Welkom!
Wat kunnen we dit maandprogramma allemaal verwachten?
Tijdens de COVID-19-pandemie hebben sommige van Jehovah’s aanbidders...
een dierbare in de dood verloren.
We gaan zien hoe Jehovah’s liefde ze heeft geholpen...
om te gaan met zo’n tragische gebeurtenis.
We koesteren de diversiteit van onze internationale broederschap.
Maar zou de invloed die onze cultuur op ons heeft...
onze kostbare eenheid kunnen verstoren?
En onze nieuwe muziekvideo herinnert ons eraan...
dat eenheid ons vreugde geeft en ons sterk maakt.
Dit is JW Broadcasting van mei 2022.
Het thema van het congres van dit jaar is:
Streef naar vrede.
Hier is alvast een voorproefje.
Vrede wordt vaak gedefinieerd als de afwezigheid van oorlog.
Maar vrede houdt zo veel meer in.
Helaas krijgen we allemaal te maken met moeilijkheden...
die ons kunnen beroven van vrede of van onze innerlijke rust:
ziekte, geldproblemen...
onze eigen zwakheden of beschadigde relaties.
Wat kan jou van je vrede of van je innerlijke rust beroven?
Op het ‘Streef naar vrede’-congres van Jehovah’s Getuigen van 2022...
kun je erachter komen hoe je in jouw leven echte en blijvende vrede kunt vinden.
Het thema van het congres is echt actueel.
Er zijn enorm veel conflicten in de wereld...
mensen zijn angstig en verlangen naar vrede.
Ze verlangen naar eenheid en daar gaat dit maandprogramma over.
Het thema is:
Steun elkaar als een verenigd volk.
Eerst een vraag aan jullie:
als jij ergens naartoe gaat, waar heb je dan je portemonnee?
Veel mannen dragen hun portemonnee vaak in hun zak...
misschien een binnenzak, zodat ze hem niet kwijtraken.
En vrouwen stoppen hun portemonnee vaak in hun tas...
die ze altijd bij zich dragen.
Je let goed op je portemonnee want als je dat niet doet...
kan hij gestolen worden en dan zie je je portemonnee...
en de inhoud ervan nooit meer terug.
Hetzelfde geldt voor de kostbare eenheid die we als Jehovah’s volk hebben.
We moeten die eenheid koesteren en beschermen...
anders kan die ons afgenomen worden.
Want vergis je niet, de Duivel is altijd op zoek naar gelegenheden...
om onze eenheid van ons weg te nemen.
Sta er eens bij stil hoe uniek onze eenheid is.
In tegenstelling tot andere religies, zijn er bij ons geen afsplitsingen.
We hebben geen hervormde Jehovah’s Getuigen...
orthodoxe Jehovah’s Getuigen of vrijgemaakte Jehovah’s Getuigen.
Zoals de apostel Paulus zei, zijn we volkomen verenigd...
in dezelfde manier van denken en in dezelfde overtuiging.
En onze eenheid is internationaal.
Als landen in oorlog zijn, vechten we niet tegen elkaar.
We zijn verenigd, ongeacht ons ras.
Veel Getuigen hebben hun leven op het spel gezet...
om hun broeders en zusters van een ander ras te beschermen...
als zij vanwege hun ras of afkomst bedreigd of vervolgd werden.
We hebben ook allemaal hetzelfde doel.
Bijvoorbeeld:
waar we ook wonen, we prediken allemaal hetzelfde goede nieuws...
en we krijgen wekelijks hetzelfde geestelijke onderwijs.
Is deze eenheid ook in de wereld te vinden?
Kijk om je heen.
Mensen zijn verdeeld.
Landen vallen elkaar aan.
En binnen landen staan politieke partijen recht tegenover elkaar.
Bedrijven beconcurreren elkaar en maken elkaar kapot.
En ook worden er haatmisdrijven tegen mensen gepleegd...
vanwege hun ras of afkomst.
Wat een enorm contrast met Jehovah’s aanbidders.
Wij steunen elkaar als een verenigd volk.
Maar waarom moet elk van ons de eenheid onder Gods volk beschermen?
Kunnen we er niet gewoon van uitgaan dat Jehovah onze eenheid beschermt...
en dat hij ervoor zal zorgen dat we die niet kwijtraken?
Niet helemaal.
Jehovah heeft elk van ons de verantwoordelijkheid gegeven...
om de eenheid onder z’n volk te beschermen.
Wij moeten ons deel doen om ervoor te zorgen...
dat we echt een verenigd volk blijven.
Wat zal er gebeuren als we dat niet doen?
Er zou verdeeldheid kunnen ontstaan...
zoals de verdeeldheid die we op dit moment in de wereld zien.
Dat gebeurde in de eerste eeuw in de gemeente in Korinthe.
Paulus zei tegen hen in 1 Korinthiërs 1:11:
Wat voor onenigheid?
Sommigen zeiden: ik hoor bij Petrus.
Anderen zeiden: ik hoor bij Paulus.
En weer anderen zeiden: ik hoor bij Apollos.
Dat is de reden waarom Paulus in 1 Korinthiërs 1:13 zei:
Wat een schande voor Jehovah’s naam en de ware aanbidding.
Doordat ze hun eenheid niet hadden beschermd...
leek het net alsof de ware aanbidding niet veel beter was dan andere religies.
Zou zoiets ook nu in een gemeente kunnen gebeuren?
Ja dat kan...
als sommigen broeders en zusters meer zouden gaan geven...
om hun eigen voorkeuren, belangen en mening...
dan om de eenheid van Jehovah’s volk.
Egoïsme hoort niet bij de vrucht van de geest.
Het weerspiegelt de geest van de wereld.
In de wereld hoor je constant...
dat je altijd eerst aan jezelf moet denken...
maar wij weten hoe Jehovah denkt.
In 1 Korinthiërs 10:24 staat...
dat we niet ons eigen voordeel moeten blijven zoeken...
maar dat van de ander.
En in hoofdstuk 13 vers 5 zei Paulus dat liefde niet zelfzuchtig is.
En hij schreef in Romeinen 15:3...
dat de Christus niet zijn eigen belang zocht.
Daarom kunnen we het ons niet veroorloven om onze voorrechten...
onze trots of onze mening boven christelijke eenheid te stellen.
Net zoals iemand die z’n portemonnee onbeheerd achterlaat...
zodat een dief die makkelijk kan stelen...
zo geef je Satan de kans om de vrede en de eenheid van de gemeente weg te roven...
als je alleen maar met jezelf bezig zou zijn.
Satan zou gelijk gebruikmaken van zo’n gelegenheid.
Zoiets zou schadelijk zijn voor de gemeente.
We moeten allemaal de verantwoordelijkheid nemen...
om onze eenheid te beschermen en te koesteren.
Niet alleen in je gemeente maar ook in je velddienstgroep...
in je gezin, in je huwelijk en onder vrienden.
Laten we het nu hebben over vier terreinen...
waarop we extra moeite moeten doen...
om onze eenheid te koesteren en te beschermen.
Ten eerste:
hoe reageren we op leiding van Jehovah’s organisatie?
Toen in 2020 de COVID-19-pandemie begon...
kregen we allemaal richtlijnen, bijvoorbeeld over het bijwonen van vergaderingen...
over de velddienst en over gehoorzaamheid aan de autoriteiten.
Was je het daar misschien niet mee eens?
Had je daar een ander idee over?
Misschien wel, maar volgde je de richtlijnen dan toch op en was je gehoorzaam?
Zo ja, dan heb je bijgedragen aan onze eenheid.
Als we goed samenwerken...
en eensgezind de leiding van Jehovah’s organisatie opvolgen...
leidt dat tot mooie resultaten.
Denk maar eens aan wat er gebeurde in de eerste eeuw...
toen de broeders en zusters de richtlijnen van de apostelen...
en ouderlingen in Jeruzalem opvolgden.
Handelingen 16:4,5:
Individuele christenen en gemeentes erkenden...
en onderwierpen zich aan het gezag van het besturende lichaam in die tijd.
Dat waren toen de apostelen en ouderlingen in Jeruzalem.
Heb je gezien wat het resultaat daarvan was?
De gemeenten werden steeds sterker en hun aantal nam toe.
En dat is ook gebeurd toen jullie, broeders en zusters...
de richtlijnen over de COVID-19-pandemie opvolgden.
Het aanwezigenaantal op de vergaderingen is enorm toegenomen.
In 2021 was er een hoogtepunt in het aantal aanwezigen op het Avondmaal.
Het is geweldig wat Jehovah tot stand brengt...
als we samenwerken als een verenigd volk.
Een tweede terrein waarop we onze eenheid moeten beschermen is cultuur.
Er is veel diversiteit in Jehovah’s organisatie.
We genieten van verschillende kledingstijlen...
verschillende keukens en interessante gebruiken.
Geweldig toch?
Maar wat als je zou denken:
mijn ras, mijn afkomst, mijn etniciteit...
mijn cultuur is superieur?
Begrijp je dat zo’n manier van denken verdeeldheid veroorzaakt?
Om onze eenheid te bewaren, moeten we ons niet focussen op onze verschillen...
maar op onze overeenkomsten.
We zijn in de eerste plaats Jehovah’s Getuigen...
niet Afrikaans, Aziatisch, Noord-Amerikaans...
Zuid-Amerikaans of Europees.
Onze geestelijke familie is het volk waar we bij horen...
onze geestelijke broers en zussen.
Het ware christendom is onze cultuur.
Als we bereid zijn om Jehovah’s manier van denken...
die we uit zijn Woord leren, over te nemen...
en die zo nodig boven onze eigen cultuur en gebruiken te stellen...
dan beschermen we onze eenheid en zijn we een verenigd volk.
Dan ervaren we wat wordt beschreven in Zefanja 3:9:
Dat is toch geweldig?
Een derde terrein is meningsverschillen.
In de wereld zijn mensen snel beledigd...
en misschien heb je daar wat van overgenomen.
Maar in Prediker 7:9 staat:
Erger je niet te snel.
Als een broeder of zuster je heeft gekwetst...
is dat een mooie kans en een verplichting om te laten zien...
dat je wilt bijdragen aan de eenheid onder Gods volk.
Hoe kun je dat doen?
Kolossenzen 3:13 zegt:
Zie je dat we elkaar moeten verdragen en elkaar van harte moeten vergeven?
Sommige onvolmaaktheden en fouten zijn zo klein.
Is het echt nodig dat iemand z’n excuses daarvoor moet aanbieden?
Omdat we onvolmaakt zijn moeten we doen wat Paulus zei.
We moeten leren om elkaar gewoon te verdragen.
Een voorbeeld:
misschien heeft iemand je er niet bij gevraagd voor een gezellig avondje bij hem thuis...
of heeft iemand je niet begroet in de Koninkrijkszaal...
of sloeg een broeder je steeds over als je antwoord wilde geven.
Dat soort dingen kunnen je irriteren of zelfs kwetsen...
maar het zijn geen zonden die vergeven moeten worden.
Het zijn onbenullige dingen die je gewoon moet leren verdragen.
Maar wat moeten we volgens de Bijbeltekst doen...
als een broeder of zuster wel tegen ons heeft gezondigd...
en we reden hebben om te klagen?
Vergeef elkaar van harte.
Dat is wat Jehovah ook doet voor jou en voor mij.
Elkaar verdragen en vergeven is essentieel...
als we de eenheid onder Gods volk willen beschermen.
Het vierde terrein...
is hoe we reageren als onze broeders en zusters hulp nodig hebben.
Tijdens de COVID-19-pandemie...
zijn veel landen ook nog getroffen door andere rampen...
orkanen, vulkaanuitbarstingen of bosbranden.
Maar onze broeders en zusters hebben ook nog met andere problemen te maken...
zoals de gevolgen van ouderdom, het verlies van dierbaren...
chronische gezondheidsproblemen en ga zo maar door.
Wat doen Jehovah’s Getuigen...
als ze zien dat hun geloofsgenoten hulp nodig hebben?
We komen ze direct te hulp.
We steunen elkaar.
In deze egoïstische en verdeelde wereld...
is dat echt geen kleinigheid.
Het is absoluut niet vanzelfsprekend.
Jezus zei in Johannes 13:34,35 dat z’n volgelingen...
te herkennen zouden zijn aan deze diepe, onzelfzuchtige liefde in actie.
Dus broeders en zusters, als we ons best doen om onze eenheid te beschermen...
op de vier terreinen die we net besproken hebben...
dan bewijzen we op een krachtige manier dat we ware volgelingen van Jezus Christus zijn.
Jezus wist dat eenheid essentieel was.
Uit z’n gebed op de avond voor z’n dood...
blijkt hoe belangrijk hij de eenheid onder z’n volgelingen vond.
Dat gebed staat in Johannes 17:20-22:
Het is duidelijk dat Jehovah dat gebed heeft verhoord.
Hij leert ons hoe we als volk verenigd kunnen zijn.
Dus lieve broeders en zusters, laten we ons uiterste best doen...
om onze eenheid te beschermen.
Als we dit doen, zal Satan...
ons niet kunnen beroven van onze kostbare eenheid.
Dan zullen we elkaar juist steunen als een verenigd volk.
Het is duidelijk dat de COVID-19-pandemie...
voor ons allemaal een moeilijke tijd is.
Het is heel verdrietig dat sommige broeders en zusters...
hierdoor familieleden hebben verloren.
Hoe kunnen we deze lieve broeders en zusters ondersteunen...
tijdens deze pandemie?
In de volgende video zullen we hier voorbeelden van zien.
M’n man kreeg COVID-19.
Hij kwam op de intensive care terecht.
Twee dagen later overleed hij. We hebben geen afscheid kunnen nemen.
Ik mocht hem niet bezoeken.
En we hebben niet meer met elkaar kunnen praten.
M’n man en ik werden allebei ziek in maart 2020.
M’n man is toen overleden.
Je kunt heel depressief worden als je geïsoleerd bent.
Ik kan echt zeggen dat dit de moeilijkste tijd van m’n leven was.
M’n man kreeg COVID-19.
Toen hij moeite kreeg met ademhalen, belde ik het alarmnummer.
Hij werd opgehaald door een ambulance...
maar onderweg naar het ziekenhuis stopte z’n hart ermee.
M’n bankrekening werd geblokkeerd, ik had schulden...
ik had COVID en de verhuurder gaf me een week om het huis te verlaten.
Normaal regelde m’n man altijd alles...
maar nu is het mijn verantwoordelijkheid om geestelijk voor ons gezin te zorgen.
Ik had hulp nodig.
De ouderlingen gaven tips over hoe ik de gezinsaanbidding kon doen.
Dat was precies wat ik op dat moment nodig had.
Soms was ik heel neerslachtig...
en voelde ik me heel erg zwak.
De zusters hielpen me door belangstelling voor me te tonen.
Er ging zelfs geen dag voorbij zonder dat ik door ze gebeld werd.
Ik voelde me heel erg moe en zwak. Ik voelde me hulpeloos.
Dus de broeders en zusters deden alles bij de verhuizing...
ze hielpen het huis schoon te maken en steunden me financieel.
Ze waren als m’n armen en benen. Ze ondersteunden me.
Het voelde alsof m’n geestelijke familie me in hun armen droeg.
Door alles wat m’n broeders en zusters in die moeilijke tijd voor me hebben gedaan...
de berichtjes, de kaarten, de bloemen...
zag ik dat we echt een grote familie zijn.
Dat hadden m’n kinderen echt nodig.
Ze zagen dat we niet alleen waren...
dat onze broeders en zusters er voor ons waren...
ook al konden ze fysiek niet bij ons zijn.
De broeders en zusters...
hebben me op zo veel manieren aangemoedigd.
Ik kreeg brieven van pioniers uit heel Italië...
ik werd heel vaak gebeld en ik kreeg veel berichtjes.
Ik besefte dat Jehovah er altijd voor zal zorgen...
dat er iemand is om me te troosten.
Eerst voelde ik me moe en zwak. Maar Jehovah gaf me kracht.
Hij hielp me via de broeders en zusters.
De dag nadat m’n man was overleden...
was ik helemaal verbaasd toen ik de deur opendeed...
en de broeders en zusters voor ons begonnen te zingen.
Op dat moment besefte ik:
We zullen nooit alleen zijn. We hebben onze geestelijke familie.
Ik begon vaker en intenser te bidden.
Voorheen vertelde ik altijd alles aan m’n man.
Maar nu deel ik al m’n problemen en zorgen met Jehovah.
Ik heb een boekje waarin ik alles opschrijf wat Jehovah voor ons heeft gedaan.
Ik schrijf het op, want als ik m’n man straks weer zie, wil ik hem alles kunnen vertellen.
Ik heb me nooit alleen gevoeld.
Ik voelde dat ik bij een familie hoorde die om me geeft en me steunt.
Ik zag dat Jehovah echt van me hield. Hij me heeft geholpen.
Hij kan er altijd voor zorgen dat je je weer beter gaat voelen als je het moeilijk hebt.
Ik voel me echt veilig.
Jehovah helpt me via de broeders en zusters en dat zal blijven doen.
Na alles wat ik heb meegemaakt, ben ik er absoluut van overtuigd...
dat Jehovah ook in de toekomst met me zal zijn.
Geen pandemie of geen enkele andere moeilijke situatie...
kan Jehovah’s hulp in de weg staan.
Als je het moeilijk hebt, zal hij je altijd helpen.
We leven mee met iedereen die tijdens de pandemie een dierbare heeft verloren.
Tijd en toeval kunnen ons allemaal treffen.
Maar Jehovah helpt ons altijd om moeilijkheden te doorstaan...
vaak door middel van de liefde die onze broeders en zusters tonen.
In tijden van crisis helpen we elkaar.
Maar we helpen elkaar ook in het dagelijks leven.
Kijk maar naar de volgende video.
Alles wat ik weet over het onderhouden van de Koninkrijkszaal...
heb ik geleerd van broeder Ho-jin Kang.
Hij moedigde me aan toen ik dat nodig had.
Hij leerde me hoe ik bepaalde klussen moest aanpakken.
En hij is me altijd vriendelijk en liefdevol blijven opleiden.
Dus toen hij vroeg of hij m’n ladder mocht lenen...
was ik blij dat ik hem daarmee kon helpen.
Schat, familie Young komt vandaag lunchen.
Kun je even langs de supermarkt om dit voor me te halen?
Wat ga je met die ladder doen? -Oh, Ho-jin heeft hem nodig.
Ho-jin? Hoe gaat het eigenlijk met hem?
Iemand zag hem laatst met een stok lopen. -Ho-jin met een stok?
Nee joh. Hij is nog zo sterk als een beer.
Ja maar, toch lijkt het alsof...
Nou ja, ik weet het niet.
Vergeet je niet langs de winkel te gaan?
Ho-jin, een stok?
Nee.
Ik kom eraan!
Momentje.
Daar bent u. -Ji-Hoon.
Hoe gaat het? -Goed, goed.
Ik ben alleen niet zo snel meer.
Ik moest nog naar de winkel en ik dacht: ik breng die ladder even langs.
Dank je.
Zet hem maar bij de garage.
Ik ga eerst even eten.
Die dakgoot komt later wel. Het heeft niet zo veel haast.
Oké ik zet hem neer. Dag.
Rijd voorzichtig.
De dakgoot?
Hi schat.
Oké, maar hoe zit het met het eten dan?
Want de visite komt al over een uurtje.
Ik weet het, ik ben al langs de winkel geweest...
maar ik moet terug naar Ho-jin.
Ik moest ineens denken aan de barmhartige Samaritaan.
Als we zien dat iemand hulp nodig heeft...
moeten we niet zijn zoals de priester en de Leviet, die gewoon doorliepen.
De Samaritaan stopte wel.
Hij keek wat de gewonde man nodig had...
en hij nam de tijd om hem te helpen...
en dat terwijl hij hem niet eens kende.
Ik snap het.
Wees goed voor iedereen...
maar vooral voor degenen die aan ons verwant zijn in het geloof.
Kijk, daarom hou ik van je. Ik heb een idee.
Laten we de afspraak met familie Young gewoon laten doorgaan.
Ik ga naar Ho-jin om m’n ladder weer op te halen...
en ik zal zeggen dat ik hem zaterdagmiddag kom helpen...
om de dakgoot schoon te maken.
Het maakt je echt gelukkig als je je broeders en zusters kunt helpen...
en als je merkt dat zij ook van jou houden.
Wat kunnen we leren van deze video?
Als we goed nadenken over wat onze broeders en zusters nodig hebben...
zullen we veel mogelijkheden vinden om onzelfzuchtige liefde te tonen.
In deze wereld voelen mensen zich om verschillende redenen alleen en niet geliefd.
Laten we eens kijken naar de ervaring van Jeson Senajonon.
Als kind had ik het niet makkelijk.
Ik ben Jeson en ik ben doof.
Het was best moeilijk om op te groeien met een beperking.
Toen ik een kind was, zag ik mensen lachen.
Ik zag hoe kinderen liefde van hun ouders kregen.
Ik liep gewoon rond in de buurt...
en keek om me heen naar wat er allemaal gebeurde.
Ik zag mensen lopen en praten en ik vroeg me af waar ze het over hadden.
Het was allemaal een raadsel voor me.
Maar op een dag veranderde er iets.
Ik zag kinderen van m’n leeftijd samen spelen...
en ze wilden dat ik met ze meedeed.
Ik dacht bij mezelf: Ik?
Ik kan niet geloven dat ze met mij willen spelen.
Voor het eerst voelde ik me welkom...
en zo werden we de beste vrienden.
De tijd vloog voorbij.
We gingen veel met elkaar om en ontdekten samen allerlei nieuwe dingen.
Ik had het zo naar m’n zin bij m’n vrienden dat ik alles goedvond wat ze deden.
Ik begon te roken.
We dronken net zo veel alcohol als we wilden.
We hadden de tijd van ons leven.
Ik had niet het gevoel dat er iets mis was met wat we allemaal deden.
Op een dag zochten de Getuigen in onze buurt naar doven...
en toen vonden ze mij.
Ik was eerst terughoudend, maar ze waren heel aardig en vriendelijk.
Ik leerde veel van ze.
Ik leerde zelfs m’n naam in gebarentaal.
Na een tijdje begonnen we met Bijbelstudie.
Ik leerde de waarheid uit de Bijbel...
en ik leerde Jehovah kennen, de enige ware God.
Ik leerde wat Jehovah wel en niet goedvond.
Door de Bijbelstudie ging ik over m’n leven nadenken.
Ik ging beseffen dat ik dingen deed die Jehovah niet goedvindt.
Ik ging steeds meer van Jehovah houden en ik wist precies wat ik wilde.
Ik begon vergaderingen te bezoeken en kreeg nieuwe vrienden in de gemeente.
De Bijbel heeft m’n leven veranderd.
Ik wilde Jehovah alles geven en ik besloot om mezelf aan hem op te dragen.
Daardoor ben ik nu echt gelukkig.
Nu ben ik in de volletijddienst en ik geniet van de prediking.
Ik werd aangesteld als dienaar...
en ik mocht ook op Bethel gaan helpen.
Ik zou nooit zo gelukkig zijn geweest door alles wat ik mag doen...
als ik geen deel was geweest van Jehovah’s organisatie.
Tegen alle doven die nog niet de kans hebben gehad...
om Jehovah te leren kennen wil ik zeggen:
Ik hoop dat jullie ook de Bijbel met de Getuigen gaan bestuderen.
Kijk naar mij.
Vroeger kon ik niet lezen en schrijven.
Zelfs als je niet kunt horen, kun je een band krijgen met de enige ware God.
Ik hoop dat jullie dankzij Jehovah...
net zo veel liefde en vreugde gaan ervaren als ik.
Jehovah heeft me geholpen en daarom zal ik altijd van hem blijven houden...
met heel m’n hart.
Als jij doof bent en graag meer over de Bijbel wilt leren...
hopen we dat dit programma voor je wordt getolkt in gebarentaal...
en dat je Jesons uitnodiging...
om de Bijbel met Jehovah’s Getuigen te bestuderen zult aanvaarden.
Ook jij kunt een sterke band met God krijgen...
en deel worden van een liefdevolle, hechte familie.
Zoals we eerder hebben besproken, kan onze eenheid ondermijnd worden...
als we een meningsverschil niet snel oplossen.
Kijk in de volgende video wat je kunt doen...
om de eenheid te bewaren als zo’n situatie ontstaat.
Jaren geleden kreeg ik een baan bij een bedrijf...
en ik kon ervoor zorgen dat een andere zuster daar ook kon werken.
Misschien had ik het mis, maar na een tijdje...
kreeg ik het gevoel dat de zuster de baas over me wilde spelen.
Ik vond dat heel vervelend.
Een paar maanden later werd ik ontslagen.
Ik vond dat heel pijnlijk.
M’n moeder had me altijd geleerd...
om de mindere te zijn en om dingen gewoon los te laten.
Dus ik hield me stil en vertrok.
Door omstandigheden kwamen we in verschillende gemeentes terecht...
dus vanaf dat moment zagen we elkaar niet meer.
In de jaren daarna werden we op de vergaderingen of tijdens het Bijbellezen...
er regelmatig aan herinnerd om vergevingsgezind te zijn.
Elke keer als ik dat hoorde voelde het als een messteek in m’n hart...
omdat ik wist dat we deze raad moesten toepassen.
Op elk congres voelde ik me een beetje gespannen...
omdat ik wist dat ik haar tegen kon komen.
Als dat zou gebeuren, hoe zou ik dan reageren?
Dat verpeste voor mij de geestelijke sfeer van het congres.
Kort na de dood van m’n moeder hadden we ook een regionaal congres.
Ik was heel emotioneel.
Toen zag ik opeens die zuster en ik vroeg me af:
Hoe zal dit aflopen?
Ze kwam naar me toe en gaf me een knuffel...
en een klein cadeautje.
Die dag viel er een last van m’n schouders.
Ik voelde dat we nu eindelijk vrede konden sluiten.
Als we allebei eerder het advies in Kolossenzen 3:13 hadden opgevolgd...
door elkaar te vergeven...
hadden we niet jarenlang zo’n emotionele last hoeven te dragen.
Ik ben blij dat ik nu kan zeggen...
dat Mona en ik echt vriendinnen zijn geworden.
We dienen allebei als ouderling in dezelfde gemeente.
Luis en ik zijn nu goede vrienden. Dat zijn we al heel lang.
Maar toen we bij hetzelfde bedrijf gingen werken...
ging het eigenlijk niet zo goed met onze vriendschap.
Ik werk in de bouw.
Ik ben nog van de oude stempel en...
ik was gewend om altijd de leiding te hebben.
Misschien was ik te trots.
Ik kon het niet hebben als iemand me kwam vertellen hoe ik iets moest aanpakken.
Omdat ik de leiding had, zei ik gelijk over Carlos:
Wie is hij eigenlijk dat hij me komt vertellen wat ik moet doen?
Dus ik wees al z’n ideeën af.
Ik weet nog dat als ik de Koninkrijkszaal binnenliep en Luis zag...
ik hem uit alle macht probeerde te ontwijken.
Ik zei hem niet eens gedag. We groetten elkaar allebei niet.
Ik wilde niet vleselijk denken, maar geestelijk.
Maar dat was een zware strijd voor me.
Zo ging het jarenlang.
Nu denk ik: wat zonde, ik heb te lang gewacht.
Ik had eigenlijk meteen moeten luisteren naar wat Jehovah zegt...
naar wat de Bijbel zegt en naar het onderwijs op de vergaderingen...
want dat had me kunnen helpen om de vrede en eenheid te bewaren.
Maar ik luisterde niet.
Ik heb hiervan geleerd dat Jehovah altijd gelijk heeft.
Op het moment dat er iets gebeurt...
moeten we het direct op Jehovah’s manier aanpakken.
Uiteindelijk kwam Carlos naar me toe.
Hij zei: We kunnen zo niet doorgaan.
Hij zette een heel belangrijke stap zodat we het konden oplossen.
Om gelukkig te zijn moet je de principes in Gods Woord toepassen.
In Romeinen 14:19 worden we aangemoedigd...
om te streven naar wat de vrede bevordert.
Als ik terug zou kunnen gaan naar dat moment...
zou ik er geen tijd meer overheen laten gaan.
Ik zou nu direct naar de broeder toegaan om het op te lossen...
en de vriendschap te herstellen.
Je kunt de tijd niet terugdraaien...
maar je kunt een vriendschap wel herstellen.
Luis en ik hebben het goedgemaakt...
en nu zijn we gelukkig weer goede vrienden van elkaar.
Nadat Cecilia haar baan verloor doordat ze werd ontslagen...
had ze een tijdlang veel moeite met haar geestelijke zus.
Daardoor verloor ze haar innerlijke rust.
Carlos en Luis lieten ook toe dat kleine dingen...
tussen hen in kwamen te staan.
De les is duidelijk:
verdraag elkaar en vergeef elkaar van harte.
We genieten van alle verschillende culturen binnen onze broederschap.
Maar zoals we in de volgende video zullen zien, moeten we oppassen...
dat we onze cultuur niet belangrijker gaan vinden dan Bijbelse principes.
Ik kom uit Canada...
en ik had een bepaald idee van wat gastvrijheid was.
Het betekende mensen uitnodigen, ze leren kennen en samen eten...
dingen die je van tevoren plant.
Ik had nooit door hoe sterk ik was beïnvloed door m’n cultuur...
als het ging om m’n kijk op gastvrijheid.
We worden heel sterk beïnvloed...
door onze cultuur.
In m’n cultuur hebben ouderen niet veel vertrouwen in jongeren.
Ze geven ze geen verantwoordelijkheden.
Dat aspect van onze cultuur zag ik ook weleens binnen de gemeente...
zeker als werd besproken of een jongere een voorrecht kon krijgen.
Als we het hier als ouderlingen over hadden werd het niet serieus overwogen.
We wilden dan het liefst dat er nog even mee gewacht werd...
tot de broeder eerst wat rijper zou worden en meer ervaring zou opdoen.
Ik dacht er ook zo over.
Als ik nu terugkijk, besef ik dat dat eigenlijk niet goed was...
omdat Jehovah niet zo denkt.
Toen ik naar het speciale congres in Oekraïne ging...
veranderde m’n idee over gastvrijheid compleet.
We kwamen op het vliegveld.
Er waren allemaal broeders en zusters, we zagen hun liefde.
We waren helemaal onder de indruk van hoeveel broeders en zusters er waren.
Ze waren blij en gelukkig.
In de dagen die erop volgden...
zagen we dat ze steeds keken naar wat we nodig hadden.
En het was niet alleen dat ze ons eten gaven en wat tijd met ons doorbrachten.
Ze deden nog veel meer dan dat.
Ze gaven ons alles wat we nodig hadden...
terwijl ze volgens mij zelf niet eens alles hadden wat ze nodig hadden.
Ze wilden er gewoon zijn en ze zagen het voor de rest later wel.
En dat maakte echt indruk op m’n vrouw en mij.
Ik weet nog dat we een keer op onze hotelkamer zaten...
en dat we even rustig nadachten over alles wat we die dag hadden gezien.
We vroegen ons af of wij ooit zo ver waren gegaan voor anderen.
Waar ik vandaan kom, blijven we vaak een beetje in onze comfortzone.
Ik besefte dat ik onbewust grenzen had gesteld aan m’n gastvrijheid...
en dat ik in m’n comfortzone bleef.
Dat kwam door de invloed van m’n cultuur.
Maar die hele ervaring in Oekraïne...
hielp me om in te zien dat ik die grenzen moest loslaten.
We zagen duidelijk in dat dit Jehovah’s kijk op gastvrijheid was.
Gastvrijheid is erop letten wat anderen nodig hebben, en ze dat geven.
Toen ik ging inzien hoe Jehovah denkt, veranderde ik m’n manier van denken.
De video’s van Jehovah’s organisatie en wat ik daarvan leerde...
hebben me geholpen om m’n kijk te veranderen.
Ik ging inzien wat een jonge broeder of jonge ouderling allemaal kan doen.
Vroeger waren we gefocust op ervaring. Ik ook.
Maar nu vind ik Jehovah’s kijk belangrijker dan alleen dat.
Jehovah kijkt niet alleen naar ervaring.
Hij kijkt ook naar geestelijke eigenschappen.
Dat ging ik inzien.
Dus toen we na het speciale congres in Oekraïne thuiskwamen...
besloten we dat we dit onderwerp wilden bestuderen...
tijdens onze gezinsaanbidding.
We beseften dat we wat veranderingen moesten aanbrengen...
en we wilden meer voor anderen gaan doen.
Dus we moesten specifieke doelen stellen...
om op die manier van onze oude kijk op gastvrijheid af te komen...
en uit onze comfortzone te stappen.
Het kost moeite om steeds weer buiten de grenzen te komen...
die we onszelf gesteld hadden.
En we beseften heel goed dat als we Jehovah’s kijk op gastvrijheid...
blijvend wilden overnemen we veranderingen moesten aanbrengen.
Natuurlijk is de invloed die cultuur op je heeft niet zomaar weg.
We moeten er hard aan blijven werken.
We moeten veranderingen blijven aanbrengen...
omdat er nog steeds restjes van onze cultuur in ons kunnen zitten.
Maar ik besef dat we daar echt van af moeten.
Nu ben ik blij dat ik het werk kan doen samen met jonge broeders.
Het is leuk om met ze te praten.
Ik zie net als Jehovah hun potentieel.
Jehovah is ook blij.
Hij is trots als hij ziet wat die jonge broeders allemaal doen.
Net als de broeders in de video...
zou het goed zijn als wij allemaal onszelf gebedsvol onderzoeken.
Als je Bijbelse principes altijd boven je eigen cultuur stelt...
versterk je onze kostbare christelijke eenheid.
Internet en andere technologieën hebben het Besturende Lichaam...
allemaal mogelijkheden geboden om er echt voor de broederschap te zijn.
Die middelen zijn misschien nieuw, maar het werk is niet nieuw.
In de volgende video gaan we zien wat leden van het Besturende Lichaam...
in het verleden allemaal hebben gedaan om in contact te blijven...
met Jehovah’s volk overal ter wereld.
Jezus gaf het gebod:
Voed mijn lammeren. Weid mijn schaapjes.
Het Besturende Lichaam heeft zich altijd verantwoordelijk gevoeld...
om dat gebod op te volgen.
Door alle technische mogelijkheden hebben we nu allemaal het gevoel...
dat het Besturende Lichaam familie van ons is.
Hoe was dat vroeger eigenlijk?
Laten we eens teruggaan naar januari 1945.
Broeder Knorr en broeder Franz begonnen toen aan een reis door Latijns-Amerika...
die eindigde met congressen in Noord-Amerika.
De reis duurde vier maanden.
Het doel was om bijkantoren te bezoeken, nieuwe bijkantoren op te richten...
en het predikingswerk een stimulans te geven.
Naast het bezoeken van bijkantoren werden dienstreizen vaak ook gecombineerd...
met het houden van lezingen op congressen, het inwijden van nieuwe gebouwen...
het bezoeken van zendelingenhuizen en het bezoeken van plaatselijke gemeentes.
En dat allemaal in een paar dagen tijd.
Ze gaven instructies over de velddienst, het leiden van vergaderingen...
en ze vertelden wat er in de rest van de wereld allemaal werd bereikt.
Ook namen ze de tijd om met de broeders en zusters in de velddienst te gaan.
Op een van die reizen stopten ze in Guatemala...
waar ze een heel kleine gemeente van maar acht personen bezochten.
Hun hart lag echt bij de prediking.
Ik kan uit eigen ervaring zeggen...
dat broeder Knorr echt begaan was met de zendelingen.
Nadat er zendelingen naar Latijns-Amerika waren gestuurd...
was hij er heel benieuwd naar hoe het met ze ging.
Daarom bezocht hij ze.
En in de jaren daarna reisde hij de hele wereld over...
en bezocht hij zo veel mogelijk zendelingenhuizen.
Hij had persoonlijke gesprekjes met de zendelingen over hun uitdagingen...
regelde betere huisvesting voor ze als dat nodig was...
probeerde in te schatten hoeveel potentieel er in het veld was...
en richtte zelfs nieuwe bijkantoren op of zorgde voor de aankoop van een stuk grond.
Broeder Knorr hield van de broederschap en zeker van de zendelingen en Bethelieten.
Zelfs als hij bij een overstap op een vliegveld of treinstation 15 of 20 minuten moest wachten...
gebruikte hij die tijd om aanmoediging te geven...
en ze te helpen het predikingswerk te bevorderen.
Broeder Knorr gaf echt om het welzijn van de broeders en zusters...
in landen in Europa die getroffen waren door de oorlog.
Daarom reisden hij en broeder Henschel naar Groot-Brittannië, Frankrijk...
Zwitserland, België, Nederland en Scandinavië.
Dat was in november 1945.
Bedenk dat dit nog maar een paar maanden na het eind van de Tweede Wereldoorlog was.
De spoorwegen en bruggen waren verwoest.
Dus het was lastig van de ene stad naar de andere te reizen.
Het was geen toeristisch reisje, het was een zware reis.
Maar ze deden dit omdat ze van de broeders en zuster in die landen hielden...
en hen wilden helpen en aanmoedigen.
Na het bezoek aan Europa, begonnen broeder Knorr en broeder Henschel...
aan een lange en zware reis waarbij ze 76.000 kilometer aflegden.
Ze bezochten landen waar weinig of zelfs geen Getuigen waren.
Als er in het land dat ze bezochten geen bijkantoor was...
gingen ze naar het huis van broeders en zusters waar vergaderingen gehouden werden.
Ook gingen ze met de verkondigers mee naar geïnteresseerden.
En vaak waren er dan meerdere personen aanwezig.
Broeder Knorr en broeder Henschel huurden vaak locaties...
om openbare vergaderingen te houden.
Ze gingen dan de straat op om de lezing voor die avond aan te kondigen.
Broeder Knorr fietste zelfs mee in fietsoptochten om z’n lezingen aan te kondigen.
Er kwamen honderden geïnteresseerden af op deze vergaderingen.
Zelfs in een stad waar broeder Knorr een dreigbrief ontving.
Maar niet alles liep altijd volgens plan.
Tijdens een dienstreis in Afrika bezochten broeder Knorr en broeder Henschel Nigeria.
Ze zouden daar lezingen houden op twee congressen.
Om een van die congressen te bereiken...
moesten ze wel 640 kilometer reizen met de auto.
Dus ze vertrokken al om half 4 ‘s ochtends. Onderweg kregen ze autopech.
Daardoor liepen ze wel 18 uur vertraging op.
Ze beseften dat ze het congres niet op tijd zouden halen.
Dus ze besloten terug te gaan naar Lagos.
Maar de terugreis duurde 24 uur door de slechte wegen en nog meer autopech.
Uiteindelijk kwamen ze aan op het bijkantoor.
Daar namen ze kort de tijd om even uit te rusten...
om vervolgens naar het volgende bijkantoor te reizen.
Broeder Knorr hield van de broeders en zusters en hij was graag bij ze.
Ik weet nog heel goed dat hij na het geven van de slotlezing...
naar de broeders en zusters zwaaide.
En wij in het publiek pakten onze zakdoeken...
en zwaaiden minutenlang terug.
Maar dat was nog niet alles.
Hij en broeder Henschel gingen daarna naar het treinstation...
om afscheid te nemen van de broeders en zusters die met de trein vertrokken.
Ze riepen: Auf Wiedersehen! en Gute Reise!
Ze bleven daar tot half 11 ’s avonds om dat te doen.
Ze dachten niet aan zichzelf, ze dachten aan de broeders en zusters.
In 1952 wilden ze een grote vergadering houden in Athene...
maar onder druk van de kerk werd dit door de autoriteiten afgewezen.
Maar broeder Knorr wilde de Griekse broeders en zusters toch aanmoedigen.
Dus bedacht hij een ander plan.
Hij en broeder Henschel zouden met de taxi naar het huis ...
van plaatselijke broeders en zusters gaan om een lezing van zo’n 20 minuten te houden.
Daarna zouden ze naar het volgende huis gaan.
Zo konden ze wel 905 Griekse broeders en zusters opzoeken...
hoewel ze door samen te komen het risico liepen om gearresteerd te worden.
Broeder Knorr schreef over die dag:
Het was een van de gedenkwaardigste ervaringen van ons leven.
Broeder Franz had Spanje vaak bezocht...
maar in de jaren 50 werd ons werk daar verboden.
Hij wilde de broeders en zusters daar aanmoedigen...
maar hij maakte zich vooral zorgen om hun veiligheid.
Bij een gelegenheid besloten broeder Franz en z’n chauffeur hun auto te parkeren...
in de buurt van het huis van ene broeder Garcia, die automonteur was.
Dus met de motorkap open vroegen ze aan een van de buren:
Kennen jullie misschien een automonteur?
Natuurlijk werden ze naar broeder Garcia verwezen.
Broeder Garcia zei toen:
Jullie moeten je auto naar m’n garage brengen.
Zo werd de gelegenheid gecreëerd om enkele broeders en zusters te ontmoeten.
Toen het later op die dag tijd was om naar de vergadering te lopen...
besloot broeder Franz een baret en een schapenvachtjas te dragen.
Zo zou hij niet te veel opvallen, want iedereen droeg dat daar.
Deze broeders waren heel liefdevol en moedig.
Ze werkten hard om de broeders en zusters in landen waar het werk verboden was...
te helpen ijverig te blijven, ondanks alle risico’s die dit met zich meebracht.
Broeder Franz werd zelfs een keer gearresteerd...
toen hij z’n broeders en zusters in Barcelona bezocht.
Dit moet allemaal veel van die broeders gevergd hebben.
Als ze een bezoek hadden gepland aan een land waar ons werk verboden was...
dan zochten ze soms contact met de autoriteiten in een poging...
wettelijke erkenning voor ons werk te verkrijgen.
Broeder Knorr bezocht dus de bijkantoren om de broeders en zusters aan te moedigen...
en hij sprak met de zendelingen.
Maar in de jaren 50 was er zo veel groei...
dat hij dit werk niet meer in z’n eentje kon doen.
Dus hij besloot wat broeders op te leiden om hem bij de herderlijke zorg te helpen.
Ook moesten hem helpen erop toe te zien...
dat het werk op de bijkantoren goed gedaan werd.
Tijdens een dienstreis in Afrika in 1963 bezocht broeder Henschel...
een congres in Gbarnga in Liberia.
Plotseling stormden soldaten de congreslocatie binnen.
Ze arresteerden broeder Henschel en anderen en mishandelden hem.
Ze sloegen hem met een geweer...
tot het punt dat hij dacht dat hij het niet zou overleven.
Toch bleef hij bij de broeders en zusters om ze aan te moedigen...
en ze te helpen trouw te blijven en geen compromissen te sluiten.
Toen hij uiteindelijk werd vrijgelaten ging hij niet naar huis...
maar ging hij verder op z’n dienstreis en bezocht andere bijkantoren.
Toen hij terugkwam deed hij niet alsof hij de held was of een martelaar.
Het hoorde er gewoon bij als je het werk van de Heer deed.
Als er congressen werden georganiseerd...
wilden de broeders het beste voor de bezoekers ervan.
Broeder Knorr en Henschel stonden erom bekend dat ze persoonlijk...
congreslocaties inspecteerden en zelfs onderhandelden over contracten.
Later bezocht broeder Jaracz persoonlijk hotels om erop toe te zien...
dat ze schoon en comfortabel genoeg waren.
Hij testte zelfs de bedden uit.
Broeder Knorr was zich goed bewust...
van de situatie van de broeders en zusters in de Sovjet-Unie.
Hij schreef ze veel brieven waarin hij de broeders en zusters aanmoedigde...
om eensgezind de instructies van de organisatie op te volgen.
Een zo’n brief kwam in handen van de KGB.
Zij pasten de brief aan.
Toen broeder Knorr dit te horen kreeg zei hij dat de broeders en zusters...
moesten letten op de geest van de brief omdat ze daardoor...
onmiddellijk zouden kunnen herkennen of de brief van de organisatie kwam of niet.
De organisatie wil namelijk altijd...
de eenheid onder de broeders en zusters bevorderen...
en juist geen verdeeldheid veroorzaken.
Naast hun dienstreizen moesten deze broeders tegelijkertijd...
vanuit het internationale hoofdkantoor toezien op het predikingswerk en alle toename.
En daar kwam veel bij kijken: juridische kwesties...
het organiseren van en spreken op congressen in heel de Verenigde Staten...
Gileadlezingen en -graduaties, jaarvergaderingen.
En dat terwijl ze ook aandacht moesten besteden...
aan hun eigen geestelijke gezondheid en die van hun vrouw.
In de jaren die daarop volgden zou Gods volk alleen nog maar groter worden.
Maar de uitdagingen werden ook groter.
Wat een mooie terugblik op alle moeite die de broeders hebben gedaan...
voor onze geestelijke familie.
Maar dit was nog niet alles.
In een volgende uitzending gaan we nog meer manieren bekijken...
waarop het Besturende Lichaam de eenheid heeft bevorderd.
Nu is het tijd voor onze nieuwe muziekvideo.
Het gaat over de zegeningen van onze eenheid.
Iedereen die bij Gods volk hoort!
Kom en zing maar met ons mee.
Wij horen echt bij elkaar.
Deze eenheid komt nergens anders voor.
Hier klinkt de zuivere taal...
en samen zingen we als één groot koor.
En wat ook gebeurt...
we zijn nooit alleen.
We helpen elkaar erdoorheen.
Wij samen, ja, samen doen eensgezind Gods werk.
Wij samen, ja, samen, als Gods volk staan we sterk.
Wij samen, ja, samen, niet door een grens beperkt.
Wat er ook gebeurt wij blijven samen...
ja, samen staan we sterk.
Geen mens is gelijk, dat is waar.
De verschillen zijn soms levensgroot.
Toch houden wij van elkaar.
Wat ons verbindt is de liefde voor God.
Waarheen je ook gaat...
ze staan voor je klaar.
Je broers en je zussen zijn daar.
Wij samen, ja, samen doen eensgezind Gods werk.
Wij samen, ja, samen, als Gods volk staan we sterk.
Wij samen, ja, samen, niet door een grens beperkt.
Wat er ook gebeurt wij blijven samen...
ja, samen staan we sterk.
Ja, samen, verenigd, ja, samen.
Wij samen, ja, samen doen eensgezind Gods werk.
Wij samen, ja, samen, als Gods volk staan we sterk.
Wij samen, ja, samen, niet door een grens beperkt.
Wat er ook gebeurt wij blijven samen...
ja, samen staan we sterk.
Ja, samen staan we sterk.
Dit maandprogramma heeft ons aangemoedigd...
om elkaar te steunen als een verenigd volk.
We kunnen soms geïsoleerd raken, maar met Jehovah zijn we nooit alleen.
We hebben geleerd dat we niet mogen toelaten dat kleine fouten...
of onze cultuur onze eenheid verstoren.
Jeson kreeg een hechte band met Jehovah...
en ging deel uitmaken van onze liefdevolle geestelijke familie.
We zijn aangemoedigd om naar mogelijkheden te zoeken...
om onzelfzuchtige liefde te tonen.
En we hebben gezien hoe het Besturende Lichaam...
altijd naar manieren heeft gezocht...
om de eenheid onder Gods volk te bevorderen.
Deze maand gaan we naar het eiland Newfoundland in Canada.
Newfoundland is een groot eiland aan de oostkust van Noord-Amerika.
Het is een prachtig eiland met unieke contrasten...
in het weer en in het landschap.
Meer dan honderd jaar geleden begon zuster Edith Mason hier met prediken.
Ze was niet getrouwd en was een fulltimeprediker in Nova Scotia.
In 1914 nam ze het besluit om in haar eentje naar Newfoundland te gaan...
om daar te prediken.
Daar waren op dat moment nog geen Getuigen.
Ze wilde heel graag het Photo-Drama der Schepping...
naar Newfoundland halen en bad er veel over.
In 1916 lukte het haar.
En wel meer dan 10.000 mensen kwamen op deze bijzondere presentatie af.
In het begin werden er boten gebruikt om te prediken.
Er waren vier zendelingenboten waarmee door de jaren heen...
ruim 6400 kilometer is afgelegd om de gebieden langs de kust te bewerken.
Na de Tweede Wereldoorlog was er veel toename.
In 1945 werd er een bijkantoor opgericht...
en arriveerde er voor het eerst een groep zendelingen van Gilead.
Het bijkantoor bleef bestaan tot 1981.
Bernie en Elizabeth Mahler, die afgestudeerd waren van Gilead...
werden toegewezen aan Newfoundland.
In 1952 hielpen zij bij het oprichten van een gemeente in Bonavista.
Nu bestaat de gemeente Bonavista uit 38 verkondigers en 4 pioniers.
Er blijft veel behoefte in Newfoundland.
Bijna 30 procent van het niet-toegewezen gebied in Canada...
is in Newfoundland.
Als er verkondigers komen om te helpen, genieten ze van de gastvrijheid...
waar de bewoners van Newfoundland om bekendstaan.
Onze broeders en zusters van de gemeente Bonavista...
doen jullie de hartelijke groeten.
Aan het begin hebben we een voorproefje gezien...
van het ‘Streef naar vrede’-congres van dit jaar.
Nu willen we jullie de trailer laten zien van het Bijbelse drama van dit jaar:
Jehovah leidt je op de weg van vrede.
Er is een God in de hemel die geheimen onthult.
Hij heeft koning Nebukadnezar bekendgemaakt...
wat er aan het einde van de dagen zal gebeuren.
De droom van koning Nebukadnezar, uitgelegd door Daniël, is een belangrijke profetie.
De volledige vervulling ervan betekent blijvende vrede voor de mensheid.
Jehovah weet al eeuwen, zelfs duizenden jaren van tevoren wat er gaat gebeuren.
Dat de tenen van de voeten deels van ijzer en deels van klei waren...
betekent dat het koninkrijk deels sterk en deels broos zal zijn.
Uit de geschiedenis blijkt dat elke vorm van menselijk bestuur gefaald heeft.
Alleen Jehovah kan zorgen voor echte en blijvende vrede op aarde.
Hij heeft zijn volk in het verleden geleid.
Dus als hij voorspelt dat hij zijn volk in de toekomst naar echte en blijvende vrede zal leiden...
zijn dat niet alleen maar mooie woorden.
Het is een garantie!
Onder Gods Koninkrijk zal vrede een zekerheid zijn.
En er is nog een reden om enthousiast te zijn over het congres.
Ik vind het leuk jullie te laten weten dat we ook dit jaar het congres zullen afsluiten...
met een nieuwe original song.
Het lied en de tekst zijn te vinden op jw.org.
Het Besturende Lichaam wil vraagt of jullie allemaal dit nieuwe lied willen oefenen.
En als je weet dat iemand hulp nodig heeft om het lied te downloaden...
help hem dan en oefen samen.
Dan kunnen we dit lied vol enthousiasme zingen...
tot lof van Jehovah.
Voordat we dit programma besluiten...
willen we zeggen dat we oprecht van jullie allemaal houden...
en jullie waarderen.
Vanuit het hoofdkantoor van Jehovah’s Getuigen...
was dit JW Broadcasting.