Welkom allemaal.
Vandaag zal broeder Robert Luccioni...
helper bij het Uitgeverscomité de dagtekst voorlezen.
Het is vandaag zaterdag 27 maart.
De tekst is genomen uit Romeinen 8:16:
De geest zelf getuigt met onze geest dat we Gods kinderen zijn.
Dank je, Rob.
Ik vind het fijn om jullie, broeders en zusters van over de hele wereld...
welkom te mogen heten bij dit programma van de ochtendaanbidding.
Wat is een bijzondere dag is dit voor ons allemaal.
Vanavond na zonsondergang...
is het volgens de oude Joodse kalender 14 nisan.
Dat is de 1987ste herdenking van Jezus’ offerdood.
Op 14 nisan 33 gaf Jezus bereidwillig...
overeenkomstig Jehovah’s wil, z’n volmaakte menselijke leven.
Hij deed dit om de mensheid te verlossen van de zonde van onze voorvader Adam.
We kennen waarschijnlijk allemaal het verslag over Adam en Eva...
onze voorouders.
Toen Adam werd geschapen had hij het vooruitzicht eeuwig te leven.
Dat was Jehovah’s oorspronkelijke bedoeling.
Jehovah had Adam duidelijk verteld dat zijn eeuwige leven...
afhankelijk was van z’n gehoorzaamheid.
Ze ontvingen een eenvoudig, ongecompliceerd gebod...
om hun gehoorzaamheid te toetsen:
Van één boom mag je niet eten.
Helaas weten we allemaal hoe het afliep.
Onder invloed van een opstandige engel, Satan de Duivel...
at Eva van de vrucht van die boom.
En Adam was zo dom haar aanbod niet af te wijzen...
en hij deed hetzelfde.
Door ongehoorzaam te zijn aan God...
verloor Adam het vooruitzicht op eeuwig leven.
Maar wat heeft dat met ons te maken?
Voor het antwoord gaan we naar Romeinen hoofdstuk 5, en lezen we vers 12:
Dus door één mens [Adam] is de zonde in de wereld gekomen...
en door de zonde de dood...
en zo heeft de dood zich tot alle mensen uitgebreid...
omdat ze allemaal hebben gezondigd.
Heb je opgemerkt dat de dood door Adam in de wereld is gekomen?
Niet door Jehovah.
Net zoals ouders een ernstige genetische afwijking aan hun kinderen kunnen doorgeven...
gaven Adam en Eva de straf van de dood door aan hun kinderen.
Zoals we hebben gezien legt Paulus in vers 12 uit hoe de dood...
in de wereld is gekomen.
Maar hij maakt de gedachte in dat vers niet helemaal af...
hij noemt niet de oplossing.
Paulus begon zijn zin op zo’n manier...
dat het volgens de regels van de Griekse grammatica logisch zou zijn...
dat er een oplossing zou volgen.
Verder maakt Paulus in vers 12 duidelijk wie verantwoordelijk is voor de dood.
Door één mens heeft de dood zich uitgebreid.
Maar wat is nou de oplossing?
Dat kunnen we zien in vers 19...
daar noemt Paulus niet alleen het probleem...
maar geeft hij ook de oplossing voor het probleem.
Dus laten we vers 19 lezen.
Want zoals door de ongehoorzaamheid van de ene mens velen zondaars werden...
zo zullen ook door de gehoorzaamheid van de ene persoon velen rechtvaardig worden.
Ja, Jezus wordt hier als de oplossing genoemd.
Omdat Jezus z’n leven voor ons heeft gegeven...
hebben wij nu de hoop op eeuwig leven.
Sommigen hebben de hoop op eeuwig leven in de hemel...
maar de meeste mensen hebben de hoop eeuwig in volmaaktheid te leven...
op een prachtige herstelde aarde.
Want dat was Jehovah’s oorspronkelijke bedoeling met de aarde, nietwaar?
En als Jehovah ergens aan begint, maakt hij het ook af.
Maar de tekst van vandaag, Romeinen 8:16...
gaat over degenen die de hoop hebben op eeuwig leven in de hemel...
waar ze samen met Jezus dienen in het Messiaanse Koninkrijk.
Laten we het nog een keer samen lezen.
Romeinen 8:16:
De geest zelf getuigt met onze geest dat we Gods kinderen zijn.
Maar hoe getuigt Gods geest zodat iemand weet dat hij gezalfd is...
voor een toekomstige rol in de hemel?
Laten we eens gaan naar het boek Handelingen.
En misschien kun je eerst je ogen laten gaan over Handelingen 1:4,5.
Waar we lezen dat Jezus een paar dagen na zijn opstanding...
aan zijn volgelingen verscheen en ze de instructie gaf...
om in Jeruzalem te blijven wachten op een speciaal geschenk:
de heilige geest.
Zoals Jezus had gezegd werd een paar dagen later met Pinksteren...
de heilige geest uitgestort.
Ongeveer 120 discipelen waren samengekomen in een bovenkamer...
en toen ze met heilige geest vervuld werden...
was dat spectaculair.
Laten we dat lezen in Handelingen hoofdstuk 2...
vanaf vers 2:
Plotseling kwam er uit de hemel een geluid dat klonk als een sterke windvlaag...
en het vulde het hele huis waar ze waren.
Toen zagen ze een soort vuurtongen.
Die verspreidden zich en op iedereen daalde er één neer.
Ze werden allemaal met heilige geest vervuld...
en begonnen in verschillende talen te spreken...
zoals het hun door de geest werd ingegeven.
Deze 120 discipelen...
waren de eersten die werden gezalfd met heilige geest...
en die de hoop kregen met Jezus te regeren in de hemel.
Ze zouden die ervaring natuurlijk nooit vergeten.
En bovendien kwam het niet in hun geest op...
eraan te twijfelen dat Gods geest met hun geest had getuigd.
Maar hoe zit het met degenen die daarna gezalfd werden?
Zou iedereen die met Christus in de hemel gaat regeren een wonder meemaken...
zoals met de 120 discipelen gebeurde?
Het antwoord is nee.
Hoe weten we dat?
Laten we gaan naar Handelingen 2:37,38...
waar wordt gesproken over de duizenden mensen...
die ook met heilige geest gezalfd werden later op diezelfde dag met Pinksteren.
We lezen vanaf vers 37.
Toen ze dat hoorden, werden ze diep in hun hart geraakt...
en ze zeiden tegen Petrus en de andere apostelen:
Mannen, broeders, wat moeten we doen?
Petrus antwoordde:
Heb berouw, en laat je dopen in de naam van Jezus Christus...
zodat je zonden vergeven kunnen worden.
Dan zul je als vrije gave de heilige geest ontvangen.
In vers 41 lezen we dat ongeveer 3000 personen werden gedoopt.
Maar heb je opgemerkt...
dat hoewel ze na hun doop met heilige geest werden gezalfd...
dat niet op een spectaculaire manier gebeurde...
zoals eerder die dag wel bij de 120 discipelen was gebeurd.
Maar dit roept een andere vraag op:
Kunnen we uit dit verslag opmaken dat personen die gezalfd worden...
die zalving met de geest ontvangen op de dag van hun doop?
Opnieuw is het antwoord nee.
Waarom kunnen we dat zeggen?
Laten we eens gaan naar Handelingen hoofdstuk 8.
En daar lezen we een interessant verslag, vanaf vers 14:
Toen de apostelen in Jeruzalem hoorden dat Samaria...
het woord van God had aanvaard...
stuurden ze Petrus en Johannes naar hen toe.
Die gingen er dus heen en baden voor hen...
dat ze heilige geest zouden krijgen.
Want die was nog op niemand van hen gekomen...
maar ze waren alleen in de naam van de Heer Jezus gedoopt.
Daarna legden Petrus en Johannes hun de handen op...
en ze kregen heilige geest.
Deze verzen beschrijven hoe personen in Samaria...
met heilige geest gezalfd werden enige tijd na hun doop.
En dat gebeurt in onze tijd ook.
Jehovah maakt iemand pas een tijd na zijn doop duidelijk dat hij gezalfd is...
nadat die persoon de gelegenheid heeft gehad...
een tijd lang z’n trouw te bewijzen.
Dan nu de vraag:
Hoe weet iemand nou zeker of hij of zij een hemelse roeping heeft?
Laten we gaan naar 1 Johannes hoofdstuk 2 om het antwoord op die vraag te vinden.
1 Johannes 2:20:
Jullie hebben een zalving van de Heilige en jullie hebben allemaal kennis.
Ze hebben dus kennis, ze weten zeker dat ze gezalfd zijn.
Laten we nu naar vers 27 gaan:
En wat jullie betreft:
de zalving die jullie van hem hebben ontvangen blijft in jullie...
en jullie hebben niemand nodig die je onderwijst.
Maar de zalving door hem leert jullie alle dingen...
en is waar en is geen leugen.
Dus gezalfden...
hebben niet de bevestiging van anderen nodig.
Hun zalving is duidelijk, zeker en echt.
Denk hierover na: de heilige geest is de sterkste kracht in het universum.
Jehovah gebruikte die geest om de zon, de maan en de sterren te maken...
en om al het leven te scheppen in de hemel en op aarde.
Hij gebruikte die geest ook om zijn boodschap over te brengen...
aan de Bijbelschrijvers.
Jehovah is zelfs de grootste communicator in het universum.
Dus als hij met z’n geest iemand duidelijk maakt dat hij gezalfd is...
communiceert hij niet vaag, zo van: Misschien heb je een hemelse roeping...
waardoor iemand blijft twijfelen en niet weet waar hij toe is.
Nee, zijn communicatie is altijd duidelijk.
Daardoor is er geen enkele twijfel in iemands geest of hart.
Dus als iemand zich afvraagt of hij nou wel of niet gezalfd is...
is het antwoord al duidelijk, hij is het niet.
Maar hoe zit het met de miljoenen mensen...
die niet door Jehovah met heilige geest zijn gezalfd?
Zij hebben de prachtige hoop die Jehovah oorspronkelijk voor mensen in gedachten had...
toen het nog niet nodig was dat mensen naar de hemel zouden gaan...
eeuwig leven in een paradijs op aarde.
In Romeinen hoofdstuk 8, het hoofdstuk van de dagtekst...
wordt in vers 21 zelfs over de menselijke schepping gezegd:
Ook de schepping zelf zal bevrijd worden uit de slavernij van de vergankelijkheid...
en zal de glorieuze vrijheid van Gods kinderen hebben.
Dus of we nu de hoop hebben op leven in de hemel of op aarde...
wij allemaal, als Jehovah’s aanbidders over de hele wereld, kijken uit...
naar onze prachtige hoop op eeuwig leven.
Later vandaag, na zonsondergang...
als we het Avondmaal vieren en Jezus’ dood herdenken...
zullen we gaan stilstaan bij de twee grootste uitingen van liefde ooit...
waardoor we nu deze prachtige hoop hebben.
Laten we nu broeder Robert Luccioni vragen...
om het commentaar bij de tekst van vandaag voor te lezen.
Hoe weet iemand dat hij of zij een hemelse roeping heeft?
Het antwoord is te vinden in de tekst voor vandaag...
woorden van Paulus aan degenen in Rome...
die waren geroepen om heiligen te zijn.
Hij zei ook:
De geest die jullie hebben gekregen is er niet een van slavernij...
wat weer tot angst zou leiden, maar van adoptie als zonen.
Door die geest roepen we uit: Abba, Vader!
Dus door middel van zijn heilige geest...
maakt God de gezalfden duidelijk dat ze die hemelse roeping hebben.
Jehovah zorgt ervoor dat degenen die de uitnodiging krijgen om naar de hemel te gaan...
in hun geest en hart geen enkele twijfel over hun roeping hebben.
Gezalfde christenen hebben van niemand de bevestiging nodig dat ze gezalfd zijn.
Dankjewel, Rob.
Nu gaan we verder met het Bijbelleesgedeelte van vandaag.
We gaan lezen over de gebeurtenissen op 13 nisan in Lukas 22 en Markus 14.
Daarna lezen we wat er na zonsondergang gebeurde op 14 nisan.
Dat gaan we ook lezen in Lukas hoofdstuk 22.
Je ziet de Bijbelteksten in beeld verschijnen in je eigen taal.
Toen brak de dag van het Feest van het Ongezuurde Brood aan...
de dag waarop het paschaoffer gebracht moest worden.
Jezus stuurde Petrus en Johannes eropuit en zei:
Ga de paschamaaltijd voor ons klaarmaken, zodat we die kunnen eten.
Ze vroegen hem: Waar wil je dat we het klaarmaken?
Hij antwoordde:
Wanneer jullie de stad in gaan...
zal jullie een man tegemoetkomen die een waterkruik draagt.
Volg hem naar het huis dat hij binnengaat.
Zeg tegen de eigenaar van het huis:
De Meester vraagt u:
Waar is het gastenvertrek waar ik met mijn discipelen de paschamaaltijd kan eten?
De man zal jullie dan boven een grote kamer laten zien die al is ingericht.
Maak het daar klaar.
Ze vertrokken en vonden het precies zoals hij hun had gezegd.
En ze maakten alles klaar voor het Pascha.
Op de eerste dag van het Feest van het Ongezuurde Brood...
de dag waarop het paschaoffer wordt geslacht, zeiden zijn discipelen tegen hem:
Waar wil je dat we voorbereidingen gaan treffen...
zodat je de paschamaaltijd kunt eten?
Hij stuurde twee van zijn discipelen eropuit en zei tegen ze:
Ga de stad in.
Er zal jullie een man tegemoetkomen die een waterkruik draagt.
Volg hem, en waar hij binnengaat...
moeten jullie tegen de eigenaar van het huis zeggen:
De Meester vraagt:
Waar is het gastenvertrek waar ik met mijn discipelen de paschamaaltijd kan eten?
Hij zal jullie dan boven een grote kamer laten zien die ingericht en klaar is.
Tref daar de voorbereidingen.
De discipelen gingen op weg.
Ze kwamen in de stad en vonden het precies zoals hij hun had gezegd.
En ze maakten alles klaar voor het Pascha.
Toen het zover was, ging hij samen met de apostelen aan tafel.
Hij zei tegen ze:
Ik heb er echt naar verlangd...
om deze paschamaaltijd met jullie te eten vóór mijn lijden.
Want ik zeg jullie:
ik zal het niet meer eten tot de vervulling ervan in Gods Koninkrijk.
Hij nam een beker aan, sprak een dankgebed uit en zei:
Neem deze beker en geef hem aan elkaar door...
want ik zeg jullie:
vanaf nu zal ik niet meer van de vrucht van de wijnstok drinken...
totdat Gods Koninkrijk komt.
Hij nam ook een brood en sprak een dankgebed uit.
Daarna brak hij het, gaf het aan hen en zei:
Dit betekent mijn lichaam, dat voor jullie gegeven zal worden.
Blijf dit doen om mij te gedenken.
Na de maaltijd deed hij hetzelfde met de beker en zei:
Deze beker betekent het nieuwe verbond dat wordt bekrachtigd door mijn bloed...
dat voor jullie vergoten zal worden.
Maar weet dat mijn verrader hier bij mij aan tafel is.
Want de Mensenzoon zal inderdaad zijn weg gaan zoals is bepaald.
Maar wee de man door wie hij wordt verraden!
Toen begonnen ze er met elkaar over te praten wie van hen zoiets zou kunnen doen.
Er ontstond onder hen ook een verhitte discussie...
over de vraag wie van hen de grootste was.
Daarop zei hij tegen hen:
De koningen van de volken heersen over hen...
en de machthebbers laten zich weldoener noemen.
Maar laat dat bij jullie niet zo zijn.
De grootste onder jullie moet juist als de jongste worden...
en degene die de leiding neemt als degene die dient.
Want wie is groter:
degene die aan tafel aanligt of degene die bedient?
Is het niet degene die aan tafel aanligt?
Toch ben ik hier degene die jullie bedient.
Jullie zijn degenen die tijdens mijn beproevingen steeds bij me zijn gebleven.
En ik sluit een verbond met jullie voor een koninkrijk...
net zoals mijn Vader een verbond met mij heeft gesloten...
zodat jullie in mijn Koninkrijk aan mijn tafel kunnen eten en drinken...
en op tronen kunnen zitten om de 12 stammen van Israël te oordelen.
Simon, Simon!
Satan heeft jullie allemaal voor zich opgeëist om jullie te ziften als tarwe.
Maar ik heb voor je gesmeekt dat je geloof niet zou bezwijken.
En als je tot inkeer bent gekomen, moet je je broeders versterken.
Hij antwoordde:
Heer, ik ben bereid om met je de gevangenis in te gaan en zelfs te sterven.
Maar Jezus zei:
Ik zeg je, Petrus:
nog voordat er vandaag een haan kraait...
zul je drie keer zeggen dat je mij niet kent.
Ook zei hij tegen ze:
Toen ik jullie eropuit stuurde zonder geldbuidel, voedselzak en sandalen...
zijn jullie toen iets tekortgekomen?
Ze antwoordden: Nee.
Hij zei tegen ze:
Maar als je een geldbuidel en een voedselzak hebt...
moet je die nu wel meenemen.
En als je geen zwaard hebt...
moet je je bovenkleed verkopen en er een aanschaffen.
Ik zeg jullie dat in mij volbracht moet worden wat geschreven staat, namelijk:
Hij werd tot de wettelozen gerekend.
Want deze woorden gaan nu in mij in vervulling.
Ze zeiden: Kijk Heer, hier zijn twee zwaarden.
Hij antwoordde: Dat is genoeg.
Hij vertrok en ging zoals altijd naar de Olijfberg.
De discipelen gingen met hem mee.
Toen hij daar was aangekomen, zei hij tegen ze:
Blijf bidden, zodat jullie niet toegeven aan verleiding.
Hij ging bij ze weg...
en op ongeveer een steenworp afstand knielde hij neer en ging in gebed.
Hij zei: Vader, als u het wilt, neem deze beker dan van mij weg.
Maar laat niet mijn wil gebeuren, maar die van u.
Toen verscheen er een engel uit de hemel aan hem, die hem sterkte.
Maar zijn leed was zo groot dat hij nog intenser ging bidden.
Zijn zweet werd als druppels bloed, die op de grond vielen.
Na het gebed stond hij op en ging naar de discipelen.
Hij trof ze slapend aan, want ze waren uitgeput van verdriet.
Hij zei: Waarom slapen jullie?
Sta op en blijf bidden, zodat jullie niet toegeven aan verleiding.
Hij was nog niet uitgesproken of er kwam een menigte aan.
Voorop liep de man die Judas werd genoemd, één van de twaalf.
Hij kwam op Jezus af om hem te kussen.
Maar Jezus zei tegen hem:
Judas, verraad je de Mensenzoon met een kus?
Toen degenen die bij hem stonden, begrepen wat er ging gebeuren, zeiden ze:
Heer, zullen we er met het zwaard op inslaan?
Een van hen haalde zelfs uit naar de slaaf van de hogepriester...
en sloeg hem zijn rechteroor af.
Maar Jezus zei: Zo is het genoeg.
En hij raakte het oor aan en genas hem.
Toen zei Jezus tegen de overpriesters, de tempelwachters...
en de oudsten die op hem af waren gekomen:
Zijn jullie met zwaarden en knuppels gekomen alsof ik een misdadiger ben?
Dag in dag uit was ik bij jullie in de tempel...
en toen hebben jullie geen vinger naar me uitgestoken.
Maar dit is jullie uur en de duisternis heerst.
Toen namen ze hem gevangen en leidden hem naar het huis van de hogepriester.
Petrus volgde op een afstand.
Ze staken midden op de binnenplaats een vuur aan en gingen bij elkaar zitten.
Petrus zat tussen hen in.
Bij het licht van het vuur zag een dienstmeisje hem zitten.
Ze bekeek hem goed en zei: Deze man was ook bij hem.
Maar hij ontkende het en zei tegen haar: Ik ken hem niet.
Even later zag iemand anders hem en zei:
Jij hoort ook bij hen. Maar Petrus zei: Welnee, man.
Ongeveer een uur later zei weer een ander heel stellig:
Ja, deze man was ook bij hem. Trouwens, hij is een Galileeër!
Maar Petrus zei tegen de man: Ik weet niet waar je het over hebt.
Onmiddellijk, terwijl hij nog praatte, kraaide er een haan.
De Heer draaide zich om en keek Petrus aan...
en Petrus herinnerde zich de uitspraak van de Heer:
Voordat vandaag een haan kraait, zul je drie keer zeggen dat je mij niet kent.
Hij ging naar buiten en huilde bitter.
De mannen die Jezus gevangenhielden, maakten hem belachelijk en sloegen hem.
Ze bedekten zijn gezicht en zeiden:
Profeteer! Wie is het die je geslagen heeft?
En ze zeiden allerlei andere lasterlijke dingen tegen hem.
Wat was het een voorrecht...
om jullie, miljoenen lieve broeders en zusters over de hele wereld, te mogen toespreken.
Jullie zijn kostbare schapen in Jehovah’s kudde.
Weet dat we echt heel veel van jullie houden.
En mag Jehovah deze avond met elk van ons zijn.
En of we nu wel of niet fysiek bij elkaar zijn...
in gedachten zijn we allemaal met elkaar verbonden...
als we samen de belangrijkste gebeurtenis van het jaar vieren:
De herdenking van Jezus’ dood.
Een onbeschrijflijk groot geschenk van onze Vader Jehovah.