We gaan graag verder met het programma van de jaarvergadering.
We gaan nu luisteren naar broeder Len Myers...
helper van het Schrijverscomité.
Hij zal enkele vrouwen interviewen van bijkantoorcomitéleden...
in de Verenigde Staten.
Broeders Myers, ga je gang.
In de Bijbel staan veel verslagen over bijzondere vrouwen.
Eén zo’n zuster wordt genoemd door de apostel Paulus in Romeinen 16:1,2.
Daar heeft hij het over Febe, die veel broeders en zusters had bijgestaan...
onder wie Paulus.
Vandaag hebben we het voorrecht om een paar getrouwe zusters te leren kennen...
die iets unieks gemeen hebben.
Ze zijn allemaal getrouwd met broeders die dienen als bijkantoorcomitélid in de VS.
Zuster Snyder, we zouden je graag wat vragen willen stellen.
Kun je ons vertellen hoe je in de waarheid bent gekomen?
M’n ouders hebben me in de waarheid opgevoed.
En Jehovah heeft me tot zich getrokken door het voorbeeld van m’n zus...
en ik heb veel geleerd van de liefde van de ouderen in de gemeente.
Waarom ben je begonnen met pionieren en hoe ben je op Bethel terechtgekomen?
Het begon toen ik iets moeilijks meemaakte.
Toen ik nog een tiener was, overleed er een vriendin van mij.
En ik begreep niet waarom Jehovah zoiets toeliet met zo’n mooi persoon.
Een oudere pionierster moedigde me daarom aan...
om nazoekwerk te doen over de soevereiniteitskwestie.
En dat gaf me niet alleen troost...
maar ik ging er ook over nadenken wat echt belangrijk was in m’n leven.
Ik wilde weten of ik echt geloofde dat Jehovah voor me zou zorgen...
als ik hem op de eerste plaats zou stellen.
Dus ik ging pionieren en stopte met m’n opleiding.
En het duurde niet lang voordat ik blut was en ik moest de huur betalen.
En de volgende vergadering deed ik m’n laatste 50 dollar in de bijdragenbus...
en dacht: Dat is ‘t. Klaar. Het werkt niet. Ik ga weer studeren.
Maar die avond kwam ik erachter dat Mattheüs 6:33 echt waar is.
Jehovah verraste me en ik kreeg hulp uit de meest onverwachte hoeken.
En hij is altijd voor me blijven zorgen.
En later ging je met Troy op Bethel dienen, toch?
Welke Betheltoewijzingen heb je gehad?
Ik heb in de Huishouding gewerkt...
en ik heb veel toewijzingen gehad binnen de afdeling Transport...
en ik mocht meehelpen met de bouwprojecten in Warwick en Tuxedo.
Als vrouw van een bijkantoorcomitélid heb je een druk schema.
Kun je één uitdaging noemen?
Zoals de meeste vrouwen van goede herders...
zou ik graag meer tijd met m’n man willen.
Dat is begrijpelijk.
Wat heb je gedaan om met die uitdaging om te gaan?
Door gebed, studie en meditatie ben ik me ervan bewust...
dat we een geestelijke oorlog voeren.
En in een oorlog heb je andere prioriteiten.
Dus ik kan geen ideale omstandigheden verwachten, hoewel ze er wel snel aankomen.
Nu gaat het om het bevorderen van de ware aanbidding.
En hoewel het belangrijk is om een gezonde en hechte band te hebben met Troy...
moet vooral Jehovah m’n bron van vreugde zijn.
En verder moet ik in gedachte houden welke offers er voor mij zijn gebracht.
Jehovah zelf offerde 33 jaar met z’n beste vriend op, voor mij.
En toen ik single was en pionierde, waren er veel zusters...
die me uitnodigden om te komen eten of om in de velddienst te gaan.
Ze stuurden ’s avonds zelfs hun man naar me toe in de vrieskou om m’n auto te repareren...
die vaak kapotging.
Dus ik ben dankbaar...
en de belangrijkste manier waarop ik m’n waardering kan tonen...
is door hun voorbeeld te volgen.
Uitdagingen brengen zegeningen met zich mee.
Kun je een van de zegeningen noemen die je hebt ervaren?
Innerlijke rust die je krijgt omdat je er volledig van overtuigd bent dat Jehovah ...
de beslissingen die zijn organisatie via het Besturende Lichaam neemt, leidt en zegent.
Als ik niet getrouwd was met een bijkantoorcomitélid, dan had ik misschien nooit geweten...
hoeveel de broeders vertrouwen op Jehovah’s geest...
en hoeveel tijd, echt heel veel tijd, ze besteden aan gebed...
en hoe intens veel ze van de broeders en zusters houden.
Dus ik schaam me dat ik me in het verleden zo druk heb gemaakt om dit soort dingen.
Maar nu is het een stuk makkelijker om gewoon mee te werken en gehoorzaam te zijn.
Heel mooi. Als je terugkijkt op je dienst voor Jehovah...
is er dan een ervaring die je met ons wilt delen?
We bezochten een klein bijkantoor in een ontwikkelingsland...
dat tientallen jaren was geteisterd door burgeroorlogen.
Ik had nog nooit zo’n armoede gezien.
En op een avond ging ik naar de eetzaal om eten voor ons te halen.
Maar nog voordat ik had opgeschept raakte ik aan de praat met een jonge broeder.
Op een gegeven moment draaide ik me om en zag ik dat het eten op was.
Ik zei: Er is geen eten meer.
Deze jonge broeder had ook nog niks gegeten.
Maar hij haalde zijn schouders op en zei: Het is maar honger.
En hij bleef enthousiast over z’n toewijzing vertellen.
Deze broeder was een commuter en erg mager...
en waarschijnlijk had hij die avond en zelfs de volgende ochtend niks te eten.
Maar als je z’n gezicht zag stralen toen hij het over z’n toewijzing had...
was het heel duidelijk dat z’n vreugde niet afhing van materiële dingen...
of het gebrek aan materiële dingen.
Dus deze les blijft me altijd bij omdat het me helpt...
om meer waardering te hebben voor wat ik heb...
en zijn voorbeeld te volgen door te focussen op wat echt belangrijk is.
En je vertelde me dat hij die avond alsnog wat te eten had gekregen, dus daar zijn we blij om.
Bedankt voor je openhartigheid en voor het delen van die ervaring.
Nu gaan we naar zuster Shirell Georges.
Zuster Georges, kun je ons vertellen hoe je in de waarheid bent gekomen?
Toen ik elf was, begon m’n moeder met Bijbelstudie.
M’n twee zussen en ik kregen studie van een andere zuster uit het boek:
Van het verloren naar het herwonnen paradijs.
Twee jaar later, op 13 november 1971, lieten m’n moeder, m’n oudste zus en ik ons dopen.
Hoe kwam het dat je ging pionieren?
Als tieners kregen we hulp van een pioniersechtpaar...
als we in de tijdelijke of de vakantiepioniersdienst gingen...
zoals dat toen genoemd werd.
Daardoor wilde ik in de gewone pioniersdienst als ik klaar was met school.
Maar toen het zover was, begon ik fulltime te werken.
Op een districtscongres werd een keer gezegd:
Als je niet pioniert, vertel Jehovah dan waarom niet.
Ik had niet echt een goede reden.
Dus maakte ik plannen om parttime te gaan werken.
In september 1980 bereikte ik m’n doel en begon ik te pionieren.
Hoe kwam je uiteindelijk op Bethel terecht?
Toen ik pionierde, mocht ik op de donderdagen meehelpen...
met het renovatieproject van de congreshal in Brooklyn.
Op een donderdag hoorde ik dat er een mededeling op Bethel was gedaan:
zusters konden nu ook commuten.
Dus na een tijdje diende ik m’n aanvraag in...
en in november 1987 begon ik als commuter.
Maar daarvoor had ik Luther ontmoet.
We kregen verkering en later trouwden we en gingen als echtpaar op Bethel dienen.
Welke Betheltoewijzingen heb je gehad?
Als commuter werkte ik op de afdeling Stomerij en na ons trouwen bleef ik daar werken.
Een korte tijd werkte ik in het magazijn van Brooklyn.
Maar toen kregen Luther en ik een onverwachte toewijzing.
We werden gevraagd om vanaf maart 1995 te gaan helpen op het bijkantoor op Jamaica.
Daar werkte ik in de Naaikamer, de Wasserij...
Keuken, Huishouding, Expeditie en Bethelkantoor.
In 2014 werd het Jamaicaanse bijkantoor samengevoegd met het bijkantoor van de VS.
We werden gevraagd om weer in de Verenigde Staten te dienen.
Eerst in Patterson, waar ik bij Audio/Video Services werkte...
en nu in Wallkill, op de Dienstafdeling.
Ook jij hebt een druk schema. Wat is voor jou een uitdaging?
Voor veel van de toewijzingen van Luther moeten we reizen.
Dat betekent dat we soms wekenlang niet in onze eigen gemeente zijn.
Dat betekent ook dat we niet elke week naar onze nabezoeken en onze Bijbelstudies kunnen.
Wat heb je gedaan om met die uitdaging om te gaan?
We laten de broeders en zusters in de gemeente altijd weten wanneer we weg zijn.
Vaak krijgen we een berichtje van ze:
Hallo, we wilden even weten hoe het met jullie gaat. Hopelijk gaat alles goed.
Dat hielp ons om een hechte band met ze te houden.
Wat we ook deden was broeders en zusters meevragen...
naar onze nabezoeken en Bijbelstudies.
Op die manier konden zij het van ons overnemen als wij weg waren.
Wat een goed idee.
Welke goede gewoonten heb je al vroeg in je leven ontwikkeld...
die je nu helpen je man te ondersteunen?
Toen we opgroeiden, leerden m’n moeder ons om tevreden te zijn en te delen wat we hadden.
In een Wachttoren-artikel stond:
Liefde geven en ontvangen leidt tot echte voldoening.
Ik kom uit een liefdevol gezin.
En toen ik mettertijd meer over Jehovah en zijn liefde leerde...
hielp dat me om tevreden te zijn in Jehovah’s dienst.
Dus wat voor toewijzing ik ook heb, ik probeer tevreden te zijn.
En ik zie de verschillen tussen de broeders en zusters en mij...
als een kans om hun unieke persoonlijkheid en eigenschappen te leren kennen...
en ervan te leren.
Als je terugkijkt op je dienst voor Jehovah, heb je ergens nog een mooie herinnering aan?
Spreuken 10:22 zegt: Het is de zegen van Jehovah die je rijk maakt.
Met zo veel mooie herinneringen voel ik me in heel veel opzichten zo rijk.
Eén herinnering is dat we meer dan 19 jaar...
op het voormalige bijkantoor op Jamaica mochten dienen.
Samenwerken met de broeders en zusters was een uniek voorrecht en was echt aanmoedigend.
Het was echt aanmoedigend om te zien hoe de broeders en zusters...
ondanks allerlei moeilijke omstandigheden hun geloof en trouw aan Jehovah toonden.
We hebben daar veel vrienden gemaakt en we hebben nu nog steeds contact met ze.
Leuk. Bedankt dat je dat met ons wilde delen.
Tot slot gaan we naar zuster Sunny Cheiky.
Zuster Cheiky, hoe ben je in de waarheid gekomen en waarom ben je gaan pionieren?
M’n moeder heeft mij en m’n twee broers in de waarheid opgevoed.
Het was niet makkelijk voor haar omdat m’n vader uit de waarheid ging...
en ons in de steek liet toen we nog heel jong waren.
Maar ze gaf ons een prachtig voorbeeld.
En door de aanmoediging van jonge pioniers in onze gemeente...
begon ik te pionieren in de gemeente Pasadena, Californië...
nadat ik in 1962 m’n diploma had gehaald.
Hoe ben je op Bethel terechtgekomen?
Ik heb in verschillende gebieden gediend waar de behoefte groter was...
zoals New Mexico, Noord-Californië, als speciale pionier in Iowa...
en daarna in een kleine gemeente in Mississippi.
Tom was Betheliet in Brooklyn...
en op een gegeven moment kwam hij naar Mississippi om een Koninkrijkszaal in te wijden.
Dus in mei 1981 ontmoetten we elkaar, zeven maanden later trouwden we...
en als echtpaar gingen we op Bethel dienen.
Mooi. Welke Betheltoewijzingen heb je allemaal gehad?
De eerste drie jaar werkte ik in de Huishouding, en nu werk ik al 35 jaar in de Wasserij.
Ik heb een tijdlang een parttimetoewijzing in de tuinploeg gehad...
en nu werk ik fulltime in de Wasserij van Wallkill.
Ook jij hebt een druk schema. Kun jij één uitdaging noemen?
Door onze toewijzingen ontmoet ik zoveel lieve mensen met wie ik meer contact zou willen hebben.
Maar ik heb zo weinig tijd...
en dan vind ik het zo vervelend dat het soms gewoon niet lukt.
Wat heb je gedaan om met die uitdaging om te gaan?
Ik hou van brieven en kaarten schrijven, dus dat is voor mij de oplossing.
Zo kan ik toch contact met ze onderhouden en dat helpt mij echt.
Wat helpt je evenwichtig te blijven ondanks je drukke schema?
Ik vond de Broadcasting van maart 2016 mooi waar drie punten werden benadrukt.
Ten eerste: tel je zegeningen.
We maken deel uit van een prachtige organisatie die bezig is met het zinvolste werk:
prediken en onderwijzen.
Ten tweede: kijk naar het grotere geheel.
Als ik me gestrest voel, probeer ik dingen in het juiste perspectief te zien.
Jehovah’s soevereiniteit op de eerste plaats en niet gefocust te zijn op mezelf.
En dat helpt me om rustig te blijven.
Ten derde: neem genoeg rust.
Want als ik dat niet doe, kan ik niet helder denken.
En lijken zelfs de gewone dingen die ik moet doen overweldigend of zelfs te veel.
Heel praktisch. Is er nog een ervaring die je met ons wilt delen?
Toen ik als speciale pionier in Iowa diende...
trouwde ik met een broeder die pionier was en later ouderling werd.
Dus ik bleef in de gemeente dienen als gewone pionier.
Na een paar jaar werd hij afvallig...
en probeerde hij me aan zijn kant te krijgen, maar ik weigerde.
De ouderlingen deden veel moeite om hem te helpen geestelijk te herstellen...
maar koppig weigerde hij om te veranderen.
En na een tijdje ging hij bij me weg en maakte hij een eind aan ons huwelijk.
Maar ik voelde dat Jehovah me op heel veel manieren hielp.
Ik weet nog goed dat er een echtpaar was dat me vaak belde.
Ze nodigden me vaak bij hun thuis uit, want ze wilden niet dat ik me alleen voelde.
Later toen ik verhuisde naar Mississippi, hielp Jehovah me opnieuw.
Want ik kreeg een pionierspartner en ze was 20 jaar ouder dan ik.
En ze had in de zevende klas van Gilead gezeten...
en ze was al 30 jaar in de speciale pioniersdienst.
Dus je kunt je voorstellen dat ze een geweldige hulp voor me was.
Later kreeg ik nog meer zegeningen toen ik met Tom trouwde...
en op Bethel mocht gaan dienen.
Ik zal nooit vergeten hoe Jehovah me in moeilijke tijden heeft geholpen...
en enorm heeft gezegend.
Zuster Cheiky, bedankt dat je die ervaring met ons wilde delen.
We zijn begonnen met het noemen van het voorbeeld van Febe, die trouwe zuster.
Het is interessant dat ons Koninkrijkslied 137, met de titel:
Trouwe zusters vroeger en nu...
gebaseerd is op de beschrijving van Febe in Romeinen 16:2.
De tekst van het lied herinnert ons eraan...
dat we allemaal het geloof kunnen navolgen van onze zusters...
ook het geloof van de zusters die we net hebben geïnterviewd.
Het lied eindigt met de woorden:
Lieve zussen, hij zal jullie steunen...
jij mag op hem leunen, want hij houdt veel van jou.
Wat hebben we veel waardering voor het prachtige voorbeeld van trouw van onze zusters.
Dank je, broeder Myers. En ook jullie, zusters, bedankt.
Wereldwijd zijn er zo veel trouwe zusters...
die hun man ondersteunen bij het bevorderen van de Koninkrijksbelangen.
Dankjewel, we bidden voor jullie allemaal.
Nu gaan we graag luisteren naar een ander lid van het Besturende Lichaam...
broeder Lösch.
Hij bespreekt het onderwerp: We geven we de moed niet op.
Broeder Lösch, je hebt onze volle aandacht.
Sommigen van ons zijn al 40 jaar in de waarheid, 50 jaar, 60 jaar of langer.
In ons leven krijgen we misschien te maken met diverse beproevingen of uitdagingen.
Toch zullen we de waarheid nooit op willen geven...
en dat geldt ook voor onze kostbare band met onze hemelse Vader.
We zullen het ook nooit opgeven Gods Woord te prediken.
2 Korinthiërs 4:16 is de thematekst die ik voor deze lezing heb uitgekozen.
Lees alsjeblieft mee:
2 Korinthiërs 4:16.
Daar staat: Daarom geven we de moed niet op.
Ook al vervalt de mens die we uiterlijk zijn...
de mens die we innerlijk zijn wordt van dag tot dag vernieuwd.
Er staat dus: We geven de moed niet op.
En we geven niet toe als het aankomt op verleidingen.
1 Petrus 3:6 spoort ons aan om niet toe te geven aan angst.
In Deuteronomium 13:6-8 staat dat als een valse profeet de Israëlieten wilde verlokken...
ze daar niet aan toe mochten geven en niet naar hem mochten luisteren.
In de Bergrede staat volgens één Bijbelvertaling...
dat Jezus zei dat we tot Jehovah moeten bidden om hulp...
om niet toe te geven aan verleiding.
Bij één gelegenheid moedigde Petrus anderen aan in 1 Petrus 3:6:
Geef niet toe aan angst.
We geven gehoor aan iemand die ons goede raad geeft.
We geven aandacht aan iemand die ons wil helpen...
en we geven troost aan wie dat nodig heeft.
In de eerste eeuw gaf Paulus troost aan de gemeente in Korinthe.
Laten we eens gaan naar 2 Korinthiërs 4:1 en dan gaan we dat samen lezen.
Daar staat:
Omdat deze dienst ons uit barmhartigheid is toevertrouwd...
geven we de moed niet op.
Wie wordt er met ‘we’ bedoeld?
De gezalfden.
In 2 Korinthiërs 3:3 staat dat de Korinthiërs...
volgens de woorden van Paulus als een brief van Christus zijn...
die hij en zijn vrienden als dienaren hebben geschreven...
met de geest van onze levende God.
Vervolgens erkent de apostel in vers 5 nederig...
dat het feit dat hij en de Korinthiërs bekwaam waren, dankzij God was...
en in vers 6, dat Hij christenen geschikt had gemaakt om dienaren te zijn van een nieuw verbond.
Wat bedoelde Paulus in vers 1 met de dienst die ons is toevertrouwd?
Hij verwees naar de dienst van het nieuwe verbond...
waar hij het net over had gehad.
Laten we nu eens gaan naar 2 Korinthiërs 3:5,6...
waar staat:
Niet dat we uit onszelf zo bekwaam zijn...
dat we dit als ons eigen werk kunnen bezien.
We zijn bekwaam dankzij God, die ons inderdaad geschikt heeft gemaakt...
om dienaren te zijn van een nieuw verbond...
niet van een geschreven wet maar van geest.
In 2 Korinthiërs 3:18 zegt hij:
Wij allemaal weerkaatsen als spiegels de glans van Jehovah.
Wie bedoelde hij toen hij schreef wij allemaal?
Hij bedoelde alle gezalfden.
In hoofdstuk 4 vers 1 zegt hij:
Omdat deze dienst ons uit barmhartigheid is toevertrouwd.
Het woord ‘omdat’ geeft aan wat de reden en motivatie is van de gezalfden...
om het niet op te geven.
In hoofdstuk 3 vers 18 heeft hij het over de gezalfden...
die de glans van Jehovah meer en meer weerkaatsen...
met als hoogtepunt de glorie die ze krijgen als ze de hemel binnengaan.
Omdat de gezalfden voordat ze naar de hemel gaan meer en meer glans krijgen...
hebben ze een sterke motivatie om het niet op te geven, maar te volharden...
want ze weten dat hun een prachtige beloning te wachten staat.
Het is begrijpelijk dat Paulus in hoofdstuk 4 vers 1 zegt:
Wij geven de moed niet op.
Ook in 2 Korinthiërs 4:16 schreef Paulus:
Daarom geven we de moed niet op.
In het derde hoofdstuk stelt Paulus het oude verbond, waarvan de glans verbleekt...
tegenover het nieuwe verbond, dat volgens vers 10 en 11 een veel grotere glans zou hebben...
een glans die blijvend was.
En 2 Korinthiërs 3:12 zegt:
Omdat we zo’n hoop hebben.
Welke hoop?
De hemelse hoop.
Zie je de overeenkomst met hoofdstuk 4 vers 1?
Er staat: Omdat deze dienst ons is toevertrouwd.
Over welke dienst heeft Paulus het?
Heeft hij het over de velddienst in algemene zin?
Nee. Hij heeft het over de dienst van het nieuwe verbond.
In hoofdstuk 4 vers 7 noemt hij de dienst van het nieuwe verbond een schat.
Hij zegt: We hebben deze schat, niet zomaar een schat.
Het was een grote motivatie voor de gezalfden in de eerste eeuw om het niet op te geven...
vanwege deze schat van het nieuwe verbond, waardoor ze steeds meer eer zouden krijgen.
Daarom zei Paulus: Geef de moed niet op.
Ook de context van de volgende verzen laat zien dat Paulus schreef over de hemelse roeping...
die het nieuwe verbond mogelijk maakte.
Wat Paulus schreef is ook voor de gezalfden in deze tijd een sterke motivatie...
om de moed niet op te geven.
Hoe staat het met de grote menigte andere schapen?
Paulus had niet de grote menigte in gedachten...
toen hij de woorden in 2 Korinthiërs hoofdstuk 3 en 4 schreef.
In de inleiding van z’n brief had hij het over, ik citeer, alle heiligen.
In 2 Korinthiërs 1:21,22 zegt hij:
Het is God die ons heeft gezalfd.
Hij heeft ook zijn zegel op ons gedrukt.
Toch ontvangt ook de grote menigte de schitterende zegeningen...
van de dienst van het nieuwe verbond.
Een tijdje geleden werd in De Wachttoren uitgelegd...
waarom dit ook voor de grote menigte geldt.
De gezalfden hebben de kostbare schat van het nieuwe verbond en de dienst ervan.
En de grote menigte beziet hun dienst ook echt als een schat.
De grote menigte is ook vastbesloten om niet op te geven...
vanwege de prachtige hoop die ze hebben op eeuwig leven in een paradijs op aarde.
En wij allemaal, wat onze hoop ook is, moeten volharden.
Paulus schreef in 2 Korinthiërs 4:8 dat we onder zware druk staan...
de een meer dan de ander.
Zoek alsjeblieft eens op Psalm 90:10.
Iedereen van ons krijgt te maken met problemen die ons misschien kunnen ontmoedigen.
Vers 10 zegt:
Onze levensduur is 70 of 80 als we bijzonder sterk zijn.
Maar die jaren zijn vol problemen en verdriet, ze gaan snel voorbij en we vliegen heen.
Door de druk van het leven en door teleurstellingen...
raken velen van ons soms ontmoedigd.
Maar we moeten bedenken dat God nooit heeft beloofd...
dat we een probleemloos leven in deze oude wereld zouden hebben.
Zelfs in de eerste eeuw hadden Gods aanbidders te maken met moeilijkheden...
zoals vervolging en armoede.
Jehovah laat toe dat zijn aanbidders soms worden beproefd.
Voor de tijd van het einde voorspelde hij ook aardbevingen...
oorlogen, toenemende wetteloosheid en epidemieën, volgens Lukas 21:11.
In Openbaring voorspelde hij dat een figuurlijke ruiter op een vaal paard...
heel veel mensen zou doden.
Dit gebeurt nu al tientallen jaren...
maar begon aan het eind van de Eerste Wereldoorlog met de Spaanse griep...
waardoor zo’n 500 miljoen mensen werden getroffen...
een derde van de toenmalige wereldbevolking.
En zo’n 50 miljoen mensen stierven.
Satan buit onze momenten van ontmoediging uit...
net zoals een leeuw een dier aanvalt als het het meest kwetsbaar is.
Maar we geven de moed niet op.
We geven het niet op als anderen ons teleurstellen.
In Bijbelse tijden voelden zelfs de trouwste aanbidders van Jehovah zich soms neerslachtig.
Ik ben moe van mijn eigen gezucht, schreef David.
De hele nacht doordrenk ik mijn bed met tranen.
Mijn rustbank is doorweekt van mijn gehuil.
Waarom voelde David zich zo?
Vanwege al mijn tegenstanders, legde hij uit.
De kwetsende daden van anderen veroorzaakten zo veel hartenpijn...
dat Davids tranen bleven stromen.
Maar David keerde zich niet af van Jehovah...
vanwege de dingen die andere mensen hem hadden aangedaan...
en dat doen wij ook niet.
Zo zouden ook wij diep gekwetst kunnen worden door iets wat anderen doen of zeggen.
In Spreuken 12:18 staat dat ondoordachte woorden zijn als dolksteken.
Als ondoordachte woorden van een broeder of zuster komen...
kan dat een diepe steekwond achterlaten.
Als mens ben je misschien geneigd om aanstoot te nemen of wrok te koesteren.
Dat geldt vooral als we het gevoel hebben dat we onvriendelijk behandeld zijn of oneerlijk.
Misschien vind je het moeilijk met die persoon te praten.
Het kan zelfs zijn dat we hem of haar bewust mijden.
Sommigen hebben zo veel wrokgevoelens dat ze het hebben opgegeven...
en niet meer naar de vergaderingen komen.
Hoe kunnen we voorkomen dat we de Duivel in de kaart spelen...
als anderen ons teleurstellen of kwetsen?
We moeten proberen geen wrok te koesteren.
Het kan zo schadelijk zijn dat we depressief worden.
Geef depressieve of agressieve gevoelens geen ruimte...
maar neem het initiatief om zo snel mogelijk vrede te sluiten en dingen uit te praten.
Kolossenzen 3:13 spoort ons aan:
Blijf elkaar van harte vergeven...
als iemand een reden heeft om over een ander te klagen.
We hoeven geen prooi te worden van Satan.
Jehovah en Jezus staan aan onze kant.
Wat stelt ons in staat te volharden?
Jehovah geeft heel veel om mensen die ontmoedigd zijn.
In Handelingen 17:27 staat dat hij niet ver is van elk van ons.
Jehovah troost en sterkt ons door lieve broeders en zusters...
en door zijn geest en zijn Woord.
Dagelijks de Bijbel lezen en erover mediteren helpt ook.
In de publicaties worden we aangemoedigd de Bijbel in een jaar uit te lezen.
Waarom stel je jezelf niet ten doel dat eens te proberen?
Nasho Dori, een gezalfde broeder die volhardde toen het werk in Albanië verboden was, zei:
M’n doel was minstens één uur per dag in de Bijbel te lezen...
iets wat ik zo’n zestig jaar heb gedaan, voordat m’n gezichtsvermogen me in de steek liet.
Was hij aan het opscheppen toen hij dit zei?
Nee. Het hielp hem het niet op te geven onder de extreme communistische dictatuur.
We verwachten niet per se dat je elke dag een uur besteedt aan Bijbellezen...
maar we moedigen je wel aan de Bijbel in een jaar uit te lezen...
en dit in zo’n tempo te doen dat je erover kunt mediteren.
Als je dit zo’n 20 minuten per dag doet, heb je genoeg gelegenheid om te lezen...
en erover te mediteren.
En als je ook nog hardop leest, lees je automatisch langzamer...
en kun je beter mediteren.
We worden ook aangemoedigd via zijn organisatie:
dingen die we lezen in de lectuur of tijdschriften.
En we hebben veel voordeel van de gemeentevergaderingen.
We hebben ook veel aan de fijne omgang met onze broeders en zusters...
of dat nu persoonlijk is of via ons beeldscherm.
Dus geef de moed niet op.
De ouderlingen, of herders, zijn ook een grote hulp voor velen om te volharden.
Verkondigers in onze gemeente doen veel om ons te sterken.
In Hebreeën 10:25 staat dat het Gods wil is dat we elkaar blijven aanmoedigen...
en dat is nu dringender dan ooit tevoren.
Laten we altijd de woorden in gedachte houden in 2 Thessalonicenzen 3:13:
En jullie, broeders, doe het goede en geef het niet op.
In Galaten 6:9 lezen we, ik citeer:
Laten we er nooit mee ophouden het goede te doen...
want te zijner tijd zullen we oogsten.
Dus wat is nu ons besluit?
Het antwoord staat in onze thematekst, 2 Korinthiërs 4:16:
We geven de moed niet op.
Dank je, broeder Lösch.
Laten we vastbesloten zijn die Bijbelse raad toe te passen...
en de moed niet op te geven...
wat we tijdens deze laatste dagen ook gaan meemaken.
We willen jullie er graag aan herinneren dat het laatste deel van de jaarvergadering...
zal verschijnen op 1 februari 2021...
hier op JW Broadcasting.