Welkom bij JW Broadcasting.
Hier volgen enkele hoogtepunten van dit maandprogramma.
Sharon Hall moest stoppen met pionieren...
maar ze wilde nog steeds zo veel mogelijk doen voor Jehovah.
Wat besloot ze te doen?
En wat kunnen wij leren van haar ervaring?
Op veel scholen wordt evolutie als feit gepresenteerd.
Is dat bij jou op school ook zo?
We gaan zien hoe je hier een standpunt tegen kunt innemen...
en hoe jezelf ervan kunt overtuigen dat God bestaat.
En we hebben een nieuwe serie, die ons zal helpen...
onze vaardigheden in de prediking te verbeteren.
Dit is JW Broadcasting van oktober 2021.
Het thema voor het programma deze maand is: Jehovah aanvaardt je graag.
We houden van Jehovah en we willen hem graag het beste geven.
En we willen dat onze offers aanvaardbaar zijn voor hem.
Misschien probeer je je daarom zo veel mogelijk in te zetten...
voor het mooie werk dat te doen is in Jehovah’s organisatie.
Maar voel je je af en toe ontmoedigd...
of zelfs schuldig of gefrustreerd over je offers aan Jehovah?
Het kan zijn dat je zo druk bezig bent...
met allerlei verschillende aspecten van Jehovah’s dienst...
dat je niet genoeg tijd besteed aan je gezin of aan je eigen geestelijke behoeften.
Of misschien is het omgekeerde waar.
Misschien heb je die gevoelens omdat je niet zo veel kunt doen als je zou willen...
of omdat anderen meer doen dan jij.
Een voorbeeld: je bent druk bezig in de waarheid...
maar opeens veranderen je omstandigheden omdat je ziek wordt...
of omdat er iets anders gebeurt waardoor je niet meer kunt doen wat je voorheen deed.
Als je zoiets meemaakt, vraag je je misschien af:
Wat verwacht Jehovah nou eigenlijk precies van mij?
We gaan vandaag drie punten bespreken.
Ten eerste:
Laten we beginnen met het eerste punt:
Jehovah verwacht van ons dat we de juiste prioriteiten stellen.
Maar hoe doen we dat?
Een tekst die mij heeft geholpen is 2 Korinthiërs 8:12.
Toen deze brief werd geschreven hadden de christenen in Judea het erg moeilijk.
Ze hadden te maken met een hongersnood, vervolging...
en ze werden van hun bezittingen beroofd.
Ze hadden hulp nodig.
Paulus had de Korinthiërs eerder, in zijn eerste brief...
aangemoedigd om iets opzij te leggen voor de broeders en zusters in Judea.
Kort daarna, toen Paulus zijn tweede brief aan de Korinthiërs schreef...
vroeg hij ze om de gave alvast in te zamelen.
Dus de context van 2 Korinthiërs gaat over geven...
offers brengen en anderen helpen.
We lezen nu 2 Korinthiërs 8:12:
Paulus heeft het hier over offers die aanvaardbaar...
en offers die onaanvaardbaar zijn voor Jehovah.
Wat is het verschil?
Stel je dit eens voor.
Er is een jong gezin in Korinthe: een vader, moeder en kinderen.
De vader is erbij als de brief van Paulus aan de gemeente wordt voorgelezen...
en hij is helemaal enthousiast.
Hij wil de broeders en zusters in Judea helpen.
Als ze allemaal thuis zijn, bespreekt hij het met zijn vrouw.
Hij zegt: We hebben een klein beetje geld opzij gelegd voor ons huis...
en we zijn aan het sparen voor nog een ezel.
Maar ik zou dat geld graag willen geven...
aan de behoeftige broeders en zusters in Jeruzalem.
Wat denk je?
Zou je zeggen dat dit offer aanvaardbaar is?
Ja, het is echt een offer.
Het gezin geeft geld om anderen te helpen.
En ze geven naar wat ze hebben.
Ongetwijfeld is dat offer heel kostbaar voor Jehovah.
Je kunt je voorstellen hoe blij het hele gezin is...
om dit te kunnen doen.
Maar beeld je nu in dat er een ander gezin is in dezelfde gemeente.
Dit keer komt de vader thuis en hij zegt:
Ik weet dat we geen geld over hebben, maar ik zou het geld...
dat we opzij hebben gelegd om de komende twee weken van te eten...
graag gebruiken om aan onze broeders en zusters in Jeruzalem te geven.
Wat denk je?
Zou je zeggen dat dit offer aanvaardbaar is?
Het motief is goed, het is hetzelfde goede doel...
en misschien is het zelfs hetzelfde bedrag.
Maar is het aanvaardbaar?
Nee. Waarom niet?
Het is niet naar wat ze hebben.
Jehovah wil niet dat het ten koste gaat van het voedsel van de kinderen.
Zie je voor je hoe de vader dit aan zijn gezin uitlegt?
De vader heeft de verantwoordelijkheid van God gekregen...
om voor zijn gezin te zorgen.
Paulus zei: Geef gewoon naar wat je hebt.
Wat kunnen wij hiervan leren?
Hoe kan dit ons helpen evenwichtig te zijn en de juiste prioriteiten te stellen?
Onze offers zijn aanvaardbaar voor Jehovah als we geven naar wat we hebben.
Maar onze offers zouden onaanvaardbaar zijn...
als we proberen te geven naar wat we niet hebben.
Wat betekent dat in de praktijk?
Over sommige dingen valt volgens Jehovah niet te discussiëren.
Over wat voor dingen gaat het?
Bijvoorbeeld je band met Jehovah.
Hij verwacht van ons dat we onze band met hem sterk houden door tijd in te ruimen...
voor belangrijke activiteiten zoals bidden, Bijbellezen en erover mediteren...
de vergaderingen bijwonen en eraan meedoen...
en een zinvol aandeel hebben aan de prediking.
Dus het werk dat je doet voor de organisatie...
mag nooit ten koste gaan van geestelijke activiteiten...
die je dicht bij Jehovah houden.
Want dat zou onaanvaardbaar zijn voor Jehovah.
Een ander voorbeeld zijn je gezinsverantwoordelijkheden.
Jehovah verwacht van ons dat we voor ons gezin zorgen...
niet alleen in materieel en fysiek opzicht, maar ook geestelijk en emotioneel.
Dus je moet samen tijd doorbrengen tijdens de gezinsaanbidding...
in de velddienst en in je vrije tijd.
Dus opnieuw is het zo dat het werk dat je doet voor de organisatie...
nooit ten koste mag gaan van de tijd die je had ingeruimd om voor je gezin te zorgen.
Dat zou onaanvaardbaar zijn voor Jehovah.
Nog een voorbeeld is je gezondheid.
Jehovah verwacht dat we hem met hart en ziel dienen.
Dat betekent dat we alles doen wat onze gezondheid toelaat.
Doe dus alles wat je kunt om gezond te blijven...
door gezond te eten, genoeg te slapen en regelmatig aan lichaamsbeweging te doen.
Dus het werk dat je doet voor de organisatie mag er nooit toe leiden...
dat je je gezondheid verwaarloost.
Dat zou onaanvaardbaar zijn voor Jehovah.
Zie je waar het om gaat?
Wat kan je helpen om de juiste prioriteiten te stellen?
Denk opnieuw aan het principe uit 2 Korinthiërs 8:12.
Jehovah zegt hier eigenlijk:
Geef aan mij naar wat je hebt, niet naar wat je niet hebt.
Want dan aanvaard ik je offer graag.
Maar ook al stel je de juiste prioriteiten...
het blijft een uitdaging om een goede balans te houden.
Het is niet per se zo dat als je een goede balans hebt, dat altijd zo blijft.
Nee, het is net als met een koorddanser.
Hij moet zich continu corrigeren om zijn balans te houden.
Zo is het ook met balans houden in je leven.
Voor mij is het een voortdurend proces...
en ik denk dat het voor ons allemaal een uitdaging is.
Er staan mooie artikelen in onze publicaties die je kunnen helpen je tijd goed te gebruiken.
Bijvoorbeeld: het artikel uit de Ontwaakt! van april 2010 op bladzijde 7 met de titel:
20 manieren om meer tijd te creëren.
Of het artikel uit de Ontwaakt! van februari 2014 op bladzijde 6 met de titel:
Hoe ga je goed met je tijd om?
Deze artikelen kunnen je helpen bij het stellen van de juiste prioriteiten...
en het vinden van een goede balans.
Een tweede punt dat ons kan helpen een goede balans te houden:
Er zijn altijd wel personen die meer voor Jehovah kunnen doen dan wij.
Als je jezelf met hen vergelijkt...
en denkt dat Jehovah hun offers beter vindt dan die van jou...
dan wordt het lastig om evenwichtig te blijven en je vreugde te behouden.
Als we het hebben over jezelf niet met anderen vergelijken...
moet ik altijd denken aan de profeten Daniël, Ezechiël en Jeremia.
Zoals je weet waren ze tijdgenoten van elkaar...
maar ze hadden allemaal heel verschillende omstandigheden.
Daniël diende aan het koninklijke hof in Babylon.
Oké, hij kreeg met vervolging en uitdagingen te maken.
Maar hij had wel een hoge functie aan het hof.
Hij kreeg een speciale opleiding voor die positie.
Dus hij had het misschien relatief makkelijk.
Ezechiël woonde samen met de andere ballingen...
in een nederzetting aan de rivier de Kebar.
Over het algemeen was de situatie daar redelijk stabiel.
Want bedenk dat de joden in ballingschap een bepaalde mate van vrijheid hadden.
Ze bouwden huizen, ze kregen kinderen, ze bouwden daar een leven op...
en leerden vaardigheden in verschillende ambachten.
Dus het lijkt erop dat ze een relatief stabiel leven hadden.
Dan had je Jeremia. Hij woonde in Jeruzalem.
Soms lijkt het dat er altijd wel iemand was die hem wilde doden.
Óf hij moest zich verbergen óf hij zat gevangen.
Dus de vraag is:
Betekende hun toewijzing en uiteenlopende omstandigheden...
dat Jehovah meer van de een hield dan van de ander?
Nee, zeker niet.
Het was gewoon een toewijzing.
Jehovah wilde een profeet in Jeruzalem.
Hij wilde een profeet onder de ballingen in Babylon...
en hij wilde er een aan het hof van de koning.
Het was gewoon net wat er op dat moment nodig was.
Stel je eens voor hoe ontmoedigend het voor ze zou zijn...
als ze hun waarde zouden afmeten aan hun toewijzing...
of zich zouden vergelijken met de andere twee.
Ze hadden dat kunnen doen.
Ezechiël en Jeremia hadden naar Daniël kunnen kijken en kunnen denken:
Hij heeft direct toegang tot de koning.
Hij woont op de plek waar alle belangrijke beslissingen worden genomen.
Hij zit er middenin.
Hij kan zijn invloed gebruiken om Jehovah’s volk te helpen.
Wat een voorrecht! Ik wou dat ik dat had.
Of Daniël en Jeremia hadden naar Ezechiël kunnen kijken...
en kunnen wensen dat zij daar waren.
Dan hadden we als ballingen ten minste iets meer vrijheid.
Dan konden we elkaar als aanbidders van Jehovah aanmoedigen.
En dan konden we anderen helpen om Jehovah te leren kennen.
Of, geloof het of niet, Daniël en Ezechiël hadden naar Jeremia kunnen kijken en kunnen denken:
Ik weet dat het niet makkelijk is, maar ik wil daar gewoon zijn.
Hij staat in de frontlinie.
Hij zet z’n leven op het spel voor Jehovah en het volk.
Daar gebeurt het allemaal.
Verschillende toewijzingen, verschillende omstandigheden, verschillende plekken...
maar voor Jehovah waren ze allemaal speciaal.
Wat is de les?
We leren hiervan dat het niet goed is als we onszelf vergelijken met anderen.
Het is goed als je van het voorbeeld van anderen probeert te leren...
en ze wil navolgen.
Maar we moeten de waarde van wat wij voor Jehovah doen niet afmeten...
aan wat anderen voor Jehovah doen.
Als je dat doet zou je je vreugde kunnen verliezen...
uit balans kunnen raken...
en het gevaar kunnen lopen dat je dingen met verkeerde motieven gaat doen.
Dat brengt ons bij het laatste punt:
Je omstandigheden kunnen veranderen.
Zoals gezegd, heb je in het verleden misschien altijd heel veel voor Jehovah’s organisatie gedaan.
Maar door de situatie in de wereld kan dat veranderd zijn.
Of de omstandigheden in je leven zijn veranderd.
Betekent dat dat Jehovah anders over je is gaan denken?
Nee. Hoe weten we dat?
Wat vindt Jehovah belangrijk?
Wat maakt jou aanvaardbaar voor Jehovah?
Laten we samen Handelingen 10:34, 35 lezen:
Heb ontzag voor Jehovah. Doe het juiste.
Gehoorzaam zijn geboden.
Dat is alles.
Dat is wat je aanvaardbaar maakt voor Jehovah.
Vaak maken we het zelf gecompliceerd door onze eigenwaarde af te meten...
aan onze verantwoordelijkheden: aan wat we mogen doen...
of waar we mogen dienen.
Jehovah kijkt er anders naar.
Een tekst die mij heeft geholpen staat in Prediker 3:10:
De bezigheden duiden op onze activiteiten, de dingen die we doen.
En Jehovah heeft ons werk gegeven om ons bezig te houden.
Als ik dit lees denk ik aan ouders met kinderen.
Misschien gaan ze een middag naar het strand, en wat doen ze dan?
Ze geven de kinderen speelgoed en laten ze spelen.
Waarom?
Om ze bezig te houden.
En dat is in een bepaald opzicht ook wat Jehovah met ons doet.
Als je erover nadenkt, heeft Jehovah ons niet nodig om het werk te doen.
Jehovah kan het allemaal prima zonder ons.
Maar hij geeft ons waardigheid door ons voor zijn werk te gebruiken.
Hij geeft ons zinvol werk.
Kijk eens wat er staat in vers 13 van Prediker hoofdstuk 3:
Werk is een geschenk van Jehovah.
Is het logisch dat Jehovah ons een geschenk zou geven dat ons heel veel stress geeft...
en ons leven moeilijk maakt?
Nee, hij wil dat we vreugde hebben in ons werk.
We zijn vaak zelf te veel bezig met wat voor toewijzingen of voorrechten we hebben...
of met waar we mogen dienen...
waar we als het ware in het zand mogen spelen en met welk speelgoed we mogen spelen.
Dus wat vindt Jehovah belangrijk?
Kijk eens naar onze laatste tekst, Prediker 12:13:
Heb ontzag voor Jehovah.
Houd je aan zijn geboden.
Blijf hem gewoon dienen.
Doe wat je kunt.
Wees evenwichtig.
Geef naar wat je hebt.
Dat zijn de belangrijke dingen.
En als je dat doet, wat je persoonlijke omstandigheden ook zijn...
zal Jehovah je graag aanvaarden.
Laten we nu eens kijken...
in welke situaties het een uitdaging kan zijn om je evenwicht te bewaren.
In de volgende video zie je hoe het de twee hoofdpersonen lukt...
hun evenwicht te bewaren.
Mevrouw Kwon?
Sorry.
Mevrouw Kwon?
Ik ben niet zo snel vandaag.
Geen probleem, doe rustig aan.
Kun jij volgende maand in de hulppioniersdienst gaan?
Dan zul je zeker veel vreugde ervaren.
Broeder Joo? Broeder Joo?
Ja, zuster Kwon?
Mag ik er ook een?
Oh, ja natuurlijk. Een momentje alsjeblieft.
Broeder Joo, ik heb volgende maand veel medische afspraken, maar misschien..
Oh, oké.
Ik heb er iets bij opgeschreven dat u misschien kan helpen.
Oh, oké.
Alsublieft.
Dankjewel.
Over twee maanden komt onze kringopziener op bezoek.
Dus die maand kun je je opgeven voor 30 uur.
Broeder Joo?
Dag zuster Kwon.
Hallo, broeder Lee.
Heel erg bedankt voor je invallezing.
Trouwens, er zijn nu maar weinig broeders beschikbaar.
Hallo, zuster Kwon.
Kun je misschien iets voor mij doen?
Het gaat namelijk om het volgende.
Hoi, zuster Joo.
Als je wilt dat iets goed gebeurt, ben je bij jou aan het goede adres.
Ik kan altijd op je rekenen.
Hanna en ik kregen het wel erg druk.
Broeder Joo, heb je even?
Ik heb je hulp ergens bij nodig.
En broeder Kim had hulp nodig met het gebied.
Natuurlijk werken we graag hard voor de gemeente.
Hallo broeder Kim.
Heeft u een momentje?
Broeder Kim belt over het gebied. Het duurt maar een paar minuten.
Ja, oké.
Ik snap het.
Ja, duidelijk.
Oké, klinkt goed.
Andere belangrijkere dingen begonnen eronder te lijden.
Mijn leven bestaat alleen nog maar uit doktersbezoeken.
Volgende maand staan er zoveel afspraken gepland...
en het wordt veel gedoe om ze te verzetten.
Hoe kan ik dan ooit de hulp halen?
Hé, wat staat hier?
Denk gebedsvol na over 2 Korinthiërs 8:12.
Als de bereidheid er is...
oh, die heb ik zeker...
maar naar wat je hebt, niet naar wat je niet hebt.
Jehovah wilde dat de Israëlieten het allerbeste gaven.
Maar stel je voor wat er zou gebeuren als ze meer gaven dan ze konden.
Ik zie het al voor me.
Papa! Waar zijn alle schapen gebleven?
Allemaal? Waar moeten we dan van leven?
Nee, Jehovah wilde niet dat ze zoveel gaven...
dat ze niet meer voor hun gezin konden zorgen.
Die afspraken zijn noodzakelijk.
Maar over twee maanden, als ik niet zoveel afspraken heb staan...
en de kringopziener op bezoek komt, kan ik misschien wel meer doen.
We wisten dat we eigenlijk te veel deden.
Maar konden we wel nee zeggen?
We wilden weten hoe Jehovah erover dacht.
Wat is er zo grappig?
Ik heb een tekst met zuster Kwon gedeeld...
maar eigenlijk is die perfect voor ons: 2 Korinthiërs 8:12.
...maar naar wat je hebt.
Net als bij onze financiële bijdragen.
Precies.
Lieverd, zou Jehovah willen dat we onszelf in de schulden steken...
om een grote bijdrage te kunnen doen?
Die tekst die we net lazen..
Broeder Kim Si-Young.
Gaat het weer over het gebied?
Ja. Maar ik zal zeggen dat ik hem na de gezinsaanbidding terugbel.
We kunnen niet meer geven dan we hebben.
En ook al gaat het soms om mooie voorrechten...
we mogen niet toelaten dat onze geestelijke routine eronder gaat lijden.
Kijk eens wat de Bijbel daarover zegt.
Kijk eens naar die bloemen. Mooi hè?
Ik houd van deze tijd van het jaar.
Bedankt hoor, dat jullie me deze maand hebben geholpen.
We zijn blij dat we het juiste evenwicht hebben gevonden...
en dat we Jehovah alles geven wat wij kunnen geven.
Hoe voelden deze broeder en zuster zich toen ze hun prioriteiten gingen bijstellen?
Ze waren niet ontmoedigd omdat ze niet meer konden doen.
Nee, ze beseften dat ze Jehovah alles gaven wat ze konden en ze waren daar blij om.
We gaan het nu over een andere situatie hebben.
Sharon Hall had vele jaren in de pioniersdienst gestaan...
maar op een gegeven moment moest er mee stoppen.
Toch ze wilde Jehovah nog steeds het beste geven.
Ik begon in 1978 met pionieren, meteen nadat ik klaar was met school.
Maar 17 jaar later moest ik stoppen omdat ik de uren niet meer kon halen.
Op een congres zag ik een paar zusters die de lezingen vertaalden in gebarentaal.
Dus ik dacht: ook al kan ik niet meer pionieren...
ik zou wat meer in Jehovah’s dienst kunnen doen door gebarentaal te leren.
Dus daar begon ik mee.
Omdat ik zo dankbaar was voor alles wat Jehovah voor me had gedaan...
begon ik in september 2009 opnieuw met pionieren.
Het was een extra zegen om te mogen pionieren in het gebarentaalveld.
Op een dag ontmoette ik Cecilia.
Ze lijdt aan het syndroom van Usher, wat doofheid veroorzaakt en tunnelvisie.
Na verloop van tijd kan dat tot blindheid leiden.
Door haar beperkingen was ze extreem verlegen.
Dus het was heel moeilijk om met haar te communiceren.
In oktober 2009 begon ik met haar te studeren...
en al snel begon ze de vergaderingen te bezoeken.
Ik haalde haar op voor de vergadering en daarna bracht ik haar weer thuis.
Ik woonde ongeveer 5 minuten van de Koninkrijkszaal...
maar zij woonde er een halfuur vandaan.
Ik besefte al gauw dat ze, om vorderingen te kunnen maken...
zelf moeite moest gaan doen om naar de vergaderingen te komen.
Cecilia woonde vlak bij een taxistandplaats.
Van daaruit kon ze met de taxi naar het treinstation...
en ze moest daarna één keer overstappen om bij de Koninkrijkszaal te komen.
Dus een enkele rit kostte haar anderhalf tot twee uur.
Verder woonde ze in een beruchte buurt...
die bekendstond om veel geweld van verschillende bendes.
Maar ik wist dat Cecilia sterk en onafhankelijk genoeg was...
om zelf naar de vergaderingen te komen, ook al was ze zo enorm verlegen en timide.
Cecilia bezocht geregeld de vergaderingen.
Maar ze droeg altijd een broek in plaats van een rok.
Dus ik had het erover met Nancy...
een zuster die meestal met me meeging naar de studie.
We probeerden te bedenken hoe we Cecilia konden helpen de nodige veranderingen aan te brengen.
We lieten regelmatig de plaatjes zien en bespraken Bijbelse principes.
En na ongeveer een jaar begreep ze het punt.
Toen ze een keer een weekend bij me logeerde, liep ik haar kamer binnen...
en op het bed lagen heel netjes een rok en een shirtje klaar voor de vergadering.
Ik bedankte Jehovah op dat moment, omdat ons geduld eindelijk was beloond.
We hadden zowel de doordeweekse als de weekendvergadering op zaterdag...
met een lunchpauze ertussen.
Maar we merkten dat Cecilia zich tijdens de pauze afzonderde.
Om Cecilia te helpen het principe uit Handelingen 20:35 toe te passen...
kwam een zuster op het idee om samen met haar koekjes te bakken...
zodat ze die op de vergadering kon uitdelen.
Cecilia bood tijdens de pauze iedereen verlegen een koekje aan...
en daar werd zo enthousiast op gereageerd door alle broeders en zusters.
Cecilia leerde heel veel van die ervaring...
en het was geweldig om te zien dat ze daarna echt uit haar schulp kroop.
In juli 2014 had Cecilia haar eerste toespraakje...
en in die maand begon ze ook met de velddienst.
Ik heb met uitdagingen te maken gehad, zoals gebarentaal leren...
maar vooral de dovencultuur leren begrijpen, de manier waarop doven denken.
En ik heb het ook financieel niet altijd makkelijk gehad.
Maar de uitdagingen en de offers wogen niet op tegen de zegeningen.
Een dag die ik nooit meer zal vergeten...
is de dag dat Cecilia me vertelde dat ze zich wilde laten dopen.
Ze is als een dochter voor me geworden...
en ik ben zo trots op haar, omdat ze zoveel heeft moeten overwinnen.
In oktober 2015 werd ze gedoopt.
Die dag huilde ik van vreugde.
Ik pionier nu 28 jaar.
En in al die jaren hebben zo veel broeders en zusters in de gemeente me geholpen...
vooral toen ik weer opnieuw begon met pionieren en met de studie van Cecilia.
Ze gingen met me mee naar de studie, ze werden vrienden voor Cecilia...
en als ik er niet was, namen ze de studie over.
Ik had het nooit in m’n eentje gekund.
Vooral Jehovah heeft me geholpen.
Hij heeft me geholpen om eigenschappen te ontwikkelen zoals geduld...
zelfbeheersing, nederigheid en medegevoel.
Hoe klein m’n bijdrage ook was, ik vond het geweldig, echt een voorrecht...
om Cecilia te mogen helpen deel te worden van Jehovah’s gezin.
Sharon moest heel wat offers brengen...
maar dat leidde tot geweldige zegeningen voor haar en voor Cecilia.
We hopen dat onze jongeren veel hebben aan de serie: Mijn leven als jongere.
Het gaat over allerlei onderwerpen waarmee jullie nu te maken krijgen.
Deze aflevering gaat over een van de belangrijkste levensvragen:
Bestaat God echt?
Heb jij je dat ooit afgevraagd...
ook al lees je al jarenlang in de Bijbel en bezoek je de vergaderingen?
Kijk hoe andere jongeren zichzelf ervan hebben overtuigd...
dat God echt bestaat.
Dus ik zat in de klas bij natuurkunde...
en opeens gingen ze het hebben over evolutie.
Toen m’n leraar me vroeg...
waarom ik niet in evolutie geloof was het enige dat ik kon zeggen:
Ik ben een van Jehovah’s Getuigen, dus ik geloof er niet in.
Veel klasgenoten geloven echt dat evolutie een feit is.
Daar zijn ze zo zeker van.
Ik kreeg gewoon helemaal klamme handen, van die zweethanden, en ik was zo nerveus.
Ik vond het echt intimiderend.
Ik zat daar maar en ik kon niks meer zeggen.
Ik kon niet voor de waarheid opkomen.
Waarom kon ik dit niet uitleggen?
Ik kon zo makkelijk uitleggen waarom ik de vlag niet groette en geen verjaardagen vierde.
Waarom kon ik dit niet uitleggen?
Ik had twijfels.
Er kwamen allemaal vragen bij me op, zoals: Bestaat God echt?
En klopt de Bijbel wel?
Toen ik die dag thuiskwam van school, zei ik tegen m’n moeder:
Dit is wat er vandaag op school is gebeurd, en ik heb antwoorden nodig.
Ik wist gewoon niet wat ik moest doen...
vooral ook omdat m’n ouders niet in de waarheid zijn.
Dus ik moest bidden en Jehovah om hulp vragen.
We gingen samen achter de computer zitten en op jw.org kijken.
M’n moeder zei dat ik in de zoekbalk alles moest intypen waar ik mee zat...
alles waar ik vragen over had.
Dus we zochten op evolutie.
Toen vond ik de brochure over het ontstaan van het leven.
Alles kwam echt bij me binnen.
Het begon allemaal op z’n plek te vallen, alsof er opeens een lamp aanging.
Ik ging naar Standpunten over de oorsprong van het leven...
en een van de video’s ging over het brein.
Er werd gezegd dat het brein heel complex is...
en dat miljoenen neuronen met elkaar in verbinding staan.
Ik vond het echt geweldig om te leren hoe onze hersenen ervoor zorgen...
dat we onze handen en voeten kunnen bewegen...
en gezichtsuitdrukkingen kunnen produceren.
We kunnen zo veel verschillende dingen doen dankzij ons het brein.
In die brochure stonden, zeg maar, precies die vragen waar ik mee zat.
En bij elke vraag dacht ik:
Oh ja, dat heb ik volgens mij eerder gelezen in de Wachttoren of ergens anders in de lectuur.
Maar in de brochure werd het op zo’n manier uitgelegd...
dat ik het ook echt begreep.
Dus het voelde alsof Jehovah tegen me praatte via deze brochure.
En ik dacht zo van: Dit is precies wat ik nodig heb.
Die brochure is super.
Dus ik dacht bij mezelf: Dit kan gewoon niet door toeval zijn ontstaan.
Het kan niet zomaar zijn ontstaan.
Het moet ontworpen zijn, het moet door iemand gemaakt zijn.
Nu was ik er klaar voor.
In de klas zei ik tegen m’n leraar: Ik wil het graag uitleggen.
Het was weer zover.
Het ging bij natuurkunde weer over hetzelfde onderwerp.
Maar dit keer was het anders.
Ik kon nu m’n geloof in Jehovah verdedigen.
Ik kwam er, zeg maar, achter dat Jehovah je helpt...
antwoord te krijgen op alle vragen die je hebt.
Je moet er alleen zelf moeite voor doen.
Als ik nu ergens een vraag over heb, ga ik op zoek naar het antwoord.
Maar eerst bid tot Jehovah.
En Jehovah heeft het zo makkelijk voor ons gemaakt om de antwoorden te vinden.
Ik ben ervan overtuigd dat alles wat hij in de Bijbel zegt helemaal waar is.
Jongeren, heb je ook gezien dat je meer moet doen dan alleen evolutie afwijzen?
Het gaat erom of je er persoonlijk van overtuigd bent dat God bestaat.
Gebruik je denkvermogen om echt te gaan geloven in Gods bestaan.
We zijn heel blij om een nieuwe serie aan te kondigen.
We genieten altijd van het bezoek van de kringopziener...
en zeker van de manier waarop hij de leiding neemt in de prediking.
Vaak helpt de kringopziener ons...
om de suggesties van de getrouwe slaaf voor de prediking toe te passen...
zodat we betere predikers worden.
In deze nieuwe serie zijn ervaren kringopzieners aan het woord die ons suggesties geven...
over hoe we onze vaardigheden in de prediking kunnen verbeteren.
De serie heeft de titel: IJzer scherpt ijzer.
In de eerste aflevering deelt Taylor Bornschein enkele suggesties met ons...
over het beginnen van gesprekken.
Hoi, ik ben Taylor en dit is: IJzer scherpt ijzer.
Vandaag gaan we oefenen hoe we een gesprekje kunnen beginnen...
dat kan leiden tot een getuigenis.
Velen vinden dit doodeng. Waarom?
Zodra ze iemand tegenkomen met wie ze een gesprekje zouden willen beginnen...
gaan ze denken: Wat moet ik zeggen?
Hoe kan ik nu getuigenis geven? Of: Hoe zullen ze reageren?
Je kunt je zo druk maken over wat je moet zeggen en hoe het gesprek gaat verlopen...
dat je het gesprek maar helemaal nooit begint.
Dus wat moet je dan in gedachte houden?
Je doel is gewoon om een gesprekje te beginnen.
Dus als je een gesprek begint is het gelukt.
Je hebt je doel bereikt.
Dus ontspan en kijk gewoon of je nu getuigenis kunt geven.
In het werkboek van de leven-en-dienenvergadering van september 2018...
staat hoe je een gesprekje kunt beginnen net zoals Jezus dat deed...
met de Samaritaanse vrouw, in Johannes hoofdstuk 4.
Als je iemand tegenkomt met wie je een gesprekje wilt beginnen...
houd dan deze drie stappen in gedachte.
Stap 1: Wees vriendelijk.
Heel simpel. Wees gewoon vriendelijk.
Misschien ben je zenuwachtig.
Doe dan een schietgebedje en vraag Jehovah om moed.
Begroet vervolgens de persoon vriendelijk.
Daarna kun je een opmerking maken over iets wat op dat moment speelt...
misschien het weer, een lange rij in de supermarkt...
of geef een oprecht complimentje over hun hond of iets anders.
Toen Jezus een gesprekje met de Samaritaanse vrouw begon...
zei hij gewoon, ongetwijfeld op een vriendelijke toon:
Geef me wat te drinken.
Stap 2: Laat het gesprek natuurlijk verlopen.
Forceer niets.
Als het gesprek eindigt voordat je getuigenis hebt kunnen geven, is dat oké.
Je hebt je doel bereikt. Je bent een gesprek begonnen.
Nu kun je het opnieuw proberen.
Als een gesprek eenmaal op gang is...
kun je naar een gelegenheid zoeken om stap 3 te nemen:
Noem iets over je geloof waar je enthousiast over bent.
Toen Jezus in gesprek was met de Samaritaanse vrouw...
gaf hij pas 7 verzen na het begin van het gesprek getuigenis aan haar.
Hij zei dat hij water had dat eeuwig leven kon geven.
Maar voordat hij dat zei was hij haar nog niet aan het onderwijzen.
Hij liet haar praten en luisterde goed naar wat ze te zeggen had.
Dus met die drie stappen in ons achterhoofd gaan we nu aan de slag.
We gaan oefenen hoe we een gesprek kunnen beginnen...
dat tot een getuigenis kan leiden.
We hebben vandaag Taís en Carolina bij ons die ons een demonstratie gaan geven.
Waar ga je vandaag proberen een gesprekje te beginnen?
We zijn in een warenhuis.
We zitten namelijk in een Portugese gemeente...
en tijdens het winkelen horen we vaak mensen die Portugees spreken.
Oké, mooi. Dus jullie hebben de drie stappen net gehoord.
We gaan eerst kijken wat er kan gebeuren als je overhaast getuigenis probeert te geven.
Oké.
Oi, tudo bem? Ik hoorde je Portugees spreken.
Waar kom je vandaan?
Oi. Ik kom uit Rio de Janeiro.
Ik kom uit São Paulo. Hoe lang woon je al hier?
Pas 3 maanden.
Het is wel echt even wennen, hè?
De Bijbel heeft me echt geholpen toen ik hierheen verhuisde.
Ik wil je niet te lang ophouden...
maar op onze website kun je de Bijbel in het Portugees lezen...
en er staan ook veel mooie artikelen op.
Oké, laten we hier even stoppen.
Taís, je ging expres overhaast getuigenis geven maar hoe voelde dat?
Ja, het voelde onnatuurlijk om zo snel te beginnen.
En ik kon zien dat ze het niet zag aankomen.
Oké, en jij Carolina, vond jij het een fijn gesprek?
In het begin wel, maar het werd al heel snel best wel awkward.
Ja, hè?
Dus misschien kunnen jullie ons nu laten zien hoe het gesprek een natuurlijker verloop krijgt.
Oké.
Oi, tudo bem? Ik hoorde je Portugees spreken.
Waar kom je vandaan?
Oi. Ik kom uit Rio de Janeiro.
Oh leuk! Ik kom uit São Paulo. Ik herkende het accent. Ik ben Taís.
Ik ben Carolina. Woon je hier in de buurt?
Ja. Hoe lang woon jij al hier?
Pas 3 maanden.
Ikzelf woon hier al drie jaar, maar het eerste jaar was het moeilijkst.
We hebben eindelijk werk gevonden...
maar we zijn nog steeds op zoek naar woonruimte.
En het is allemaal veel meer geregel dan we hadden gedacht.
Oh, vervelend. Heb je hier ook nog familie?
M’n man. We moesten ons zoontje bij m’n moeder achterlaten.
Ik mis hem echt verschikkelijk.
Ah wat heftig zeg. Maar weet je, God is er altijd voor ons.
Hij heeft mij echt door alles heen geholpen.
Ja, maar ik vraag me wel af hoe hij ons dan gaat helpen.
Oké, laten we weer even stoppen. Goed gedaan, bedankt.
Taís, wat vind je tot nu toe van het gesprek?
Ja, ik denk dat dit een goed moment was om getuigenis te geven.
En nu kan zij vertellen hoe zij erover denkt.
Mooi om te horen. En Carolina, wat vond jij ervan?
Het was gewoon een leuk gesprekje.
En toen ze over God begon voelde het niet ongemakkelijk.
Bedankt zusters, we hebben veel geleerd van jullie gesprek.
Ik heb hier veel aan gehad, en ik hoop jij ook.
Stel je ten doel om gesprekken te beginnen aan de hand van de drie stappen:
Wees vriendelijk, laat het gesprek natuurlijk verlopen...
en wacht op een goed moment om getuigenis te geven.
Oefen thuis of met vrienden, want houd in gedachte: IJzer scherpt ijzer.
Dat was een goede demonstratie.
In de volgende afleveringen van IJzer scherpt ijzer...
krijgen we nog meer tips om betere predikers te worden.
We willen allemaal graag een bron van troost en aanmoediging zijn...
voor onze broeders en zusters.
Dat was het onderwerp van een recente ochtendaanbidding...
van broeder William Turner.
We zijn het er vast allemaal over eens dat het hartverwarmend is om een God dienen die ons troost geeft...
en hij herinnert ons er steeds opnieuw aan...
dat we elkaar moeten troosten, aanmoedigen en versterken.
Dat is zeker belangrijk in de tijd waarin we nu leven...
want niemand van ons weet precies...
met welke problemen onze broeders en zusters hier op Bethel...
of in de gemeente te maken hebben.
Dus het is belangrijk om elkaar te behandelen met medegevoel en empathie.
Een voorbeeld van hoe het niet moet als het gaat om troost geven en medegevoel tonen...
staat in het boek Job, en dan gaat het om zijn drie vertroosters.
Misschien weet je nog dat ze zo druk bezig waren om Job te veroordelen en hem de les te lezen...
dat ze niet de tijd en moeite namen om hem te begrijpen en medegevoel te tonen.
Als je leest wat ze allemaal zeiden...
zul je zien dat ze Job niet één keer bij zijn naam noemden.
In de Wachttoren stond over deze vertroosters:
Kennelijk beschouwden zij Job meer als een probleem dan als een persoon.
Hoe denk je dat Job zich daardoor voelde?
Zoek in je bijbel Job hoofdstuk 19 eens op...
en dan gaan we zien wat Job zei. Job 19:2.
Hij zei: Hoelang blijven jullie mij nog irriteren...
mij verbrijzelen met woorden?
Is dat niet erg?
Job zich voelde zich door hen niet opgebouwd en getroost...
maar hij voelde zich geïrriteerd, verbrijzeld en gefrustreerd.
Dit laat goed uitkomen dat als we niet nadenken over wat we zeggen en doen...
als we iemand meer als een probleem zien dan als een persoon...
we hem niet de troost en hulp kunnen geven die hij nodig heeft.
Misschien werk je op Bethel of in de gemeente met iemand samen...
die bepaalde negatieve eigenschappen heeft waaraan je je ergert.
En misschien is het wel terecht dat je je zorgen maakt over die eigenschappen.
Maar als dat het enige is wat je van die persoon ziet...
als dat het enige is waar je je op focust...
wordt het heel moeilijk voor je om hem te zien als een trouwe medewerker van Jehovah.
Waarschijnlijk ga je de persoon zien als een obstakel of een belemmering in je werk...
als iemand die het werk vertraagt en je vreugde in de weg staat.
En je zult je er zeker niet beter door voelen...
nu je al die negatieve gevoelens hebt ontwikkeld...
en de persoon in kwestie zal waarschijnlijk doorhebben hoe je over hem denkt.
Wat zal dat met hem doen?
Net als Job zal hij waarschijnlijk gefrustreerd en geïrriteerd raken...
en wij maken het eigenlijk alleen maar erger.
Natuurlijk zou niemand van ons zulke gevoelens bij een ander willen veroorzaken...
en daarom zijn Paulus’ woorden aan de Thessalonicenzen zo mooi.
Laten we eens kijken wat we ervan kunnen leren.
Als je naar de gemeente in Thessalonika kijkt...
hadden de broeders en zusters daar...
al vanaf de oprichting van de gemeente te maken met vervolging.
In Handelingen 17 zien we dat fanatieke Joden een menigte aanzetten tot geweld.
Daarom stuurden de broeders Paulus en Silas voor hun eigen veiligheid weg.
Een andere kwestie die in de gemeente speelde...
was dat ze overmand waren door verdriet...
omdat ze een of meerdere personen in de dood hadden verloren.
Dus denk daar eens over na. De gemeente is pas opgericht.
De broeders en zusters daar hebben te maken met hevige vervolging van buiten de gemeente...
en ze hebben ook nog te maken...
met verdriet door sterfgevallen binnen de gemeente.
Heeft die gemeente behoefte aan troost en aanmoediging?
Absoluut.
Maar de vervolging en het verdriet waren niet de enige kwesties die speelden.
De broeders en zusters hadden ook nog allerlei zwakheden die problemen veroorzaakten.
Als je kijkt naar 1 Thessalonicenzen 4...
kregen ze de raad om zich te onthouden van seksuele immoraliteit...
elkaar nog meer lief te hebben, zich met hun eigen zaken bezig te houden en met hun handen te werken.
En in hoofdstuk 5 kregen ze de raad om geestelijk wakker te blijven...
en elke vorm van slechtheid te vermijden.
En er waren nog andere dingen waar ze raad over kregen.
Dat waren allemaal ernstige kwesties waar Paulus zich terecht zorgen over maakte.
Hij vond het zelfs nodig om ze kort na de eerste brief een tweede brief te sturen.
Maar waar focuste Paulus zich op?
Focuste hij op het probleem of op de mensen?
Zoek alsjeblieft 2 Thessalonicenzen 1 eens op.
Kijk eens hoe Paulus dit hoofdstuk begint.
2 Thessalonicenzen 1...
en dan lezen we vanaf vers 3.
Hij zegt: Wij moeten God altijd voor jullie danken, broeders.
Daar is alle reden toe, want jullie geloof groeit heel sterk...
en de liefde die jullie allemaal voor elkaar hebben wordt groter.
We spreken dan ook vol trots over jullie in de gemeenten van God...
vanwege jullie volharding en geloof...
onder alle vervolging en onderdrukking die jullie meemaken.
Heb je opgemerkt dat Paulus met specifieke complimenten begint?
Oké, er waren problemen die besproken moesten worden...
maar hij had het eerst over hun goede eigenschappen, wat ze goed deden.
Kunnen jij en ik op net zo’n manier met onze broeders en zusters omgaan?
Door niet te focussen op wat ze verkeerd doen, maar op wat ze goed doen?
Wat waardeer je aan ze?
Het is toch veel beter om je daarop te focussen?
Als je dat doet, dan helpt dat je om oprechte persoonlijke belangstelling...
voor je broeders en zusters te ontwikkelen.
Als je broeders en zusters voelen dat je echt om ze geeft...
is het minder moeilijk om ze ergens op aan te spreken...
wanneer er iets is waar ze aan moeten werken.
Persoonlijke belangstelling kun je al tonen door iemand gewoon erkenning te geven.
Weet je nog dat Jobs valse vertroosters niet eens Jobs naam gebruikten?
Maar toen Elihu de gelegenheid kreeg om tot Job te spreken...
noemde hij Job respectvol bij zijn naam.
In Job 33:1 begint Elihu met de woorden:
Job, hoor mijn woorden aan.
En er zijn nog veel andere verzen waarin hij Jobs naam gebruikte.
Jullie zijn het vast met me eens, vooral de broeders...
dat je al heel snel in een soort werkmodus kunt zitten, een zakelijke modus.
Dan ben je zo gefocust op het werk zelf, of dat nu hier op Bethel is of in de gemeente...
dat je de broeder of zuster die voor je neus staat compleet kunt negeren of vergeet te groeten.
Dan kunnen we veel leren van Elihu.
Laten we nu even teruggaan naar Paulus.
Na de complimenten in 2 Thessalonicenzen hoofdstuk 1...
begint hij in hoofdstuk 2 van 2 Thessalonicenzen over heel iets anders.
Hij gaat over op een nieuwe gedachte en begint een probleem aan te kaarten.
Sommigen hadden een verkeerde kijk ontwikkeld op Christus’ aanwezigheid.
Dus Paulus negeerde kwesties die aangepakt moesten worden niet.
Hij maakte het niet mooier dan het was.
Hij deed er wat aan.
Maar hij deed het op zo’n manier dat de broeders en zusters...
nog steeds voelden dat hij om ze gaf en van ze hield.
In vers 13 kun je zien dat hij begint met het woord maar.
Dus nu gaat hij weer over op een andere gedachte...
maar dit keer zijn z’n woorden aan de broeders en zusters weer vol medegevoel...
liefde en aanmoediging.
Paulus was ervan overtuigd, hij wist zeker, dat de broeders en zusters het juiste zouden doen.
Dus, samenvattend:
Als je een bron van troost en aanmoediging voor je broeders en zusters wilt zijn...
is het belangrijk dat je ze niet als een probleem beziet...
niet als een obstakel voor je werk, maar als je medewerker.
Veroordeel ze niet, maar geef ze complimenten...
toon persoonlijke belangstelling en geef ze erkenning.
En als je je dan terecht zorgen om ze maakt...
kun je ze liefdevol aanspreken op hun gedrag.
Maar sta vooral bekend om de aanmoedigingen die je geeft...
niet om de terechtwijzingen.
Dan zullen de broeders en zusters van je houden vanwege de manier waarop je met ze omgaat.
Belangrijker nog, je hemelse Vader, onze God die ons troost, zal van je houden.
We hebben het in dit maandprogramma gehad...
over het stellen van de juiste prioriteiten.
Dat is zeker belangrijk als je jong bent...
omdat je dan je beste jaren aan Jehovah kunt geven.
Zoals blijkt uit onze nieuwe original song, zul je daar echt nooit spijt van krijgen.
Toen je een kind was leek alles zo simpel.
Je deed je best. Het ging vanzelf.
Je gaf antwoord en ging in de velddienst.
En je bad altijd heel spontaan.
Maar toen werd je ouder, onzeker, nieuwe problemen.
Plotseling was het niet zo mak’lijk om de velddienst in te gaan.
Maar weet dat het beste, ’t mooiste, echt nog moet komen...
als je maar kiest voor Jehovah.
Dus draag met trots die naam!
Jij hoort bij Gods gezin, jij bent nooit alleen.
Jij telt echt mee.
En jij hebt zo veel te geven, zo veel geleerd.
Jehovah houdt van jou. Jij wordt gewaardeerd.
Nu ben je ouder, je bent nu geen kind meer.
De druk is hoog en dat is zwaar.
Wees niet bang voor wat anderen zeggen.
Praat met God. Hij luistert altijd.
Dus kies voor de waarheid, dat leidt never nooit tot spijt.
En doe echt je best, weet, Jehovah doet de rest.
En weet dat het beste, ’t mooiste, echt nog moet komen...
als je maar kiest voor Jehovah.
Dus draag met trots die naam!
Jij hoort bij Gods gezin, jij bent nooit alleen.
Jij telt echt mee.
En jij hebt zo veel te geven, zo veel geleerd.
Jehovah houdt van jou. Jij wordt gewaardeerd.
Gebruik je kracht voor Jehovah’s naam.
Daar word je blij van. Daar krijg je nooit meer spijt van.
Jij hoort bij Gods gezin, jij bent nooit alleen.
Jij telt echt mee.
En jij hebt zo veel te geven, zo veel geleerd.
Jehovah houdt van jou. Ja, jij wordt gewaardeerd.
Gebruik je kracht voor Jehovah’s naam.
Daar word je blij van. Daar krijg je nooit meer spijt van.
Gebruik je kracht voor Jehovah’s naam.
Daar word je blij van. Daar krijg je nooit meer spijt van.
In dit maandprogramma hebben we gezien...
hoe belangrijk het is om evenwichtig te zijn.
We mogen onze geestelijke routine nooit verwaarlozen...
zelfs niet voor theocratische voorrechten.
Sharon Hall bracht offers om meer voor Jehovah te doen...
en ze werd enorm gezegend.
We hebben gezien hoe jongeren hun denkvermogen gebruiken...
om zichzelf ervan te overtuigen dat God bestaat.
En in de eerste aflevering van onze nieuwe serie IJzer scherpt ijzer...
zagen we hoe we gesprekken kunnen beginnen...
door alert en opmerkzaam te zijn en door vriendelijk te zijn.
Voordat we dit programma gaan afsluiten...
gaan we naar onze broeders en zusters op Madagaskar.
Madagaskar ligt aan de oostkust van Afrika...
en is het op drie na grootste eiland ter wereld.
Dankzij het klimaat en het diverse landschap...
is er een enorme variëteit aan planten en dieren.
Baobabs zijn bomen met een enorm dikke stam en ze kunnen extreem oud worden.
Er bestaan negen verschillende soorten baobabs...
en zes daarvan zijn alleen te vinden op Madagaskar.
Er zijn zo’n 40 verschillende soorten maki’s op het eiland...
waaronder de ringstaartmaki.
Dit is de Coquerels kroonsifaka.
Op het eiland vind je overal rijstvelden.
Rijst is dan ook het hoofdvoedsel van de bewoners van Madagaskar.
Antsirabe is een van de grootste steden van Madagaskar.
Er zijn hier 34 gemeentes.
Omdat maar weinig mensen in Madagaskar stromend water hebben...
doen veel mensen hun was bij de rivieren en meren.
Daar wordt dan ook veel getuigenis gegeven.
Dit is Tanambao Sahafony...
een afgelegen dorp aan de zuidoostkust van het land.
Onze broeders en zusters prediken hier ondanks de vele regenbuien...
en de grote afstanden die ze lopend moeten afleggen.
Velen reageren positief op de Koninkrijksboodschap...
en heel wat mensen vragen om Bijbelstudie.
Hier zie je twee zusters die Bijbelstudie geven...
terwijl anderen wachten op hun beurt.
Sommige geïnteresseerden lopen elke week wel 16 kilometer...
om de vergaderingen te bezoeken.
Het dorp heeft geen elektriciteit.
Dus om grote videobestanden, zoals congresvideo’s, te downloaden...
reizen deze ouderling en andere broeders 12 uur naar het dichtstbijzijnde dorp...
voornamelijk per boot.
De gemeente heeft 32 verkondigers...
maar gemiddeld zijn er in het weekend wel 150 aanwezigen op de vergadering.
Veertig procent van de aanwezigen zijn kinderen.
Onze lieve broeders en zusters uit de gemeente Tanambao Sahafony...
op Madagaskar doen ons de hartelijke groeten.
Vanuit het hoofdkantoor van Jehovah’s Getuigen was dit JW Broadcasting.