Welkom.
We zijn blij dat je er deze maand weer bij bent.
Ik ben hier samen met een goede vriend, Leon Weaver.
Daar is hij. Welkom Leon!
Ik vind het leuk om hier samen met jou te zijn.
Ik wil jullie graag iets vertellen over Leon.
Toen ik in 1990 naar Bethel kwam...
mocht ik op de Dienstafdeling werken en Leon was een van de opzieners.
Op de Dienstafdeling kregen we soms te maken met lastige kwesties...
en soms had je behoefte aan advies.
En ik kon altijd op Leon rekenen als ik hulp nodig had.
Als ik bij hem op kantoor kwam, stopte hij met waar hij mee bezig was...
luisterde goed en dan zei hij wat hij dacht.
Ik heb veel gehad aan de tijd dat ik op de Dienstafdeling werkte...
en dat kwam mede door Leon.
Dat is een van de redenen waarom ik van deze broeder houd...
en hem respecteer.
Leon, wat kunnen we dit maandprogramma verwachten?
Jaren geleden gaf Elizabeth een prestigieuze carrière op...
om meer voor Jehovah te doen.
We gaan zien hoe dit haar leven heeft veranderd.
En we gaan de eerste aflevering zien van een fascinerende nieuwe serie.
Er zullen aspecten van onze theocratische geschiedenis...
naar voren komen, die je misschien nog niet kent.
Dat klinkt heel interessant.
Niet weglopen.
Dit is JW Broadcasting van november 2021.
Via zijn profeet Jesaja deed Jehovah een prachtige belofte...
die we in onze tijd zien uitkomen.
We kunnen het lezen in Jesaja 60:17:
De woorden opziener en opzichter...
dat doet denken aan een organisatie toch?
Dus wat belooft Jehovah hier?
Hij zegt hier dat organisatorische regelingen steeds beter zouden worden.
Als je al een tijdje in de waarheid bent...
dan zul je het vast met me eens zijn dat Jesaja’s profetie in onze tijd uitkomt.
In dit maandprogramma wil ik graag bespreken wat voor verbeteringen er zijn geweest...
sinds de Tweede Wereldoorlog.
Met deze periode zijn de meeste van ons goed bekend.
Sommigen zullen er nu voor het eerst over horen.
Maar anderen hebben dit allemaal meegemaakt...
en bij hen komen er vast allemaal herinneringen naar boven.
We gaan terug in de tijd. Het wordt leuk.
Ik noem dit deel:
Weet je nog dat...?
Voor de Tweede Wereldoorlog en ook een aantal jaren daarna...
hadden veel gemeentes geen eigen Koninkrijkszaal.
Het werd zelfs aangemoedigd om te vergaderen in particuliere huizen...
of gehuurde zalen.
Het idee was dat je dan flexibeler zou zijn...
want dan zou je makkelijker van locatie kunnen veranderen.
Maar er zaten ook nadelen aan.
Sommige ruimtes moesten gedeeld worden met andere organisaties.
Dus aan het eind van de vergaderingen moest alles weer worden meegenomen:
de tijdschriften, lectuur, katheder en soms zelfs de geluidsinstallatie.
Dus na afloop moest alles ingepakt en meegenomen worden.
Maar dat was nog niet alles.
Soms moest je er heel vroeg zijn om de zaal schoon te maken...
omdat het door andere mensen heel vies was achtergelaten.
En als die mensen ook nog rookten, had je helemaal een probleem.
Dan was het heel moeilijk om de rooklucht op tijd weg te krijgen.
En bedenk dat in die tijd mensen mochten roken in binnenruimtes...
of zelfs in een vliegtuig, ze mochten bijna overal roken.
Dus dat was echt een probleem voor ons.
En er waren nog meer problemen.
Waar ik opgroeide, hadden we in het begin ook nog geen Koninkrijkszaal...
maar huurden we een zaal.
Maar in oktober was die zaal versierd voor Halloween.
En in december stond er een grote kerstboom op het podium...
die we niet konden verplaatsen.
Dat was in Canada.
En in het zaaltje hingen portretten van de koning en koningin van Engeland...
en ook nog een Britse vlag.
Die konden we voor de vergadering niet weghalen.
Maar alsnog kwamen er naar onze vergaderingen veel geïnteresseerden.
Voor hen ging het niet om de plek waar ze naartoe kwamen...
maar om wat ze daar leerden.
Daar ging het om.
Over vergaderplaatsen gesproken...
vroeger kregen gemeentes geen hulp bij het bouwen van hun zaal.
Soms had een gemeente alleen maar geld om een stuk land te kopen.
Maar daar gebeurde soms jarenlang niks mee...
tot ze het geld bij elkaar hadden om er ook echt een zaal op te bouwen.
En als ze dat geld dan eindelijk bij elkaar hadden...
was het nog maar de vraag of er genoeg broeders waren om het bouwproject te leiden.
Soms zag je dan in het weekend 1 of 2 broeders keihard werken aan de nieuwe zaal.
Dat waren broeders om van te houden, want ze gaven het niet op.
Tegenwoordig staat de bouw van Koninkrijkszalen onder leiding van de PBA...
zijn er veel bekwame vrijwilligers...
en worden er in korte tijd mooie Koninkrijkszalen gebouwd.
Hoe zit het met de vergaderingen zelf?
Vroeger duurden de theocratische bedieningsschool...
dienstvergadering, gemeenteboekstudie en de Wachttoren-studie elk een uur.
En de openbare lezing ook, als we die hadden.
We hadden toen namelijk niet elke week een openbare lezing.
Er waren series van vier of acht lezingen...
als je ten minste zoveel sprekers kon vinden.
En daarna had de gemeente een tijdje geen openbare lezing meer.
Waarom niet?
Bedenk dat de theocratische bedieningsschool pas begon in 1943...
en het duurde een tijd voordat broeders bekwaam genoeg waren...
om een lezing van een uur te houden.
Maar uiteindelijk konden ze geweldige openbare lezingen houden.
En weet je nog dat er voor elke openbare lezing strooibiljetten werden verspreid...
met de naam van de spreker erop?
Tot aan 1959 konden alleen broeders zich inschrijven voor de school.
Een aantal jaar werden aan het begin van de school...
de namen afgeroepen van alle broeders die waren ingeschreven.
Als jouw naam werd afgeroepen, moest je antwoorden: present.
Als je opstandig was zei je: hier. Maar eigenlijk hoorde je present te zeggen.
In de instructies stond dat als iemand opzettelijk en regelmatig niet kwam opdagen...
hij uit de school uitgeschreven moest worden.
Later werd die regeling stopgezet.
Toen ik jong was, ben ik weleens in de problemen gekomen door die regeling.
Ik had opgemerkt dat in onze gemeente een paar broeders...
die maar iets ouder waren dan ik...
elke week bij het afroepen van de namen present zeiden.
Dus op een avond na de school vroeg ik aan de schoolopziener...
of mijn naam de eerstvolgende keer afgeroepen kon worden.
Hij prees me daarvoor. En inderdaad...
een week later werd m’n naam afgeroepen.
Na de vergadering werd ik door iedereen gefeliciteerd.
Ik snapte niet waarom.
Ik had alleen maar present gezegd.
Het probleem was dat ik niet wist dat als je naam werd afgeroepen...
je ermee instemde om een lezing te houden.
Ik dacht dat alleen maar m’n naam voorgelezen zou worden.
Een maand later, op 8 april 1953...
hield ik m’n eerste lezing van acht minuten met het thema:
De vernietiging van de wereld bekendmaken.
Waarom acht minuten?
Bijbellezen was nog geen onderdeel van de school.
Dus als je je inschreef, moest je meteen een lezing van acht minuten houden.
Nu zorgen we er natuurlijk voor dat iedereen begrijpt wat er van je verwacht wordt...
als je je inschrijft op de school.
In 1950 werd de Nieuwewereldvertaling van de christelijke Griekse Geschriften...
uitgegeven in het Engels.
En we moesten die meenemen naar de vergaderingen.
Voor de Hebreeuwse Geschriften hadden we de American Standard Version...
of de King James Version.
Maar in de American Standard Version stond Jehovah’s naam.
Dus je moest twee bijbels meenemen naar de vergadering.
Een voor de Hebreeuwse Geschriften...
en de Nieuwewereldvertaling voor de Griekse Geschriften.
Maar het was te doen, hoor.
Later werd de Nieuwewereldvertaling van de Hebreeuwse Geschriften in delen uitgegeven.
Dus ongeveer elke twee jaar kwam er een nieuw deel uit.
En we werden aangemoedigd om elk nieuw deel mee te nemen naar de vergadering.
Na verloop van tijd begonnen de delen zich op te stapelen.
Rond 1960 had je dus veel om mee te nemen naar de vergadering:
deel 1 tot 5 van de Hebreeuwse Geschriften...
de Griekse Geschriften en de gewone studieboeken.
En de studieboeken waren toen nogal dik.
We hadden grote tassen en sterke ruggen in die tijd.
Wat waren we blij toen in 1961...
de complete Nieuwewereldvertaling werd uitgegeven in maar 1 deel.
Laten we het nu eens over muziek hebben.
Dat is een onderwerp dat mij na aan het hart ligt.
Het was jarenlang de verantwoordelijkheid van de plaatselijke dienaren...
welke liederen er op de vergadering gezongen werden.
Dus de voorzitter van een vergadering koos de liederen uit...
maar er waren nog meer factoren die meespeelden.
In veel Koninkrijkszalen stond een piano...
of een ander instrument om de zang te begeleiden.
Maar vaak kon iemand niet alle liederen uit de bundel spelen...
dus moesten we de liederen zingen die hij wel kon spelen.
Die liederen leerden we heel goed kennen.
Maar die broeders en zusters deden echt hun best om de zang te begeleiden.
Het resultaat is wel dat we de woorden die we toen zongen...
bijna 70 jaar later nog kunnen herinneren.
Herinner je je nog het schriftelijk overzicht?
Misschien niet.
We hadden geregeld een schriftelijk overzicht...
over het materiaal dat de voorgaande weken...
op de theocratische bedieningsschool besproken was.
Je had een halfuur om zo’n 25 vragen te beantwoorden.
Als dat halfuur voorbij was, moest je je naam opschrijven...
en het papier inleveren bij de schooldienaar...
en hij nam alle papieren mee naar huis om ze na te kijken.
Als er 25 vragen waren, kreeg je 4 punten voor elk goed antwoord...
in totaal 100 punten.
Een week later kregen we op de vergadering de papieren terug.
Ik weet nog goed dat in die tijd...
het hoogste en het laagste cijfer werden omgeroepen op de vergadering.
Gelukkig werd er niet verteld wie de hoogste en laagste score hadden.
Uiteindelijk werd de regeling om de cijfers bekend te maken afgeschaft.
Weet je nog dat kringvergaderingen vroeger van vrijdagavond tot zondagmiddag duurden?
Het programma van de zaterdagmiddag en avond was altijd bomvol.
De zaterdagavond was nooit saai.
De levendige demonstraties zorgden dat je tot aan het eind van het programma...
je aandacht erbij hield.
Soms werd er echt uitgepakt met het decor.
Een voorbeeld.
Er werd weleens een velddienstdemonstratie gehouden.
Tegenwoordig doen we net alsof er een deur op het podium staat.
Maar vroeger had je soms echt een geschilderde deur...
inclusief deurpost op het podium...
en soms zelfs een deurbel waar de verkondiger echt kon aanbellen.
Als de huisbewoner zogenaamd geïnteresseerd was...
kon je dat zien aan het huisnummer, want dat was dan 777.
Maar als de huisbewoner geen interesse had...
dan was het huisnummer 666.
Ik kan me een kringvergadering herinneren waarbij de verkondiger aanbelde...
en er een broeder opendeed die verkleed was als priester.
Er ontstond een stevige discussie over de Drie-eenheid.
Het was een beetje extreem...
maar je vergat nooit meer wat je gezien en gehoord had.
En weet je nog dat elke gemeente vroeger een gemeentedienaar had...
en maximaal zeven andere dienaren?
De assistent-gemeentedienaar, de Bijbelstudiedienaar, de boekhouddienaar...
de Wachttorenstudiedienaar, de tijdschriften-gebiedsdienaar...
de lectuurdienaar en de theocratische bedieningsschooldienaar.
In die tijd kon je naast de boekstudiedienaren...
niet meer dan acht dienaren in de gemeente hebben.
Dus tenzij iemand zou verhuizen, kon een jonge broeder geen dienaar worden.
Hoe kon een jonge broeder dan naar meer verantwoordelijkheid streven?
En hoe zou de profetie uit Micha 5:5 ooit vervuld worden?
Daar beloofde Jehovah:
Het getal zeven staat voor volledigheid.
Dus acht vorsten...
dat geeft aan dat er meer dan genoeg mannen in de gemeentes zouden zijn...
om de leiding te nemen.
Maar hoe was dat mogelijk als er eigenlijk een limiet was...
van acht dienaren per gemeente?
Het antwoord kwam in 1971.
Wat waren we blij toen elke gemeente een lichaam van ouderlingen kreeg...
en er geen limiet meer werd gesteld aan het aantal ouderlingen en dienaren.
Iedereen die aan de vereisten voldoet kan aangesteld worden.
Toen ik 66 jaar geleden werd gedoopt...
hoefde je doop niet eerst door de ouderlingen goedgekeurd te worden.
De enige vragen die een doopkandidaat moest beantwoorden...
waren de vragen aan het einde van de dooplezing.
Dat leidde soms tot rare situaties.
Het is wel voorgekomen dat iemand aan het eind van de dooplezing snel naar voren liep...
de twee vragen beantwoordde en zich liet dopen...
tot verbazing van de ouderlingen.
Er was meer nodig om er zeker van te zijn dat iemand wist wat hij deed...
en om te weten of hij echt naar Bijbelse principes leefde.
Dus in 1967 kwamen er vragen beschikbaar...
zodat de verantwoordelijke broeders konden vaststellen...
of iemand echt in aanmerking kwam voor de doop.
Die vragen zijn door de jaren heen alleen maar verbeterd.
En nu worden er wel zo’n 60 vragen met doopkandidaten doorgenomen.
Het koper is goud geworden.
Weet je nog dat er vroeger heel weinig plaatjes in onze publicaties stonden?
En de plaatjes die er instonden waren meestal zwart-wit of tweekleurig.
Maar nu staan onze publicaties vol met illustraties in meerkleurendruk.
Als je in een anderstalig veld hebt gediend...
kun je je misschien nog herinneren dat een nieuwe publicatie...
pas enkele jaren na het Engels beschikbaar kwam in een andere taal.
Studieartikelen kwamen pas enkele maanden later uit.
Dit was voordat bijkantoren publicaties simultaan konden drukken.
Het werkte zo:
de Engelse tekst werd per post naar bijkantoren verstuurd om vertaald te worden.
Als de vertalers een vraag hadden over de betekenis van een zin...
stuurden ze die vraag per post naar het hoofdkantoor.
Het antwoord op die vraag werd vervolgens ook weer per post verstuurd.
Dit heen- en weer sturen nam veel tijd in beslag.
En de postbezorging was niet overal betrouwbaar.
Tegenwoordig kunnen publicaties in de meeste talen tegelijk met het Engels worden uitgeven...
dankzij speciale computerprogramma’s die door de organisatie ontwikkeld zijn...
de mogelijkheid om digitaal te communiceren en nog wat factoren.
Wat een verbetering.
Over onze publicaties gesproken...
wist je dat het zo’n 31 jaar geleden is dat we in de Verenigde Staten stopten...
met het vragen van een bijdrage voor onze publicaties?
Later werd die regeling over de hele wereld ingesteld.
Dat is echt een zegen geweest voor alle broeders en zusters .
Een voorbeeld.
Toen we nog wel bijdragen voor lectuur vroegen...
konden sommige broeders en zusters in bijvoorbeeld Afrika...
zich geen Wachttoren veroorloven voor elk gezinslid.
Ze waren gewoon te arm.
En dan hebben we het nog niet eens over boeken.
Een ervaring.
In een land in Afrika merkte een zendeling op...
dat een jonge broeder heel veel Bijbelteksten in z’n antwoorden citeerde.
Op een dag vroeg hij aan de jonge broeder:
Hoe kan het dat je zoveel teksten kent?
De broeder antwoordde: Door het Redeneren-boek.
Ik lees het zodra ik de kans heb.
De zendeling vroeg hem:
Zodra je de kans hebt, wat bedoel je daarmee?
Hij zei: Ik heb zelf geen Redeneren-boek.
Dat kan ik niet betalen.
Maar ik ken een zuster die er een heeft en soms mag ik het van haar lenen.
Dus ik lees het zodra ik de kans heb.
Dus de zendeling kocht direct een Redeneren-boek voor hem...
en als extraatje ook een Nieuwewereldvertaling.
Dat was een goede investering.
De jonge broeder ging later naar Bethel, en wat denk je dat z’n toewijzing werd?
De Lectuurafdeling.
De broeders wisten dat hij zoveel waardering voor de lectuur had...
dat hij er zeker voor zou zorgen dat de gemeentes hun lectuur zouden krijgen.
Als we terugkijken...
zien we dat de regelingen van vroeger hun doel dienden.
Ze waren als mooi koper.
We kijken niet op ze neer.
Nee, we kijken ernaar zoals staat verwoord in Zacharia 4:10:
Als de broeders inzagen dat iets beter gedaan kon worden...
aarzelden ze niet om dingen te veranderen.
Dat is heel geloofversterkend.
En het beste moet nog komen.
Zoals ik in het begin al zei, is dit misschien voor het eerst dat je dit allemaal hoort.
Vraag eens aan iemand die al lang in de waarheid is...
hoe het was toen hij de waarheid leerde kennen.
Dat leidt vast tot een heel boeiend gesprek.
Bedankt voor al die historische feitjes, David.
Als je alleen al denkt aan wat er tijdens ons leven allemaal is veranderd...
is het duidelijk dat Jehovah z’n organisatie blijft verbeteren.
Nu gaan we het prachtige voorbeeld bespreken...
van iemand die al die veranderingen persoonlijk heeft meegemaakt...
en zelfs meer:
John Mills.
We gaan zien hoe hij Jehovah trouw bleef dienen in verschillende toewijzingen...
en ondanks uitdagingen.
Ik groeide op met drie zussen.
M’n moeder was in de waarheid.
Ik weet nog dat ik met m’n moeder op de bank zat...
en we het over geestelijke dingen hadden.
Ze leerde ons om waardering te hebben voor elke toewijzing die we kregen...
om die echt als iets speciaals te bezien.
Pionieren was m’n leven.
Ik zag Gilead als een manier om iets aan anderen te geven...
en om druk bezig te zijn in de waarheid.
Ik zei tegen Jehovah: Ik wil heel graag naar Gilead...
maar als het mogelijk is zou ik ook graag een vrouw willen.
En ik dacht: Ik ben wel brutaal.
Maar Jehovah heeft me alsnog gegeven waar ik om vroeg.
Ik ging naar Gilead.
En tot m’n verbazing zat ik in de klas met de charmantste...
meest geestelijk ingestelde zuster die ik ooit had ontmoet: Lois.
We leerden elkaar kennen en we trouwden een week na afloop van Gilead.
Het was een uitdaging om als een pasgetrouwd stel...
in een zendelingenhuis met zeven anderen te gaan wonen.
Maar we lieten ons daardoor niet uit het veld slaan...
want het was onze huwelijksreis.
Colombia was een geestelijk paradijs.
We hielden van dat land.
Dit was het leven dat we altijd hadden gewild.
Lois was een geweldige onderwijzer in de prediking.
Ik genoot er altijd van met haar samen te werken.
Ze was een grote steun voor me.
Het kon gevaarlijk zijn in Colombia.
Ik herinner me dat we elkaar ’s ochtends...
weleens aankeken en dan tegen elkaar zeiden:
Als we elkaar niet meer zien, zien we elkaar in het paradijs.
Colombia werd ons thuis.
We reisden het hele land door in verschillende toewijzingen.
We hadden meer dan 20 jaar in Colombia gediend toen duidelijk werd ...
dat we voor de moeder van Lois moesten gaan zorgen.
Dus we moesten onze toewijzing verlaten.
Het brak m’n hart om weg te gaan uit Colombia.
Ik vond het heel moeilijk om m’n geliefde toewijzing op te geven...
en andere mooie voorrechten.
In de VS werkten we echt als een team samen.
Lois was heel georganiseerd en ze maakte het beste van de situatie.
Dat ze haar moeder kon helpen gaf haar enorm veel vreugde.
Lois was altijd bezig met het helpen van anderen.
Het maakt niet uit wat voor voorrechten je hebt...
of welke verantwoordelijkheden.
Je kunt alleen echt gelukkig worden als je geeft aan anderen.
Toen werd Lois ernstig ziek.
Maar ze had geen zelfmedelijden en ging niet bij de pakken neerzitten.
Ze bleef gefocust op anderen en op wat ze kon geven...
zelfs toen ze veel pijn had.
Lois is inmiddels overleden...
maar ik denk nog vaak aan haar voorbeeld.
Dat geeft me de kracht om door te gaan.
Hier op het bijkantoor in Midden-Amerika...
ben ik omringd door lieve broeders en zusters.
Toen ik mijn vrouw verloor in de dood...
besloot ik om anderen in soortgelijke situaties op te zoeken.
En bijvoorbeeld samen een kopje koffie te drinken.
Gewoon dat je met iemand kunt meeleven...
interesse in iemand kunt tonen en een ander kunt aanmoedigen.
Dat geeft me veel vreugde.
Het is een van de beste dingen die je kunt doen...
om moeilijkheden te doorstaan.
Johns leven van trouwe dienst doet me denken...
aan wat er staat in 2 Korinthiërs 1:3,4:
Jehovah troost ons bij al onze beproevingen...
zodat wij anderen bij allerlei beproevingen kunnen troosten...
met de troost die wij van God krijgen.
Heb je je ooit afgevraagd...
waarom we zingen op onze vergaderingen?
Of waarom er congressen worden gehouden, meestal in de zomer?
Veel jongeren of personen die nieuw in de waarheid zijn...
weten misschien nog niet zo veel over onze geschiedenis.
Maar onze rijke geschiedenis...
is ook jouw erfgoed.
En we willen graag dat je er meer over te weten komt.
Daarom heeft het Besturende Lichaam...
de productie van een nieuwe serie goedgekeurd:
Onze dynamische geschiedenis.
In elk deel wordt de geschiedenis van een aspect van onze aanbidding besproken...
net zoals David net in z’n lezing deed.
De serie zal ons helpen in te zien dat onze aanbidding...
niet is gefundeerd op tradities of gewoontes...
maar op de waarheid uit Gods Woord.
De eerste aflevering...
gaat over de geschiedenis van het zingen van lofliederen voor Jehovah.
Het werd in het geheim gemaakt, verstopt in de voering van een jas...
en vervolgens het land uitgesmokkeld.
Wat was het?
Een opname van broeders en zusters in Siberië die Koninkrijksliederen zongen.
Ze stuurden de opname helemaal naar de andere kant van de wereld...
zodat het afgespeeld kon worden op het internationale congres in New York...
in 1958, voor een publiek van meer dan 250.000 mensen.
Waarom is zingen zo belangrijk voor Jehovah’s Getuigen?
Daar kom je achter in deze aflevering van Onze dynamische geschiedenis.
Jehovah’s aanbidders gebruiken al heel lang liederen om hem te loven.
Maar hoe werd zingen een onderdeel van onze aanbidding in deze tijd?
Het verhaal begint meer dan 150 jaar geleden.
Het is 1869 in Allegheny, in Pennsylvania.
Charles Taze Russell is een jonge man, die op zoek is naar de Bijbelse waarheid.
Op een avond loopt hij langs een zaaltje waar een religieuze bijeenkomst wordt gehouden.
Hij hoort iets.
Mensen zijn aan het zingen.
Hij gaat naar binnen.
Wat hij hoort, geeft hem hernieuwde ijver om de Bijbel te bestuderen.
Later, toen Russell en zijn medewerkers de Bijbelse waarheid beter gingen begrijpen...
gaven ze muziek een plaats in de ware aanbidding.
De vader van Charles Taze Russell was een tijdje eigenaar van een muziekbedrijf.
Misschien kwam het daardoor dat Russell de kracht van muziek zo goed begreep.
Hij geloofde dat het bezingen van de waarheid een goede manier was...
om deze in het hoofd en het hart van Gods volk te laten doordringen.
In de eerste uitgave van Zion’s Watch Tower, gepubliceerd in juli 1879...
werd bekendgemaakt dat er een liederenbundel zou verschijnen.
De eerste van velen.
De liederenbundel had de titel: Songs of the Bride.
Er stonden 144 hymnen in, of religieuze lofzangen.
De Bijbelonderzoekers zongen op hun vergaderingen...
en op grotere bijeenkomsten.
Hoe was het om aan het begin van de vorige eeuw deze liederen te zingen?
Stel dat je naar een lezing van Charles Taze Russell toegaat.
Bij binnenkomst krijg je een papiertje in je handen gedrukt.
Je zoekt een plek, maar het is bomvol.
Dan wordt het stil...
en er wordt omgeroepen dat de bijeenkomst zal beginnen met lied en gebed.
In een kerk liggen er altijd zangboeken op de kerkbanken...
maar dit is een gehuurde zaal.
Dan zie je opeens dat op het papiertje dat je hebt gekregen...
de tekst van een lied staat.
Ook is er ruimte om je naam en adres op te schrijven...
voor als je interesse hebt in een Bijbelstudie.
Als het publiek begint te zingen, zing je mee.
Hoe klonken de liederen toen?
Laten we luisteren naar een lied...
dat meer dan tachtig jaar in de organisatie werd gezongen.
Dit is een opname uit 1916.
Dat klinkt heel anders dan onze liederen van nu.
Als je verschillende versies van dit lied vergelijkt...
zul je zien dat de tekst en het thema door de jaren heen...
een aantal keer zijn veranderd.
Hier hoor je een versie van All Hail...
gezongen in 1935 door het mannenkwartet van Bethel.
In onze eerste liederenbundel had dit lied de titel:
All Hail the Power of Jesus’ Name...
wat dus over de kracht van Jezus’ naam ging.
Maar Jehovah’s naam werd geen enkele keer genoemd.
Veel liederen waren namelijk bestaande kerkliederen die waren aangepast.
Nu hoor je een versie van hetzelfde lied uit 1950.
De tekst gaat niet meer alleen over Jezus, maar ook over God.
Jehovah’s naam wordt genoemd.
In het Nederlands kwam dit lied later bekend te staan als:
Eert het Signaal!
Vanwaar al die aanpassingen in onze liederen?
We zijn de Bijbelse waarheid steeds beter gaan begrijpen.
Het licht wordt steeds helderder.
We krijgen een steeds beter begrip van de waarheid...
dus de liederen veranderen ook.
In onze eerste liederenbundel werd gezegd wat het doel ervan was:
het publiceren van liederen die vrij zijn van verwerpelijke leerstellingen.
En dat is altijd zo gebleven.
Liederen die qua begrip verouderd zijn, blijven we niet zingen uit traditie of nostalgie.
We zingen alleen liederen die de waarheid bevatten.
In 1928 werd een liederenbundel uitgegeven die een grote verandering inluidde.
Veel liederen waren geschreven door broeders en zusters.
Ze legden meer nadruk op Jehovah’s naam, zijn eigenschappen en zijn Koninkrijk.
Dat is zelfs al duidelijk te zien aan de titel:
Gezangen tot eer van Jehova.
Sommige van de liederen komen je misschien wel bekend voor, zoals deze.
Zijn je ouders in de waarheid?
Je grootouders? Of zelfs je overgrootouders?
Dan hebben zij, net als jij, dit lied gezongen op de vergaderingen en congressen.
Wat een kostbaar erfgoed!
We gaan nu naar de jaren veertig van de vorige eeuw.
Sommige broeders en zusters werden gevangengezet vanwege hun geloof.
De wereld was in oorlog en mensen hadden behoefte aan goed nieuws.
Daarom werd het predikings- en onderwijzingswerk geïntensiveerd.
In die tijd gingen de Wachttoren-Bijbelschool Gilead...
en de theocratische bedieningsschool van start.
En toen werd er ook opnieuw begonnen met het zingen op de vergaderingen.
Maar wacht eens even.
Opnieuw begonnen?
Dat betekent dat er met zingen op de vergaderingen gestopt was.
Wanneer was dat?
Dat zie je in de volgende aflevering van Onze dynamische geschiedenis.
Wat een cliffhanger!
Zou je willen weten...
waarom we een tijdje zijn gestopt met zingen?
Dan zul je het tweede deel van deze video vast interessant vinden.
Die staat binnenkort op jw.org.
En zorg dat je niks mist van de volgende delen van...
Onze dynamische geschiedenis.
Jaren geleden stond in de Ontwaakt! het verhaal van Elizabeth Balnave.
Elizabeth vertelde daarin...
wat voor beslissing ze over haar carrière had genomen.
Welke invloed heeft die beslissing op haar leven gehad?
We gaan het zien in deze aflevering van...
Hoe gaat het nu met ze?
Als kind droomde ik ervan om ballerina te worden.
Van jongs af aan trainde ik om dat doel te bereiken.
Ik leerde dat je volstrekt gehoorzaam moest zijn aan de artistiek leider...
dat je volledig loyaal moest zijn aan het dansgezelschap...
en dat ballet altijd op de eerste plaats moest komen.
Uiteindelijk besefte ik dat je niet vooruit kunt komen in deze wereld...
zonder compromissen te sluiten.
Dat is gewoon onmogelijk.
Zo’n leven is leeg en geeft geen voldoening.
Het probleem is dat als je er eenmaal in zit...
je verblind raakt door alle glitter en glamour.
En als je uiteindelijk doorhebt waar je eigenlijk in terechtgekomen bent...
is het heel moeilijk om er weer uit te komen.
En ik zeg altijd tegen jongeren dat hoe geweldig of mooi iets ook lijkt...
je altijd een prijs moet betalen. Altijd.
En dan op een dag word je wakker en besef je dat je je vrijheid kwijt bent...
alsof je met een touw vastgebonden bent.
En het is moeilijk om los te komen als Satan je eenmaal te pakken heeft.
Het kan gebeuren zonder dat je het doorhebt.
Voor ballet heb je enorm veel discipline nodig en ik moest erachter zien te komen...
hoe ik die eigenschap in m’n dagelijks leven kon gebruiken.
Het heeft even geduurd, maar het is uiteindelijk gelukt.
Nu heb ik er wat aan.
Maar ik moest wel leren om uit m’n comfortzone te komen.
We hebben tot 1987 op Bethel gediend.
Jack vond gelukkig direct een baan toen we van Bethel gingen.
Dat was fijn, want vanwege gezondheidsproblemen kon ik niet werken.
Vijf maanden lang kon ik alleen nog maar op bed liggen.
Uiteindelijk ging ik me beter voelen...
en toen pas had ik door hoe hoog de medische kosten waren opgelopen.
Ik sleepte mezelf het bed uit en ging op zoek naar een parttimebaan.
Toen we dit allemaal meemaakten, hebben we veel gebeden.
We wisten dat Jehovah voor ons zou zorgen. Daar twijfelden we niet aan.
Uiteindelijk vond ik een baan bij een advocatenkantoor.
Het was een goede baan. Ik heb er 30 jaar gewerkt.
Jehovah heeft me echt gezegend. Ik denk omdat hij al mijn inspanningen zag.
Ik gaf het niet op en ik weigerde compromissen te sluiten.
Toen ik merkte dat ik steeds beter in m’n werk werd, zei ik tegen Jehovah:
Nou, Jehovah, ik heb een nieuwe vaardigheid geleerd.
Ik wil die graag voor u gebruiken.
Van het een kwam het ander...
en ik mocht gaan werken als commuter voor de Juridische Afdeling op Bethel.
Ongeveer 11 jaar nadat we van Bethel waren gegaan, was ik aan het werk...
en plotseling kwamen m’n klachten weer terug.
Weer hetzelfde, ik voelde me heel zwak en in korte tijd viel ik heel veel af.
Uiteindelijk bleek ik coeliakie te hebben.
Dus toen ik anders ging eten, voelde ik me steeds beter.
Ik heb tot 2014 bij het advocatenkantoor gewerkt.
Daarna gingen m’n man en ik met pensioen en verhuisden we naar een ander deel van het land.
Op dit moment werk ik op afstand als Bethelconsultant.
Als je de wereld als slaaf dient, dan ben je ook echt een slaaf.
Maar als je Jehovah als slaaf dient, dan ben je naar mijn mening geen slaaf.
Er is niemand met wie je beter kunt samenwerken...
dan met Jehovah, zo zie ik het tenminste.
Je zult nooit weten wat Jehovah allemaal voor je kan doen...
als je je niet beschikbaar stelt en je je niet door hem laat gebruiken.
Ik heb in m’n leven enorm veel voorrechten mogen ontvangen.
Daar kan geen carrière in de wereld tegenop.
We hebben gezien dat Elizabeth veerkrachtig was...
wat haar enorm heeft geholpen.
Wat kunnen wij doen om veerkrachtiger te worden?
Let op drie praktische suggesties...
in de ochtendaanbidding van broeder Gajus Glockentin.
Maria bleef luisteren naar wat Jezus zei. Daar was ze om te prijzen.
Ze stelde de juiste prioriteiten...
en is een mooi voorbeeld voor ons.
Maar haar zus Martha...
werd liefdevol door Jezus gecorrigeerd...
zoals ook in het commentaar staat.
Laten we nu eens proberen om ons in Martha te verplaatsen.
Ze was een goede ondersteuning voor Jezus...
door haar huis voor hem open te stellen tijdens z’n bediening in Judea...
wat geen makkelijk gebied was.
Bij deze gelegenheid waren Maria en Martha...
waarschijnlijk samen voorbereidingen aan het treffen voor Jezus’ komst.
Maar toen Jezus er eenmaal was, hielp Maria niet meer mee.
Wat vond Martha daarvan?
Nu moest ze alles in haar eentje doen.
Kun je je voorstellen dat Martha steeds gestrester werd?
Ze stond onder zo veel druk...
en haar zus zat rustig naar Jezus te luisteren.
Dus vroeg ze Jezus om Maria te corrigeren...
en haar weer aan het werk te zetten.
Maar tot haar verbazing kreeg zij, Martha, raad van Jezus.
Hoe zou jij je voelen in zo’n situatie?
Je doet iets met de beste bedoelingen...
maar in plaats van complimenten krijg je raad.
Misschien voel je tranen opkomen.
Je voelt druk op je borst...
en je krijgt het gevoel dat je niet meer kunt ademen.
Zou Martha eraan gedacht hebben om tegen Jezus te zeggen:
Dit is niet eerlijk. Ik doe alles om je te ondersteunen, en dan krijg je dit.
Van nu af aan ga ik ook alleen maar luisteren...
en dan ben ik benieuwd wie jouw eten gaat klaarmaken.
Natuurlijk weten we niet wat Martha heeft gezegd en gedacht.
Maar wat we wel weten, zoals ook in het commentaar staat...
is dat ze Jezus’ liefdevolle correctie aanvaardde.
Wat kan ons helpen met zulk soort pijnlijke momenten om te gaan...
en ervan te leren?
Een woord dat vaak in dit verband gebruikt wordt, is veerkracht.
Iemand die veerkrachtig is, herstelt sneller en makkelijker...
na een tegenslag of teleurstelling.
Je zou het kunnen vergelijken met dit stukje metaal.
Je kunt er druk op uitoefenen...
maar zoals je ziet veert het gewoon weer terug.
Laten we drie factoren bespreken die ons veerkrachtig kunnen maken...
en ervoor zorgen dat we het niet snel opgeven.
De eerste factor is de realiteit onder ogen zien.
De realiteit onder ogen zien.
Laten we eens gaan naar Spreuken hoofdstuk 28.
Als je in een moeilijke situatie zit, moet je je afvragen:
Begrijp ik m’n situatie en zie ik de realiteit ervan onder ogen?
Hier in Spreuken 28:26 staat:
Wie op zijn eigen hart vertrouwt is dwaas.
We hebben misschien de neiging om alleen te zien wat we willen zien...
en om met oogkleppen op te lopen.
Veel mensen gaan met stress om door de realiteit te ontkennen.
Maar in het tweede deel van de tekst die we net lazen staat:
Maar wie in wijsheid wandelt zal ontkomen.
Dat betekent dat we de dingen moeten zien zoals ze zijn.
De realiteit onder ogen zien, echt eerlijk tegen jezelf zijn, kan pijn doen.
Het kan heftig zijn en je emotioneel uitputten.
Petrus had dat ook toen hij net drie keer had ontkend dat hij Jezus kende...
en Jezus hem daarna aankeek.
Petrus zag in wat hij had gedaan, ging naar buiten, brak en huilde bitter.
Hij probeerde z’n gedrag niet goed te praten.
Die ervaring, samen met andere momenten waarop hij raad kreeg...
zullen hem geholpen hebben te groeien en z’n taken nog beter uit te voeren.
Wat is de tweede factor?
Haal iets positiefs uit je situatie.
Misschien kennen we mensen die het onder druk snel opgeven en uitroepen:
Waarom moet dit mij overkomen?
Zulke mensen zien zichzelf altijd als het slachtoffer...
en leren niks van wat ze meemaken.
Maar we weten door de Bijbel dat we moeilijkheden en uitdagingen...
nou eenmaal meemaken en niet altijd kunnen vermijden.
Als je het grotere geheel ziet, kun je het allemaal beter plaatsen.
Dat zal je helpen om veerkrachtig te zijn...
en een tegenslag of nieuwe situatie niet alleen te doorstaan...
maar om die als gelegenheid te bezien om iets te leren.
We weten allemaal dat niemand volmaakt is.
Iedereen maakt weleens een keer een domme fout.
Maar we hebben zelf in de hand hoe we erop reageren.
Probeer er dus altijd het beste van te maken.
Kijk vooruit in plaats van achteruit, stel doelen, misschien nieuwe doelen.
Misschien herinner je je nog hoe broeder Harold King veerkracht toonde...
toen hij in China in eenzame opsluiting zat.
Hoe gebruikte hij z’n situatie om er iets van te leren?
Hij zei:
Ik stelde een programma van predikingsactiviteit op.
Maar tot wie predik je als je alleen in een cel zit?
Ik gebruikte wat ik me nog kon herinneren...
om enkele geschikte Bijbelse toespraakjes samen te stellen...
en dan te prediken tot denkbeeldige personen.
Einde citaat.
Dus als je iets positiefs haalt uit je situatie...
is het alsof je van je huidige problemen een brug bouwt naar een betere toekomst.
En door die brug wordt een moeilijke situatie draaglijker.
Je zult je huidige situatie beter aankunnen.
We gaan naar de derde factor:
Heb een evenwichtige kijk op jezelf.
We hebben al besproken dat we de realiteit onder ogen moeten zien...
en daardoor zou je je down kunnen voelen en teleurgesteld kunnen zijn.
Als je veerkrachtig bent,
zul je je niet meteen waardeloos voelen als je een fout maakt.
Laten we eens gaan naar Romeinen hoofdstuk 7.
We gaan kijken wat we hierover kunnen leren van het voorbeeld van de apostel Paulus.
Soms voelde hij zich ontmoedigd vanwege z’n zwakheden.
Hier in hoofdstuk 7...
beschrijft hij hoe pijnlijk het is als je last hebt van je geweten...
vanwege je eigen onvolmaaktheden.
Kijk nu eens naar vers 24, daar roept hij uit:
Ongelukkig mens die ik ben.
Toch het is duidelijk dat Paulus besefte...
dat z’n onvolmaaktheid niet z’n identiteit bepaalde.
Negen jaar later...
in z’n tweede brief aan Timotheüs...
schreef hij, kort voor zijn dood, tot welke conclusie hij was gekomen.
Hier in 2 Timotheüs 4:7 zei hij:
Ik heb de goede strijd gestreden...
ik heb de wedstrijd tot de finish gelopen...
ik heb het geloof behouden.
Paulus’ problemen en innerlijke strijd waren niet zomaar verdwenen.
Maar ze weerhielden hem er niet van...
om bijzondere dingen in Jehovah’s dienst te doen.
Daarom zou het niet goed zijn als je jezelf naar beneden zou halen door te zeggen:
Ik ben een mislukkeling. Of: Ik ben waardeloos.
Als je nadenkt over de positieve aspecten van je leven en over je sterke punten...
helpt dat je een evenwichtige kijk op jezelf te houden.
Samenvattend:
De ervaring van Martha herinnert ons eraan...
hoe belangrijk het is om veerkracht te ontwikkelen en te behouden.
Door de realiteit onder ogen te zien, iets positiefs uit de situatie te halen...
en een evenwichtige kijk op onszelf te houden.
In de Bijbel staat prachtig beschreven hoe het leven in het paradijs zal zijn.
Onze nieuwe muziekvideo laat zien...
dat het je blij maakt als je toekomstige zegeningen visualiseert.
In m’n gedachten zie ik mij...
hoe ik geniet in het paradijs.
Wat zie jij?
’t Is dichtbij...
zo dichtbij.
Het lijkt een droom maar dat is het niet.
Dit was beloofd, alles wat ik zie.
’t Is voor mij zekerheid.
Zo dichtbij.
Wonderschoon!
Nog mooier zelfs dan de mooiste droom.
Ademloos...
geniet ik elk moment van al dat moois.
En elke dag word ik blij verrast.
Dan zie ik iemand die gestorven was.
Wie zie jij?
’t is dichtbij...
zo dichtbij.
Ik kende tijden van angst en pijn...
maar dat ligt nu gelukkig achter mij.
Wat zie jij?
’t Is dichtbij...
zo dichtbij.
Wonderschoon!
Nog mooier zelfs dan de mooiste droom.
Ademloos...
geniet ik elk moment van al dat moois.
Ja, ik geloof wat Jehovah zegt.
Voor mij zijn Gods beloftes levensecht.
Wat zie jij?
’t Is dichtbij.
‘t Is een zekerheid.
Zo zal het zijn voor altijd.
Want in m’n gedachten, daar zijn wij.
En we genieten van het paradijs.
Wat zie jij?
’t Is dichtbij...
zo dichtbij.
Wat een prachtige video.
In dit programma zijn we ingegaan op onze theocratische geschiedenis.
Niet uit nostalgie, maar om ons eraan te herinneren...
dat Jehovah z’n organisatie steeds weer verbetert...
zoals hij beloofd heeft.
We hebben een geweldige nieuwe serie:
Onze dynamische geschiedenis.
Daarin zagen we de belangrijke rol van zingen in onze aanbidding.
We hebben ook gezien hoe Jehovah degenen die hem dienen zegent.
Elizabeth gaf een indrukwekkende carrière op...
maar kreeg er veel meer voor terug.
En we hebben gezien dat John, dankzij Jehovah’s hulp...
z’n vreugde kon bewaren door anderen te helpen...
ondanks veel moeilijkheden.
Maar we zijn nog niet klaar.
Voordat we dit programma besluiten, krijgen we nog de groeten.
Deze maand gaan we naar onze broeders en zusters in Ecuador.
Ecuador is genoemd naar de evenaar, die dwars door het land loopt.
Het land strekt zich uit van de Galápagoseilanden...
tot aan de Andes en het Amazonebekken.
Dit is de Chimborazo, de hoogste berg ter wereld.
Tenminste, als je vanaf de kern van de aarde zou meten.
Op de evenaar is de afstand tot de kern van de aarde namelijk groter dan elders.
Deze spoorlijn is meer dan een eeuw geleden in de Andes aangelegd.
De eerste zendelingen, die hier aankwamen in 1946...
maakten er gebruik van.
Nu zijn er in Ecuador meer dan 100.000 Getuigen van Jehovah...
die het goede nieuws bekend maken.
In 2020 woonden bijna 300.000 mensen het Avondmaal bij.
De gemeente Chontapunta Quichua was eerst een geïsoleerde groep.
Om rond te komen kweken broeders en zusters bloemen...
en zoeken ze zelfs naar goud.
Maar de prediking is het belangrijkste voor ze.
Ze doen veel moeite om grondig getuigenis te geven in hun gebied.
Als er geen bruggen zijn, zoeken ze naar andere manieren.
Ze maken gebruik van twee boten, die ze Henoch en Henoch 2 noemen...
om afgelegen plekken te bereiken waar Quichua wordt gesproken.
Op afgelegen plekken is er nauwelijks mobiel bereik.
Maar dat houdt deze Bijbelstudent niet tegen.
Kijk eens wat hij doet om goed bereik te hebben...
zodat hij mee kan doen met de vergaderingen en kan studeren.
Om personen te helpen die geen bereik hebben...
maken de broeders en zusters gebruik van radiozendapparatuur...
om nabezoeken te brengen en Bijbelstudies te leiden.
Er worden ook lezingen gehouden in Waorani...
een inheemse taal waarin nog niet vertaald wordt.
Ook het Avondmaal is in deze taal gehouden.
Dit jonge zusje deelt video’s met andere kinderen die Waorani spreken.
Ze is nog maar vier.
Onze broeders en zusters uit de gemeente Chontapunta Quichua in Ecuador...
doen ons de hartelijke groeten.
Leon, vriend, ik wil je heel erg bedanken voor je hulp bij dit maandprogramma.
Ik waardeer het echt.
En samen willen we zeggen dat we van jullie allemaal houden.
Vanuit het hoofdkantoor van Jehovah’s Getuigen...
was dit JW Broadcasting.