Sinds een aantal jaren zien we allemaal uit naar ons favoriete onderdeel: The Inside Story.
Deze keer staat het onder leiding van een van onze Gileadleraren: broeder Richard Chilton.
We zijn benieuwd, broeder Chilton!
Welkom bij deze editie van The Inside Story.
In Jozua 24:15 kregen de stammen van Israël de opdracht om zelf te kiezen wie ze zouden dienen.
Nou, onze vier gasten van vandaag hebben ook een aantal keuzes moeten maken...
keuzes die er ongetwijfeld toe hebben bijgedragen dat ze de 149ste klas van Gilead konden bijwonen.
Laten we eens zien welke keuzes ze hebben gemaakt en door wie ze daarbij zijn geholpen.
Onze eerste gast voor vandaag is broeder Sung-hee Lee uit Zuid-Korea.
Welkom, Sung-hee. Ga lekker zitten.
Sung-hee, je komt uit een familie van Getuigen die al drie generaties lang Jehovah trouw dient.
Vertel ons iets over ze.
Oké. Het begon met mijn grootmoeder.
Zij was de eerste die een Getuige werd, in 1970.
Ik ben Jehovah heel dankbaar dat iedereen in mijn familie...
m’n ouders, m’n zus en haar man en m’n broers en hun vrouwen...
dat ze allemaal Jehovah nog steeds trouw dienen.
Dat is echt een mooi erfgoed om deel van uit te maken.
Op dit moment dien je op het bijkantoor in Zuid-Korea.
Hoe lang dien je daar al?
Als je de eerste periode van anderhalf jaar op Bethel meetelt, dan zou het negenenhalf jaar zijn.
Dat zeg ik omdat ik een nieuwe toewijzing kreeg.
Ik ging van Bethel om naar de gevangenis te gaan.
Dat is iets wat je niet vaak hoort als reden om van Bethel af te gaan.
Wat was er gebeurd?
In Zuid-Korea zijn alle mannen dienstplichtig vanaf het moment dat ze 19 worden, en vanaf dan kun je worden opgeroepen.
Maar omdat wij als Jehovah’s Getuigen niet in militaire dienst gaan, kreeg je dan een gevangenisstraf van anderhalf jaar.
Maar soms moest je daarop wachten.
O, dat is interessant.
Wat waren dan zoal factoren die bepaalden wanneer je gevangenisstraf zou beginnen?
Vooral de afgelopen jaren was het zo dat de periode vanaf het moment dat je opgeroepen werd...
tot de tijd dat je ook echt naar de gevangenis ging, voor elke broeder anders was.
Het was voornamelijk afhankelijk van de rechter.
In mijn geval duurde het vijf jaar vanaf het moment dat ik in de rechtszaal stond...
tot het moment dat ik naar de gevangenis ging.
Was dat dan niet frustrerend voor je dat je vijf jaar lang moest wachten en geen toekomstplannen kon maken?
Eerlijk gezegd wel.
Maar omdat ik wist dat ik elk moment naar de gevangenis kon gaan, moest ik een keus maken.
Ik moest kiezen hoe ik die tijd zou gaan besteden.
Zou ik die tijd gebruiken om gewoon thuis te blijven en niks te doen...
omdat ik toch op elk moment naar de gevangenis zou kunnen gaan?
Of zou ik die tijd gebruiken om geld te verdienen voor als ik uiteindelijk weer vrijgelaten zou worden?
Of zou ik mijn leven volledig gebruiken voor geestelijke dingen terwijl ik daar nog alle vrijheid voor had?
Dat is echt een lastige situatie.
Wat ging er toen allemaal in je om?
En wat heeft je uiteindelijk geholpen om een beslissing te nemen?
Het eerste wat ik deed, was bidden.
Ik heb heel veel gebeden.
En toen ik nazoekwerk deed, kwam ik een artikel tegen in De Wachttoren van 1 december 2004...
dat als titel had: Op Jehovah’s liefdevolle zorg vertrouwen.
In dat artikel werd iemand aangehaald die zei dat we toekomstplannen moesten maken...
alsof Armageddon niet tijdens ons leven zou komen, maar ons leven moesten leiden alsof het morgen kwam.
Dat was precies het antwoord dat ik nodig had.
Dus besloot ik om plannen te maken alsof mijn gevangenisstraf niet de volgende dag al zou beginnen.
Oké, dus je noemde net een aantal opties die je had om uit te kiezen.
Wat heb je uiteindelijk besloten?
Ik besloot te gaan pionieren.
Ook bood ik me aan om te helpen bij het internationale congres.
Hier heet ik afgevaardigden welkom die bij hun hotel aankomen.
Ook werd ik uitgenodigd om naar Bethel te gaan.
Hier zie je me aan het werk in m’n toewijzing.
En dit zijn de broeders en zusters van de Computerafdeling, waar ik werk.
Geweldig.
Maar als ik vragen mag, Sung-hee, wat voor gevoel geeft het je nu dat je ervoor gekozen hebt...
geestelijke doelen na te streven in die vijf jaar dat je moest wachten?
Pionieren en de Betheldienst hebben me echt geholpen om me voor te bereiden...
op de tijd dat ik echt naar de gevangenis moest.
In die periode ben ik ook echt geestelijk gegroeid.
Inderdaad, de pioniersdienst en Bethel kunnen echt zo’n positieve uitwerking op iemand hebben.
Maar toen brak de dag toch aan dat je Bethel moest verlaten en dat je gevangenisstraf begon.
We kunnen ons voorstellen dat dat geen makkelijk moment voor je was.
Wil je ons daar iets over vertellen?
Ja. Toen het zover was, kwam een groot aantal Bethelieten naar buiten om me uit te zwaaien en me aan te moedigen.
Dat was een moment dat ik nooit zal vergeten.
Een broeder zei dat hij altijd aan me zou blijven denken, en het raakte me echt dat hij dat zei.
Dat was ongetwijfeld heel aanmoedigend.
Zou je ons willen vertellen hoe het was om in de gevangenis te zitten?
Er waren momenten dat ik het echt heel moeilijk vond.
Maar mijn drie broers en ook heel veel andere Koreaanse broeders hebben ook een gevangenisstraf uitgezeten.
En hun keuzes en ervaringen hebben mij geholpen te bepalen hoe ik m’n tijd in de gevangenis zou gebruiken.
Dus ik besloot meteen een lijst te maken van wat ik in de gevangenis allemaal wilde doen.
Ik stelde me een aantal geestelijke doelen, zoals het Verkondigers-boek lezen en ook andere publicaties.
Met een groep van zeven á acht broeders die in dezelfde cel zaten, bespraken we elke dag ’s avonds samen de dagtekst.
We noemden die bespreking avondaanbidding, naar de ochtendaanbidding op Bethel.
Dat was echt een verstandig gebruik van de tijd die je daar doorbracht.
Wat kun je ons vertellen over de huidige situatie in Zuid-Korea voor onze broeders in verband met militaire dienst?
Nog maar een paar maanden geleden heeft de regering vervangende dienstplicht goedgekeurd...
voor gewetensbezwaarde dienstweigeraars.
Bij deze regeling word je niet veroordeeld en krijg je geen strafblad.
Je hoeft ook niet naar de gevangenis maar je komt dan in een soort woongemeenschap.
Maar er zit één nadeel aan deze vervangende dienst:
in plaats van een gevangenisstraf van anderhalf jaar duurt je vervangende dienstplicht wel drie jaar.
Wow! Dus dat is dubbel zo lang.
We leven echt mee met onze broeders en met onze zusters...
die in de gevangenis hebben gezeten ‘ter wille van de rechtvaardigheid’.
Maar je hebt je tijd in de gevangenis uitgezeten.
Wat deed je toen je eenmaal uit de gevangenis was gekomen?
Ik aarzelde geen moment en vulde meteen weer een aanmeldingsformulier voor Bethel in...
en ik was blij dat ik weer werd uitgenodigd om naar Bethel te komen.
Wat leuk voor je dat je terug kon naar Bethel.
Ik wil nog even terug naar iets wat je eerder zei.
Je hebt verteld dat er één ding in het bijzonder was dat je extra heeft geholpen...
om het te kunnen volhouden tijdens die moeilijke tijd in de gevangenis.
Wil je ons daar iets over vertellen?
Natuurlijk.
Veel broeders en zusters van over de hele wereld schreven naar ons toen we in de gevangenis zaten.
En ik heb zelf ook een aantal brieven gekregen.
Ik heb een paar van die brieven meegenomen.
Ik wil ze even laten zien.
Ik heb ze hier in deze map.
Dat iemand die me nooit heeft ontmoet, die me niet kent, zulke aanmoedigende, vertroostende brieven schrijft...
dat deed echt iets met me en was echt een steun voor me.
Het gaf me het gevoel dat ik er nooit er alleen voor stond, waar ik ook was...
en dat ik deel uitmaakte van een hele bijzondere, hechte, liefdevolle, internationale broederschap.
Ik heb die brieven steeds opnieuw gelezen en ik heb ze allemaal bewaard.
Dat was heel aanmoedigend voor ons.
Maar ik ben wel benieuwd waarom je die brieven mee hebt genomen naar New York?
Sommige van deze brieven kwamen van Bethelieten van hier op het hoofdkantoor.
Ik wilde ze graag ontmoeten en ze vertellen hoe dankbaar ik was voor al die brieven en gebeden...
en hoe die me hebben geholpen om het vol te houden in de gevangenis.
We kunnen ons echt voorstellen dat dat best wel emotioneel was, om die broeders en zusters te ontmoeten.
Tot slot, Sung-hee, heb ik nog een laatste vraag voor je.
Je vertelde eerder al dat toen je een beslissing moest nemen...
over wat je ging doen in de periode voordat je naar de gevangenis moest, het allereerste wat je deed bidden was.
Waarom was gebed zo belangrijk voor je?
Door deze ervaringen ben ik er absoluut van overtuigd...
dat Jehovah onze gebeden zowel hoort als verhoort als we belangrijke keuzes moeten maken.
En ik ben er ook van overtuigd dat dankzij de gebeden die werden opgezonden voor mij...
Jehovah me geholpen heeft om vast te houden aan de keuzes die ik had gemaakt om trouw te blijven aan hem.
Dus blijf alsjeblieft bidden voor onze broeders en zusters in de gevangenis, waar ook ter wereld.
En blijf ze alsjeblieft brieven schrijven.
Nou, ik kan je verzekeren dat we dat zullen blijven doen.
Heel erg bedankt dat je ons deze aanmoedigende ervaring wilde vertellen.
Dat heeft ons echt geraakt.
Voor het volgende interview gaan we helemaal naar West-Afrika, waar onze volgende gasten vandaan komen, uit Senegal.
Dit zijn Alain en Achaïe Tendeng.
Alain en Achaïe, welkom.
We zijn blij jullie hier te gast te hebben. -Dankjewel.
Leuk dat jullie er zijn.
Jullie huidige toewijzing, waar jullie nu dienen, is op het bijkantoor in Senegal, in West-Afrika.
Voor jou, Alain, is Senegal je geboorteland, waar je bent opgegroeid.
Maar Achaïe, jij komt oorspronkelijk uit een buurland, namelijk uit Mali.
Ik heb me zelfs laten vertellen dat je moeder uit een heel interessant deel van Mali komt.
Kun je ons daar iets over vertellen?
Ja, mijn moeder komt uit Timboektoe.
Toen ik nog klein was, nam ze me daar mee naartoe als ze haar familie ging bezoeken.
Ik denk Achaïe, dat jij waarschijnlijk de eerste bent die we ooit hebben ontmoet die echt in Timboektoe is geweest.
Wat is het voor plaats?
Op de foto kun je goed zien hoe de omgeving van Timboektoe eruitziet.
Het ligt in de Sahara, die zich uitstrekt over duizenden kilometers.
Het is duidelijk een heel uitgestrekt gebied.
Maar wat kun je ons vertellen over de mensen van Timboektoe?
De mensen daar leven als nomaden en ze zijn bijna allemaal moslim.
Allebei mijn ouders hebben trouwens ook een moslimachtergrond.
Wow, dat is interessant.
Maar gezien die achtergrond, wat waren enkele uitdagingen waar je mee te maken had toen je een Getuige van Jehovah werd?
Hoewel ik me al heb laten dopen toen ik 15 was, heb ik in mijn tienerjaren niet altijd de beste keuzes gemaakt...
en ik heb ook de gevolgen van die keuzes moeten ondervinden.
Maar toen ik begin 20 was, besloot ik te gaan werken aan een hechte, persoonlijke band met Jehovah.
Gelukkig heb ik daarbij veel hulp gekregen van broeders en zusters die geestelijk volwassen waren...
zoals pioniers, ouderlingen en zendelingen.
Hier op de foto zie je bijvoorbeeld aan de linkerkant mijn geestelijke moeder.
Aan de rechterkant zie je haar zendelingenpartner en zij dient al 45 jaar heel getrouw in Mali.
Al die ervaren broeders en zusters hielpen me te beseffen hoe belangrijk persoonlijke studie en denkvermogen zijn.
Doordat ik over Bijbelse principes leerde redeneren, kon ik goede keuzes maken waar Jehovah blij mee was.
Een zo’n goede keus was mijn goedbetaalde baan op te zeggen en met pionieren te beginnen.
Maar dat was zeker niet makkelijk...
want de familie zette me nog steeds onder druk om een goede baan te zoeken en veel geld te verdienen.
Ondanks dat ben ik mijn best blijven doen om goede beslissingen te nemen waar Jehovah blij mee is.
Dat is heel aanmoedigend om te horen.
Ondanks de druk waar je mee te maken had, bleef je duidelijk goede keuzes maken...
want uiteindelijk werd je aangesteld om te dienen als speciale pionier...
in het zuiden van Mali, in een gebied dat Sikasso heet.
Vertel ons daar eens wat over.
Ik vond het daar geweldig. De prediking was heel leuk.
Ik genoot ervan.
En dit was toen onze Koninkrijkszaal.
Op een dag kregen we bezoek van de kringopziener, een kringopziener die single was.
Oké. Ik kon zien dat toen je dat zei, je naar Alain keek.
Dus we kunnen ervan uitgaan, Alain, dat jij die jonge, knappe, single kringopziener was...
die de gemeente van Achaïe in Sikasso bezocht.
Klopt dat?
Ja, het klopt dat ik die gemeente bezocht.
Maar we hadden elkaar al eerder ontmoet op een kringvergadering.
Dus we kenden elkaar al wel.
Maar op dat moment was er verder nog niks tussen ons.
Oké, bedankt dat je dat even voor ons hebt willen toelichten.
Maar nu we het toch over jou hebben, Alain, zijn we benieuwd geworden naar jouw verhaal.
Wilde je eigenlijk altijd al kringopziener worden?
Nou, niet echt. Toen ik jong was, waren we katholiek.
Ik wilde toen heel graag pastoor worden.
O echt? -Ja.
M’n hele familie was katholiek, en op m’n 13de ging ik naar de school van een religieuze orde om opgeleid te worden tot pastoor.
Maar na maar een jaar opleiding te hebben gedaan, besloot ik te stoppen.
Hoewel ik ermee stopte, hield ik nog wel heel veel van de Bijbel.
Op een dag ging ik naar een van m’n vrienden om hem te vragen of hij zin had om met mij te voetballen.
Maar hij zou net Bijbelstudie krijgen van een van Jehovah’s Getuigen, een zendeling.
Dus ik besloot te blijven en te luisteren naar de Bijbelstudie.
Na verloop van tijd kreeg ik echt veel waardering voor wat ik leerde uit de Bijbel.
En uiteindelijk liet ik me dopen toen ik 17 was, zoals je hier op de foto kunt zien.
Wow! Dat is interessant, zeg.
Je had me al eerder verteld dat je ouders geen Getuigen van Jehovah zijn.
Hoe reageerden ze toen jij besloot je te laten dopen?
Ze hadden er veel moeite mee om dat te accepteren.
Ze hadden hoge verwachtingen van mij, namelijk dat ik het gezin financieel zou ondersteunen.
Maar zelf wilde ik iets anders, ik wilde graag pionieren.
Dus het kostte een aantal jaren en heel wat moeite...
maar uiteindelijk lukte het me om te beginnen met de pioniersdienst.
Was er in die tijd iemand in je omgeving die je hielp om je geestelijke focus te bewaren...
terwijl je eraan werkte om die geestelijke doelen te bereiken?
Zeker. Het was net als bij Achaïe.
Terwijl ik ernaartoe werkte om te beginnen met pionieren...
vond ik het belangrijk om in de gemeente bewust voor omgang te kiezen met mensen die geestelijk sterk waren.
Zendelingen, zoals dit echtpaar, hebben veel voor me betekend.
Ze hielpen me te beseffen hoe belangrijk het is om geestelijke dingen op de eerste plaats in je leven te stellen.
En dat hielp me om mijn focus niet te verliezen.
Uiteindelijk kon ik zelfs in niet-toegewezen gebied gaan dienen.
Met m’n motor legde ik heel wat kilometers door het gebied af.
Dat was echt een leuke tijd.
O, zo een heb ik altijd al willen hebben. -Dat snap ik.
Later werd ik uitgenodigd om de Bijbelschool voor Ongehuwde Broeders bij te wonen.
En daarna kreeg ik opleiding voor de kringdienst.
Het echtpaar dat je op de foto ziet, is het zendelingenechtpaar van wie ik Bijbelstudie heb gekregen.
En die broeder heeft me uiteindelijk opgeleid voor de kringdienst.
We kunnen ons goed voorstellen dat ze ontzettend trots op je waren...
toen ze zagen hoeveel geestelijke groei je had doorgemaakt.
Maar laten we nu even een beetje vooruitspoelen in het verhaal.
We zijn nu bij het punt dat je als kringopziener diende.
En Achaïe diende als speciale pionier in Sikasso.
Achaïe, je hebt zo geduldig zitten wachten.
Dankjewel daarvoor.
Wil jij het verhaal verder vertellen? -Oké.
Nadat we elkaar beter hadden leren kennen, besloten we te gaan trouwen.
We zijn in Senegal getrouwd op een dinsdag...
en later diezelfde week moesten we in Guinee-Bissau zijn voor de kringvergadering.
Oké, wacht even, hier moeten we even pauzeren.
Dus als ik het goed begrijp, Alain...
vertel ons alsjeblieft dat er geen enkele kringopziener of vervangende kringopziener...
beschikbaar was in heel West-Afrika die die kringvergadering voor jou kon doen.
Jullie waren net vier dagen getrouwd en moesten al in een ander land zijn voor een kringvergadering?
En er was niemand anders die die kring voor jou kon doen? Serieus?
We deden het echt heel graag.
We hebben ervaren dat de zegeningen van Jehovah veel groter zijn dan de offers die we in zijn dienst brengen.
We hielden echt van de kringdienst.
We vonden het heerlijk om bij onze broeders en zusters te zijn.
We vonden het geweldig om met ze in de velddienst te gaan.
Je ziet het op de foto: met de broeders en zusters prediken vinden we heel bijzonder.
Als ik deze foto zie, dan komen er allemaal mooie herinneringen bij me boven.
We vonden het ook heel leuk om bij ze op bezoek te gaan, hun grote geloof te zien...
en ook hun liefde voor Jehovah ondanks de vele uitdagingen waar ze mee te maken hadden.
We gingen echt heel veel van ze houden.
Ja, als ik jullie grote glimlach zie op die foto...
is duidelijk te zien dat jullie niet alleen van het werk hielden, maar ook van de mensen in jullie gebied.
Maar we weten allemaal dat dingen veranderen, toch?
En jullie kregen een nieuwe toewijzing.
Jullie gingen uit de kringdienst en naar Bethel in Senegal.
Jullie vertelden me dat deze foto werd genomen twee maanden voordat jullie naar New York kwamen voor jullie Gileadopleiding.
Broeder Splane bracht toen een herderlijk bezoek aan jullie Bethelfamilie.
Jullie hebben trouwens een prachtige Bethelfamilie.
Uit onze eerdere gesprekken was duidelijk te merken...
hoeveel waardering jullie hebben voor de jongeren in onze organisatie.
Wat hebben jullie persoonlijk opgemerkt, wat zijn volgens jullie een paar belangrijke dingen die jongeren zouden moeten doen...
om zich te blijven focussen op hun dienst voor Jehovah en te groeien naar geestelijke volwassenheid?
Wat hebben jullie opgemerkt?
Ik heb gezien dat het heel belangrijk is dat jongeren zich de waarheid eigen maken...
en dat ze een goede geestelijke routine hebben, waardoor ze blijven werken aan een hechte persoonlijke band met Jehovah.
Het is ook belangrijk dat ze omgang zoeken met ervaren broeders en zusters...
die ze kunnen helpen hun focus te houden.
Als ze dat doen, zullen ze echt succes hebben in hun leven als christen.
Ik vraag Jehovah vaak of al onze jongeren mogen ervaren wat er wordt gezegd in Psalm 34:8...
namelijk dat ze mogen proeven en zien dat Jehovah goed is.
Als ze dat ervaren, zullen ze beseffen dat Jehovah deuren voor ze kan openen op manieren die ze zich niet kunnen voorstellen.
Dat zal leiden tot een leven dat voldoening geeft, zonder dat ze ergens spijt van hebben.
Dat zijn mooie punten die je noemt, Achaïe, dankjewel.
Wil jij er nog iets aan toevoegen, Alain?
Als ik terugkijk, kan ik echt zeggen dat Jehovah heel lief en goed voor ons is geweest.
Hij heeft voorzien in broeders en zusters met veel ervaring.
Ze hebben ons geholpen de moed te vinden om hem op de eerste plaats in ons leven te stellen.
Hun keuzes hebben ons aangemoedigd om ook goede keuzes te maken.
En Jehovah heeft ons gezegend op manieren die we ons nooit hadden kunnen voorstellen.
En we zijn ervan overtuigd dat hij hetzelfde zal blijven doen voor al onze broeders en zusters...
ook voor jongeren die de moed hebben om Jehovah op de eerste plaats te stellen.
We willen jullie allebei heel erg bedanken voor jullie aanmoedigende commentaren.
En we bidden dat Jehovah jullie zal blijven zegenen bij het maken van verstandige beslissingen in zijn dienst.
Bedankt dat we jullie mochten interviewen. -Graag gedaan.
En dan nu, last but not least, gaan we naar de andere kant van de wereld, naar Oekraïne.
Daar komt de laatste gast in ons programma vandaan.
We gaan luisteren naar het verhaal van Anzjel Tkatsjoek.
Welkom Anzjel. -Bedankt.
Wat leuk dat je vandaag bij The Inside Story bent.
Oké Anzjel, er wordt vaak gezegd dat als je naar iemands verhaal luistert, je een reis door zijn leven maakt.
Maar met jouw verhaal, Anzjel, maken we een reis door het leven van verschillende personen.
Klopt. Mijn betovergrootvader en betovergrootmoeder waren de eerste Getuigen van Jehovah in onze familie.
Hier zie je een foto van ze uit de jaren 40, in Oekraïne.
Dat is absoluut een mooi erfgoed om deel van uit te maken.
Wat zou je zeggen, Anzjel?
Hebben de keuzes die familieleden van jou door de jaren heen hebben gemaakt...
direct invloed gehad op het feit dat jij nu de 149ste klas van Gilead bijwoont?
Dat weet ik wel zeker.
Jarenlang hebben ze Jehovah trouw gediend.
Hun leven was erg zwaar, maar wel heel boeiend.
Ze zaten vol met verhalen.
Toen mijn overgrootvader bijvoorbeeld werd verbannen naar Siberië omdat hij een Getuige van Jehovah was...
stuurde mijn overgrootmoeder hem steeds tijdschriften die ze verstopte in potten met varkensvet.
Je zei varkensvet. Oké, dat klinkt heel interessant.
Kun je ons iets meer vertellen over dat geheime varkensvetrecept van je overgrootmoeder?
Oké, mijn moeder heeft wat foto’s voor me gemaakt en naar me opgestuurd om te laten zien hoe het werd gedaan.
Zoals je op de foto kunt zien, werd het vet eerst gesmolten, zodat je vloeibaar vet kreeg.
Vervolgens moest je wachten tot het vet stolde en hard werd.
Daarna werd er een gat in het vet gemaakt.
Een tijdschrift werd in linnen gewikkeld en in dat gat gestopt.
Daarna werd er nog wat extra vet bovenop gedaan zodat je het tijdschrift niet meer zag.
Nu had je zowel letterlijk als geestelijk voedsel in één pot.
Wel kijk eens aan, alles wat je nodig hebt om te overleven in Siberië.
Maar ik vraag me af: hebben de bewakers in Siberië die tijdschriften in het varkensvet ooit gevonden?
Jammer genoeg wel.
En om die reden werd de verbanning van mijn overgrootvader naar Siberië met nog eens vijfenhalf jaar verlengd.
Maar al snel werd zijn zoon, mijn grootvader, ook naar Siberië verbannen.
Hier zie je mijn overgrootvader op de linkerfoto en mijn grootvader op de rechterfoto.
Je hebt ons al een paar dingen verteld over je overgrootvader.
Maar wat kun je ons vertellen over je grootvader, op de rechterfoto?
Hij werkte heel hard voor Jehovah.
Toen hij in Siberië zat, hielp hij plaatselijke broeders en zusters te voorzien van Bijbelse publicaties...
ook al was dat soms heel gevaarlijk.
Het waren duidelijk allebei moedige mannen.
Wanneer kreeg je familie toestemming om Siberië te verlaten en terug te gaan naar Oekraïne?
Dat was in 1967/68.
Rond die tijd begon mijn grootvader met het kopiëren van Bijbelse tijdschriften en boeken, en de hele familie hielp mee.
Dat is geweldig! Was er een specifieke methode die ze daarvoor gebruikten?
Ze gebruikten verschillende methoden.
Zo gebruikten ze een speciaal fotoapparaat, zoals je hier ziet, om foto’s van tijdschriften te maken.
Dit apparaat en vergelijkbare apparaten werden gebruikt om thuis zelf publicaties te maken.
Als ik die foto’s zie, is het duidelijk dat de mannen in jouw familie niet alleen moedig maar ook ijverig waren.
Dat waren ze zeker. Maar dat geldt ook voor de vrouwen in onze familie.
Hier op deze foto zie je mijn overgrootmoeder met haar dochter...
en zij was het die de tijdschriften in de potten met varkensvet verstopte.
En hier zie je mijn grootmoeder van mijn moeders kant.
Zij was ook een Getuige.
Je ziet haar hier met haar kinderen.
Het meisje met de gitaar is mijn moeder.
Op een bepaald moment wilde de regering ze uit elkaar halen.
Ze wilden een openbare hoorzitting houden om alle kinderen bij haar weg te halen.
De reden dat ze dat wilden doen, was omdat ze in die tijd in de Sovjet-Unie alle kinderen wilden dwingen...
om de politieke ideeën van de regering te ondersteunen.
Maar de kinderen van mijn grootmoeder weigerden dat te doen.
Dat is interessant. De kinderen maakten die keus.
Maar hoe zat het met je grootmoeder toen ze gedwongen werd om een keus te maken...
tussen wat de communistische partij haar oplegde en wat Jehovah zei?
Wat deed zij?
Ze wilde aan iedereen laten zien dat ze een goede moeder was...
en dat dat kwam omdat ze een van Jehovah’s Getuigen was, omdat ze in God geloofde.
Het was zelfs zo dat tijdens die hoorzitting een vrouw opstond en schreeuwde:
Luister niet naar haar, straks word je ook een Jehovah’s Getuige!
Maar anderen zeiden: Nee, we willen meer horen.
Dus ze ging door.
En toen ze uitgepraat was, stemde iedereen in haar voordeel, zodat ze alle kinderen mocht houden.
Op de foto zie je mijn grootmoeder jaren later met haar familie, haar kinderen en kleinkinderen.
Wow, dat is echt een geweldig verhaal.
Het is duidelijk dat Jehovah haar heeft gezegend voor haar trouwe dienst.
Maar Anzjel, als je nadenkt over de beslissingen die familieleden van jou hebben genomen...
welke invloed hebben hun beslissingen op jou gehad?
Ze hebben me geholpen om van Jehovah te houden met mijn hele hart...
en hem altijd op de eerste plaats in mijn leven te stellen.
Kun je ons daar een voorbeeld van geven?
Zeker. In Oekraïne zijn alle jonge mannen verplicht om in militaire dienst te gaan.
Maar net als veel andere broeders heb ik dat geweigerd.
In plaats daarvan koos ik voor vervangende dienstplicht.
Ik woonde toen nog thuis.
De regering geeft je dan gewoon willekeurig werk te doen en je bent verplicht dat twee jaar te doen.
Zou je ons ook willen vertellen welk werk ze jou te doen gaven?
Oké, dus ik kreeg als taak rioleringen en watertanks schoon te maken.
Ik moest dan in zo’n tank klimmen.
Die waren echt smerig en ik moest ze helemaal schoonmaken.
Het was ook echt heel zwaar werk om te doen.
En soms had ik het er heel moeilijk mee dat ik dat moest doen.
We vinden het heel erg voor je, Anzjel, dat je dat moest meemaken.
Maar tegelijkertijd waarderen we echt je trouw aan Jehovah.
Wat heeft je geholpen om die moeilijke periode in je leven te doorstaan?
Voor mij was dat mijn familie.
Ik dacht steeds aan m’n grootvader, m’n grootmoeder, m’n overgrootvader en m’n overgrootmoeder, en dan dacht ik:
Zij hebben me laten zien hoe het moet.
Ze hebben me laten zien hoe je kunt volharden.
Ze hebben me laten zien dat met Jehovah’s hulp, ook ik dat kan.
Dat zijn echt enkele belangrijke lessen die je van je familie hebt geleerd.
En nu zit je hier op Gilead.
Je hebt je Gileadopleiding achter de rug.
We kunnen ons voorstellen hoe trots en blij je familie zich nu zal voelen.
Kun je ons vertellen wat het hoogtepunt was voor jou van je Gileadopleiding?
Zeker.
Gilead heeft me geholpen om meer te zien, meer te begrijpen en meer te voelen:
meer te zien van de prachtige geschiedenis van Jehovah’s volk, het prachtige erfgoed dat we hebben...
meer te begrijpen van de prachtige, diepe Bijbelse juweeltjes, lessen voor mij persoonlijk...
en meer te voelen van Jehovah’s liefde en de liefde van de broeders en zusters, vooral hier.
Weet je, mijn familie had alleen maar een paar tijdschriften, een paar boeken en een liederenbundel...
maar het was genoeg om een sterk geloof in Jehovah te kunnen opbouwen.
Dus ik kijk ernaar uit om in de nieuwe wereld iedereen van mijn grote familie te zien.
Dan wil ik heel graag alle prachtige juweeltjes met ze delen die ik hier op Gilead heb geleerd terwijl zij sliepen.
En dan wil ik tegen ze zeggen: Bedankt voor jullie prachtige voorbeeld van geloof.
Nou Anzjel, je hebt echt ons hart geraakt met jouw prachtige verhaal.
Heel erg bedankt dat je je familiegeschiedenis met ons wilde delen.
We hebben er echt van genoten. -Graag gedaan.
Zoals we in het begin van deze interviews al zeiden...
werd tegen de stammen van Israël gezegd dat ze zelf moesten kiezen wie ze zouden dienen.
Hun antwoord is opgetekend in Jozua 24:18, waar ze zeiden:
Ook wij zullen Jehovah dienen, want hij is onze God.
Dat was echt een verstandige keus.
Zoals we hebben geleerd van de ervaringen die onze vier gasten vandaag vertelden...
maakt het echt iets uit welke keuzes we maken.
Het maakt iets uit voor onszelf, voor onze familieleden, voor onze wereldwijde broederschap...
maar vooral voor onze lieve God, Jehovah.
We hopen dat jullie aangemoedigd zijn, maar ook gemotiveerd door de ervaringen die jullie vandaag hebben gehoord.
We kijken al uit naar de volgende editie van The Inside Story, maar geniet nu nog van deze korte fotoserie van klas 149.
Dat was geweldig!
Dankjewel broeder Chilton, en ook de studenten die eraan hebben meegedaan.