderen bij elke gelegenheid.
En ze ervaarden Jehovah’s liefde en zorg op een hele persoonlijke manier.
Wij kunnen dezelfde dingen doen...
om ons geloof te versterken en onze vreugde te bewaren.
Nu we het over vreugde hebben...
wat een zegen is het om weer in de Koninkrijkszaal te kunnen vergaderen.
Het kost wat moeite om aanwezig te zijn...
maar onze broeders en zusters zien...
hun gelach horen en samen met ze zingen en bidden...
maakt het allemaal de moeite waard.
Dat is nog een cadeau van Jehovah...
waardoor we met vreugde kunnen volharden.
Dus met welke beproevingen je ook te maken hebt...
verlies nooit je vreugde in Jehovah’s dienst.
Het is zoals in Nehemia 8:10 staat:
Broeders en zusters, we hebben er veel waardering voor...
dat jullie je vreugde bewaren ondanks de vele uitdagingen die jullie meemaken.
Daardoor houden we nog meer van jullie.
Vanuit het hoofdkantoor van Jehovah’s Getuigen was dit JW Broadcasting.